482 papers
Dit artikel toont aan dat gravitationele verstoringen door een accretieschijf, zoals quadrupolaire velden en spirale golven, de energieniveaus en toestandsmixing van Kerr-zwarte gaten beïnvloeden, waardoor het superradiante groei- en vervalgedrag van ultralichte bosonwolken aanzienlijk kan worden gemoduleerd of onderdrukt.
Dit artikel onderzoekt hoe het uitbreiden van het SIGW-kader met derde-orde zwaartekrachtsgolven de overproductie van oorspronkelijke zwarte gaten kan verhelpen en de interpretatie van PTA-signalen als kosmologische zwaartekrachtsgolven kan ondersteunen.
In dit artikel wordt de Birkhoff-stelling herformuleerd door middel van Lie-symmetrie-analyse en Noether-puntsymmetrieën om de symmetriegeneratoren en behouden grootheden van de Einstein-veldvergelijkingen in vacuüm te bepalen en zo de Schwarzschild-metriek te herleiden.
Dit artikel onderzoekt hoe het meten van zwaartekrachtsgolven van extreme massa-verhouding inspirals met LISA kan worden gebruikt om de 'getijdenlading' van een braneworld-black hole te beperken en zo het bestaan van extra dimensies te testen, waarbij deze methode striktere grenzen oplevert dan waarnemingen van zwarte-gat-schaduwen of aardse detectors.
Dit artikel bewijst een relatieve Poincaré-Verdier-dualiteit voor supervariëteiten en toont aan dat deze dualiteit een rigoureuze wiskundige basis biedt voor picture changing operators in de 3d-superzwaartekracht, waardoor de equivalentie tussen component-, superspace- en geometrische formuleringen van de theorie wordt vastgesteld.
Dit artikel onderzoekt de relatie tussen magie en verstrengeling in kwantumsystemen en toont aan dat niet-lokale magie in holografische theorieën verdwijnt dan en slechts dan als er geen gravitationele terugkoppeling optreedt, waarbij deze magie bovendien correleert met de verandering in het oppervlak van een minimaal oppervlak in de bulk.
Dit artikel onderzoekt de kosmologische haalbaarheid van het -zwaartekrachtmodel met door middel van MCMC-simulaties op recente waarnemingsdata, en vergelijkt de resultaten met het CDM-model om de versnelde uitdijing van het heelal en de groei van kosmische structuren te verklaren.
Dit artikel lost het probleem van algemene covariantie in effectieve kwantumzwaartekrachtsmodellen op door noodzakelijke en toereikende voorwaarden af te leiden die leiden tot twee kandidaat-Hamiltoniaanse constraints, waarmee kwantumgemodificeerde zwarte-gatruimtetijden worden verkregen die de beperkingen van eerdere werken overwinnen.
Dit artikel presenteert een nieuw effectief Hamiltoniaans model voor kwantumzwaartekracht dat door het oplossen van de covariantievoorwaarde de klassieke singulariteit vervangt door een regio die asymptotisch nadert tot een Schwarzschild-de Sitter-metriek met negatieve massa, waardoor de Cauchy-horizonten die in eerdere modellen voorkomen, worden vermeden.
Dit artikel onderzoekt de kwantumovergang tussen een Schwarzschild-black hole en een string-black hole in de grote-D limiet door het probleem te reduceren tot twee dimensies en de overgangskans te berekenen via de Wheeler-De Witt-vergelijking.
Deze studie toont aan dat het bestaande kwantum-optische model voor gravitationele roodverschuiving slechts tot eerste orde geldig is en introduceert een noodzakelijke voorwaarde waarbij het aantal hulpmodi gelijk moet zijn aan het aantal fotonomodi om de transformatie correct te beschrijven.
Dit artikel toont aan dat de Bekenstein-Hawking-entropie van extremale zwarte gaten kan worden afgeleid uit de verstrengeling-entropie van een lagere-dimensionale conforme veldtheorie, wat bevestigt dat verstrengeling over de waarnemingshorizon de fundamentele oorsprong is van deze entropie.
Dit artikel presenteert een raamwerk om de invloed van donkere materie op de ruimtetijd en de daaruit voortvloeiende golfvormen van extreme massa-ratio inspirals (EMRIs) te modelleren tot de eerste post-adiabatische orde, waardoor deze systemen dienen als nieuwe middelen om de aard en verdeling van donkere materie te onderzoeken.
Dit onderzoek toont aan dat witte dwergen in de -zwaartekrachtstheorie, dankzij een niet-minimale koppeling tussen materie en kromming, stabiele super-Chandrasekhar-massa's kunnen bereiken en dat de koppelingsparameter via Bayesiaanse inferentie op basis van waarnemingen kan worden ingeperkt.
Dit artikel beschrijft voor het eerst de berekening van de effectieve bron voor tweede-orde zwaartekrachtszelfkracht in Schwarzschild-ruimtetijd, een essentiële stap voor het ontwikkelen van nauwkeurige post-adiabatische gravitatiegolfmodellen.
Dit artikel introduceert een nieuw model in quasi-topologische zwaartekracht dat zowel kosmologische singulariteiten als die in zwarte gaten voorkomt door een 'big bounce' en 'black bounce' te realiseren, waardoor een verenigd, covariant kader wordt geboden dat de effectieve dynamica van de loop-kwantumkosmologie en de quantum Oppenheimer-Snyder-metriek reproduceert.
In dit artikel wordt onderzocht hoe holografische verstrengingsentropie en bulk-cone singulariteiten kunnen worden gebruikt om de causale structuur en de thermalisatie-eigenschappen van asymptotisch AdS-black holes met een vacuümbel te analyseren, waarbij statische bellen zich gedragen als 'scar states' terwijl ineenstortende en uitdijende bellen respectievelijk de binnenkant van de black hole en een uitdijend universum belichten.
Dit artikel breidt de Carrolliaanse meetkunde uit naar de bijna-commutatieve wereld door -Lie-Rinehart-paren te gebruiken, waarbij expliciete voorbeelden worden geconstrueerd op het uitgebreide kwantumvlak en de niet-commutatieve 2-torus om zo een rigoureuze basis te leggen voor niet-commutatieve Carrolliaanse meetkunde.
Dit artikel toont aan dat kwantumcorrecties via JT-graviteit in een holografisch model de verhouding tussen schuifviscositeit en entropie () bij eindige chemische potentie beïnvloeden, waardoor deze bij lage temperaturen boven de KSS-grens uitkomt en bij halfklassieke temperaturen een minimum bereikt dat onder deze grens ligt.
Dit artikel onderzoekt hoe lokale ijk-invariante operatoren kunnen worden geconstrueerd op achtergronden met spontaan gebroken isometrie via het Stüeckelberg-mechanisme, maar concludeert dat de accumulatie van fluctuaties in de tijd de betrouwbare definitie van zulke operatoren op lokale gebieden zoals eilanden belemmert, tenzij de isometrie sterk wordt verbroken, bijvoorbeeld door een overgang naar een hogerdimensionaal zwart gat.