1500 papers
Dit artikel presenteert een end-to-end simulatie- en verwerkingskader voor digitale beamforming-experimenten met vier 21CMA-stations, waarmee de haalbaarheid wordt aangetoond om gevestigde kalibratie- en beeldvormingsstrategieën toe te passen op toekomstige upgrades van het 21CMA.
Op basis van ALMA Band 3-observaties rapporteren de auteurs de detectie van twee compacte absorptiegebieden rondom de kern van M87, die mogelijk dichte moleculaire fragmenten zijn die de superzware zwarte gaten voeden, evenals uitgebreide absorptiekenmerken loodrecht op de jet veroorzaakt door schokgolf-compressie.
Dit artikel presenteert het hypothese dat ionische vloeistoffen en diep eutectische oplosmiddelen als stabiele, niet-waterige oplosmiddelen kunnen dienen voor prebiotische chemie en mogelijk leven op planetaire lichamen waar water niet vloeibaar kan bestaan.
Deze studie onthult met \ixpe-observaties dat de polarisatiehoek van de X-ray-pulsar Cen X-3 sterk energie-afhankelijke variaties vertoont die afhankelijk zijn van de rotatiefase, wat wordt verklaard door een tweecomponentenmodel en fase-gemoduleerde verstrooiing in de sterwind.
Dit onderzoek toont aan dat afwijkingen van de relatie tussen massa van zware zwarte gaten en sterrenstelsels niet door één enkel mechanisme worden veroorzaakt, maar het resultaat zijn van een complex samenspel tussen omgevingsfactoren, zwaartekrachtsschokken en verschillende groeigeschiedenissen die variëren afhankelijk van de massa van het stelsel en de kosmische tijd.
Deze studie presenteert en valideert geavanceerde technieken voor het profileren van optische turbulentie met het SHIMM-instrument, waaronder Z-tilt-gewichtfuncties en correcties voor blootstellingstijden, die via Monte Carlo-simulaties een hoge nauwkeurigheid en een gevoeligheidsgrens van ongeveer 2x10^-15 m^(1/3) aantonen.
Dit artikel beperkt het diffuus donkere vloeistofkosmologische model met behulp van Planck-2018 CMB- en DESI DR2 BAO-data, waarbij wordt geconcludeerd dat de -discrepanties met de Planck-waarde minimaal zijn en dat interactieve effecten op de kosmische evolutie en structuurvorming worden onderzocht.
Deze studie analyseert de impact van moleculaire absorptie en Rayleigh-verstrooiing in de atmosfeer op de Cherenkov-straling voor het CTAO-observatorium en stelt een monitoring- en kalibratiestrategie voor om systematische onzekerheden te minimaliseren.
Deze studie bevestigt dat de meeste van de onderzochte Gaia DR3-sterren met extreem hoge radiale snelheden echte objecten zijn die via retrograde banen zijn geaccreteerd, hoewel een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke metingen spurious was veroorzaakt door ruis bij lage signaal-ruisverhoudingen.
Dit artikel bespreekt hoe donkere materie-halo's als gestratificeerde structuren kunnen worden begrepen door verschillende grenzen zoals de splashback- en depletieradius te analyseren, en introduceert het Python-pakket SpheriC om deze sferische ineenstortingsmodellen te implementeren.
Deze studie toont aan dat de timing van het secundaire maximum in de nabije-infrarood bij Type Ia-supernova's afhankelijk is van hun helderheid en significant verschilt tussen supernova's in vroege en late gastheersterrenstelsels, wat belangrijke implicaties heeft voor de kalibratie van deze supernova's als kosmologische afstandsmeters.
Dit onderzoek belicht hoe kunstmatige intelligentie en ruimte-robotica de grenzen van de maanverkenning verleggen en cruciaal zijn voor de veiligheid en infrastructuur van bemande missies, thereby paving the way voor toekomstige interplanetaire uitdagingen. *(Correction for the final sentence to be fully in Dutch as requested)*: Dit onderzoek belicht hoe kunstmatige intelligentie en ruimte-robotica de grenzen van de maanverkenning verleggen en cruciaal zijn voor de veiligheid en infrastructuur van bemande missies, waardoor de weg vrijkomt voor toekomstige interplanetaire uitdagingen.
Dit onderzoek combineert waarnemingen van de Fimbulthul-stroom en N-lichaams-simulaties om aan te tonen dat de metalenrijke sterrenpopulatie in ω Centauri niet centraal geconcentreerd is, wat leidt tot een nieuw formatiescenario voor dit overblijfsel van een opgegeten dwergsterrenstelsel.
Deze studie toont aan dat numerieke simulaties van windaccretie in massieve binair systemen met hoge massaverlies en excentrische banen leiden tot een significante afname van de accretie-efficiëntie door de eigen winds van de secundaire ster, waarbij de secundaire ster in thermisch evenwicht blijft en bij langere omlooptijden zelfs geen netto accretie optreedt.
Deze studie introduceert een nieuwe data-gedreven methode op basis van Dynamische Mode Decompositie (DMD) om chaotische overgangen in periapsis Poincaré-kaarten van het drie-lichamenprobleem te voorspellen en zo efficiënte ballistische overgangstrajecten naar de Maan te ontwerpen.
Deze studie introduceert een nieuwe morfologisch-kinematische classificatie voor late-type sterrenstelsels op basis van de tweedimensionale ruimtelijke verdeling van hun specifieke sterrenimpulsmoment, waarbij vijf nieuwe categorieën worden gedefinieerd die een mogelijke evolutionaire reeks suggereren die wordt beïnvloed door schijfstabiliteit.
Dit artikel geeft een overzicht van de dynamische, thermodynamische en observationele gevolgen van gekantelde, vervormde en excentrische schijven rondom zwarte gaten en compacte sterren, met aandacht voor precessie, systemen waar deze verschijnselen voorkomen, en mogelijke verbindingen met quasi-periodieke oscillaties.
Dit onderzoek toont aan dat een populatiesynthese op basis van kiezelstofaccretie, waarbij de accretiesnelheid hoger en de schijfleventijd korter is rond zwaardere sterren, de waargenomen piek in het voorkomen van reuzenplaneten bij sterren van ongeveer 1,7 tot 2 zonnemassa's succesvol kan reproduceren.
In dit artikel presenteren de auteurs een nieuw schijf-kroonmodel dat de waargenomen spectrale hardening van röntgenstraling bij getijdenverstoringen (TDE's) verklaart door een afnemende overgangsstraal bij dalende massavloeisnelheid, en passen dit model succesvol toe op de TDE-kandidaat AT 2019azh.
Deze studie presenteert een methode om met behulp van Gaia-astrometrie en fotometrie de individuele massa's van onopgeloste sterren en substerren in binariesystemen te bepalen, waarbij een precisie van 10-20% voor primaire sterren wordt bereikt zonder uitgebreide follow-up.