3256 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Dit onderzoek toont aan dat de geometrie van de terugstoot van een samengesmolten superzwaar zwart gat de elektromagnetische tegenhangers en de daaropvolgende accretiedynamiek in een omringend magnetisch disk bepaalt, wat cruciale informatie biedt voor de interpretatie van toekomstige multi-messenger waarnemingen.
Dit artikel onderzoekt het Brout-Englert-Higgs-mechanisme en toont aan dat de interactie van Higgs-velden met massaloze gauge-velden, vóór het breken van de symmetrie, leidt tot de productie van deeltjes met een negatief kwadraat van de massa.
Deze paper introduceert semi-supervised learning-methoden, waaronder een variational autoencoder en een convolutional neural network met virtual adversarial training, die gebruikmaken van ongelabelde data om de detectie van lens-quasars uit multi-bandbeelden aanzienlijk te verbeteren en een nieuwe kandidaat te ontdekken.
In dit artikel wordt een op perturbatietheorie gebaseerde pijplijn ontwikkeld en gevalideerd met EZMocks om het volledige vorm-spectrum van de Symmetron-modificatie van de zwaartekracht te modelleren, waarbij wordt aangetoond dat deze een vergelijkbaar gedrag vertoont als het Hu-Sawicki F6-model en geschikt is voor inferentie van kosmologische parameters met echte data.
Deze studie toont aan dat het gebruik van de 'circlipse'-vorm om de Kerr-hypothese te testen via de fotonring van zwarte gaten beperkt is door een hoge degeneratie tussen de massa, spin en afwijkingsparameters, tenzij de massa en spin onafhankelijk kunnen worden gemeten.
Dit artikel stelt een theoretisch experimenteel schema voor met kwantumelektroneninterferometrie om post-Newtoniaanse zwaartekrachteffecten, zoals frame-dragging rond een roterende massa, te detecteren en te onderzoeken of deze kunnen leiden tot zwaartekracht-geïnduceerde verstrengeling, hoewel de voorspelde effecten momenteel te klein zijn voor detectie met huidige technologie.
Deze studie presenteert een uitgebreide analyse van 5-dimensionale holografische EMDA-theorieën met exponentiële koppelingen, waarbij exacte anisotrope oplossingen worden afgeleid en gekarakteriseerd als IR-vaste punten, en waarbij de thermodynamische stabiliteit, causale beperkingen en het gedrag van harde probes worden onderzocht om deze modellen te positioneren als bruikbare benchmarks voor sterk gekoppelde anisotrope materie in systemen zoals het quark-gluonplasma en neutronensterren.
Dit artikel toont aan dat gemodificeerde zwaartekrachtstheorieën met een energie-afhankelijke Newton-constante kunnen leiden tot niet-singuliere zwarte gaten met verschillende kernen, waarbij een Minkowski-kern specifiek ontstaat wanneer de Newton-constante voor het verdwijnen negatieve waarden aanneemt.
Dit artikel generaliseert het holografische voorstel voor statische de Sitter-patches naar ruimtetijden met een bubbel van een kleinere of nul kosmologische constante, waarbij wordt voorgesteld dat de volledige ruimtetijd wordt gecodeerd op twee holografische schermen wanneer de causale patch van een waarnemer overlapt met de 'ouder'-de Sitter-regio, maar dat meer schermen nodig zijn bij causale disconnectie.
Dit artikel introduceert een tweede-orde lichtkegel-benadering voor kosmologische perturbaties, waarin de luminositeitsafstand-roodverschuivingsrelatie voor een vrij vallende waarnemer wordt berekend met behulp van de Observational Synchronous Gauge, waardoor divergenties bij de waarnemer op een modelonafhankelijke manier worden geëlimineerd.