2593 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Deze studie toont aan dat de aanwezigheid van een asymptotisch veilig vast punt in de renormalisatiegroep niet voldoende is om de begrenzing van verstrooiingsamplitudes te garanderen, en dat standaard benaderingen zoals de afgeleiden-ontwikkeling en RG-improvement in massaloze theorieën falen, waardoor expliciete impulsafhankelijke berekeningen noodzakelijk zijn.
Dit artikel onderzoekt de gevolgen van het optische Magnus-effect op zwaartekrachtslenzing in gebogen ruimtetijd en concludeert dat dit effect, dat de trajecten van gepolariseerd licht beïnvloedt, het ontstaan van Einsteinringen vanuit een puntbron in axiaal-symmetrische lenzen onmogelijk maakt.
Dit artikel introduceert \texttt{py5vec}, een modulaire Python-pakket voor het uitvoeren en uitbreiden van de 5-vector-methode voor het zoeken naar continue gravitatiegolven, inclusief een nieuwe t-likelihood, Bayesian parameter schatting en validatie met LIGO-data.
Dit artikel presenteert een gedetailleerde studie naar het gebruik van een 'crowdsourcing'-benadering van het gehele zwarte-gatenpopulatie in het Melkwegstelsel en het universum om superradiante axionen te detecteren via gravitatiegolven, waarbij wordt aangetoond dat LIGO en toekomstige instrumenten zoals de Einstein Telescope axionmassa's in het bereik van tot eV kunnen onderzoeken.
Dit artikel analyseert de observabele gevolgen van microscopische zwarte gaten als donkere materie, waarbij het concludeert dat neutronensterren de strengste beperkingen opleggen, terwijl een specifiek parametergebied zowel levensvatbaar blijft als het ontbrekende-pulsarprobleem in het galactische centrum kan verklaren.
Dit onderzoek toont aan dat het niet meenemen van kalibratieonzekerheden in numerieke-relativiteit golfvormen kan leiden tot vals-positieve detecties van afwijkingen van de algemene relativiteitstheorie, maar dat het expliciet incorporeren van deze onzekerheid in het IMRPhenomD-model betrouwbare tests mogelijk maakt.
Dit artikel onderzoekt quintessentiële inflatie binnen de metriek-affiene zwaartekracht, waarbij niet-minimale koppelingen met de Holst-invariant een quasi-poolgedrag genereren dat zowel een Starobinsky-achtige inflatie als een succesvolle donkere-energiestadium mogelijk maakt, met een voorspelde scalair spectrale index van 0,966 tot 0,967 die het model zeer testbaar maakt.
In dit artikel worden algemene formules afgeleid voor de frequenties van quasi-normale modi van harige zwarte gaten door gebruik te maken van de correspondentie met geodeten, waarbij de haar wordt behandeld als een anisotrope vloeistof die perturbatief aan vacuümzwarte gaten wordt toegevoegd.
Dit artikel stelt de eerste observationele grenzen voor causale niet-lokale gravitatie uit de GWTC-3-data door ringdown-analyses en dispersierelaties te combineren, waardoor een breed scala aan infrarood-uitgebreide spectrale dichtheden wordt uitgesloten terwijl sub-millimeter zwaartekrachtsexperimenten worden geïdentificeerd als de veelbelovendste route voor verdere tests.
Dit artikel toont aan dat in Einstein-Maxwell-scalartheorieën met fractionele koppeling negatieve energiedichtheid en snelle krommingsgroei kunnen leiden tot de vorming van naakte singulariteiten, waardoor de zwakke kosmische censuurconjectuur in gevaar wordt gebracht.