41 papers
De endocrinologie onderzoekt hoe ons hormoonstelsel het lichaam reguleert, van suikerhuishouding tot groei en stemming. Omdat hormonen overal invloed op hebben, raakt dit vakgebied bijna elke levensfase, van de puberteit tot ouderdom. Op Gist.Science maken we de nieuwste inzichten hierover toegankelijk voor iedereen, zonder dat je een medische graad nodig hebt.
Alle artikelen in deze categorie komen direct van medRxiv, een platform waar onderzoekers hun bevindingen delen voordat ze officieel gepubliceerd zijn. Wij verwerken elk nieuw preprint dat in dit domein verschijnt, zodat je altijd de actuele stand van zaken kunt lezen in zowel begrijpelijk taalgebruik als in gedetailleerde technische samenvattingen.
Hieronder vind je de meest recente preprints binnen de endocrinologie, zorgvuldig samengevat om je direct op de hoogte te brengen van de laatste ontdekkingen.
Deze studie toont de haalbaarheid aan van het classificeren van zwangerschapsdiabetes (GDM) in subtypes die lijken op diabetes type 2 met behulp van K-means clustering en voorlopige epigenetische analyse, wat duidt op gedeelde moleculaire mechanismen en potentiële paden voor toekomstige validatie in grotere cohorten.
Deze studie maakt gebruik van netwerkanalyse op 1.286 vrouwen met het polycystisch ovarium syndroom (PCOS) om een geïntegreerd endocrien-metabool biomarkernetwerk te reconstrueren, waarbij sekshormonale bindingsglobuline en andere belangrijke brugbiomarkers worden geïdentificeerd die verschillende fysiologische domeinen verbinden en nieuwe inzichten bieden voor precisiegeneeskunde.
Deze studie integreert humane bulk transcriptomica met muis spatiale transcriptomica om onderscheidende stromale niches te definiëren die de expansie van intermusculair vet bij metabole ziekte aansturen, waarbij wordt onthuld dat door EBF2 gemedieerde lijnplasticiteit, in plaats van progenitor abundantie, deze ruimtelijk georganiseerde remodellering orkestreert.
Deze studie maakt gebruik van een uitlegbare LightGBM-framework geïntegreerd met diverse publieke databronnen om de prevalentie van gediagnosticeerde diabetes op county-niveau in de Verenigde Staten nauwkeurig te voorspellen en geografisch te interpreteren, waarbij armoede en voedselonzekerheid worden geïdentificeerd als dominante structurele drijfveren, terwijl wordt benadrukt dat de resulterende inzichten dienen als modelgebaseerde verklaringen en niet als causale effecten.
In een prospectieve cohortstudie onder 2.024 Japanse patiënten met diabetes werd gevonden dat een hoger visceraal vetweefsel het kankerrisico verhoogde, terwijl een grotere handknijpkracht bescherming bood tegen cardiovasculaire events, hoewel noch de lichaamssamenstelling, noch de dagelijkse fysieke activiteit, noch de handknijpkracht onafhankelijk geassocieerd waren met de algemene sterfte.
Deze studie presenteert een mechanistisch model van de populatiedynamiek van botcellen dat belangrijke regulatoire paden en 22 genetische varianten integreert om trajecten van postmenopauzaal botverlies te simuleren, waarbij klinische trends succesvol worden gevangen en specifieke genetische risicofactoren en afkomstgerelateerde verschillen in de afname van botdichtheid worden geïdentificeerd.
Deze transversale studie onder 508 deelnemers toont aan dat circulerende CtBP2-niveaus een zwakke maar statistisch significante positieve associatie vertonen met maten van adipositas, met name buikvet, maar geen significante correlatie tonen met afwijkingen in het lipidenprofiel.
Deze op ziekenhuizen gebaseerde multicenter cross-sectionele studie in Bangladesh toont aan dat verlaagde fecale intestinale alkalische fosfatase-niveaus onafhankelijk geassocieerd zijn met diabetes mellitus tijdens de zwangerschap, wat wijst op een mogelijke rol van door de darm afkomstige metabole dysregulatie bij deze aandoening, ondanks de huidige beperking van deze marker als een zelfstandig diagnostisch hulpmiddel.
De prospectieve observationele StartRight-studie toont aan dat een classificatiemodel dat routinematige klinische kenmerken, zoals een lagere leeftijd en BMI, onbedoeld gewichtsverlies en hoge presentatieglykemie, al dan niet in combinatie met eilandautoantilichamen, combineert, een hoge nauwkeurigheid bereikt bij het onderscheiden van op volwassen leeftijd optredende type 1-diabetes van type 2-diabetes bij diagnose en hierbij de huidige klinische richtlijnen overtreft.
Deze observationele studie toont aan dat semaglutide een blijvende, dosisafhankelijke en onafhankelijk van gewichtsverlies werkende vermindering van het risico op diverse neuropsychische aandoeningen biedt, mogelijk via directe interactie met GLP-1-receptoren in het centrale zenuwstelsel.