439 papers
Dit artikel bewijst nieuwe stijfheidstheorema's voor spin-vullingen met niet-negatieve scalair kromming door middel van twee spinoriële technieken, waarmee vragen van Miao en Gromov worden beantwoord en een nieuwe integraalongelijkheid voor de massa van asymptotisch Schwarzschild-variëteiten wordt afgeleid.
In dit artikel wordt een conformale verstrooiingstheorie voor defocuserende semilineaire golfvergelijkingen op de Schwarzschild-ruimtetijd gevestigd, waarbij door middel van energiestratalen en Sobolev-inbeddingen een begrensd lineair en lokaal Lipschitz-verstrooiingsoperator wordt geconstrueerd die de verstrooiingsdata uit het verleden op die uit de toekomst afbeeldt.
Deze studie toont aan dat het invoeren van een niet-canonieke kinetische term voor een pseudo-scaal veld de geluidssnelheid verlaagt, waardoor de geproduceerde scalaire perturbaties onderdrukt worden ten opzichte van de tensoriële modi en zo een sterk gepolariseerd gravitatiegolfsignaal mogelijk wordt zonder de beperkingen van de niet-Gaussische fluctuaties te schenden.
Dit artikel stelt een nieuw experimenteel protocol voor waarbij een kwantummeta-oppervlak van atomen, dat als een schakelbare spiegel fungeert, wordt gebruikt om de deeltjesinhoud van het elektromagnetische vacuüm waar te nemen via subtiel frequentieverplaatsingen die ontstaan door niet-perturbatieve veranderingen in de randvoorwaarden.
De auteurs stellen een nieuwe, algemene vorm voor pseudo-Newtoniaanse potentialen voor, gebaseerd op een reeks van Paczyński-Wiita-achtige functies met willekeurige coëfficiënten, die zo kunnen worden geoptimaliseerd om specifieke kenmerken van Schwarzschild-geodesieken, zoals de binnenste stabiele cirkelbaan en de periapsisprecessie, nauwkeurig na te bootsen.
Dit artikel presenteert een theoretisch kader om de invloed van extra zwaartekrachtgolf-polarisaties op de vorm van sterrenstelsels te bestuderen via de projectie van het getijdenveld, waardoor toekomstige grote sterrenstelselonderzoeken de aard van de zwaartekracht en mogelijke schendingen van pariteit kunnen testen.
Deze paper introduceert een volledig relativistisch raamwerk voor het uitvoeren van kosmologische simulaties met gekromde ruimtelijke geometrie door een bolvormig stukje gekromde ruimtetijd in te bedden in een gat van een platte buitenwereld, waardoor consistente randvoorwaarden worden geboden en een nauwkeurige voorspelling van waarnemingen mogelijk wordt.
Dit onderzoek voorspelt dat toekomstige pulsartimingarrays, met name in combinatie met elektromagnetische tegenhangers, individuele nanohertz-gravitationele golven van supermassieve zwarte gatenparen kunnen detecteren om de vergelijkingstoestand van donkere energie met hoge precisie te beperken.
In dit artikel wordt een nieuw raamwerk op basis van onafhankelijke componentenanalyse (ICA) gepresenteerd dat effectief niet-lineaire ruis koppeling in gravitatiegolfdata kan verminderen, wat de gevoeligheid van detectoren zoals KAGRA verbetert zonder de rekenkundige transparantie van machine learning-methoden te verliezen.
Dit artikel onderzoekt de propagatiemodi in Nieuwe Algemene Relativiteit door middel van lineaire perturbaties, waarbij wordt vastgesteld dat Type 3 vijf stabiele modi bezit en bijgevolg de voorkeur verdient voor kosmologische toepassingen ondanks de schending van lokale Lorentz-invariantie.
Dit artikel stelt CHRONOS voor, een volgende generatie aardse zwaartekrachtgolfdetector die een ringcaviteitsinterferometer combineert met torsiestaven en kwantumniet-demolitiemeettechnieken om de tot nu toe onontgonnen frequentieband van 0,1 tot 10 Hz te bestrijken voor toepassingen in multi-bande astronomie en kwantumgeïnduceerde geofysische waarnemingen.
Dit artikel voorspelt een nieuw type zeer-hoogfrequente quasi-periodieke oscillaties (VHFQPO's) rond compacte, niet-singuliere objecten zonder waarnemingshorizon, waarvan het waarnemen of niet-waarnemen in röntgenbinaries kan dienen als bewijs voor de al dan niet aanwezigheid van een waarnemingshorizon.
Dit artikel meet, zonder aannames over de onderliggende geometrie, een paar procent grote anisotropieën in de expansiesnelheid van het lokale heelal (0.01 < z < 0.1) die voornamelijk worden veroorzaakt door een sterke kwadrupool in de covariante Hubble-parameter en dipool- en octupool-bijdragen van de deceleratieparameter, wat leidt tot een nauwkeurige, modelonafhankelijke reconstructie van de lichtkracht-afstand.
Dit artikel vergelijkt exacte relativistische oplossingen binnen het LTB-kader met benaderingen uit de covariante kosmografie en lineaire perturbatietheorie om de betrouwbaarheid van deze methoden te bepalen en een consistent raamwerk te bieden voor het interpreteren van waargenomen anisotropieën in de lokale uitdijing van het heelal.
Dit artikel stelt met behulp van data van de derde observatieloop van Advanced LIGO en Advanced Virgo een nieuwe, twee orde van grootte strengere bovengrens van 0,01 zonsmassa's op de door kerninstortings-supernova's uitgestraalde gravitatie-energie, en voorspelt dat toekomstige derde-generatie-detectors individuele supernova's eerder zullen detecteren dan het onderliggende gravitatiegolfachtergrondsignaal.
Dit artikel stelt een voorspellend SO(10)-GUT-model voor in de Palatini-formulering van zwaartekracht, waarin een GUT-Higgs-veld zowel inflatie aandrijft als de symmetriebreking bewerkstelligt, waardoor er een complementair verband ontstaat tussen CMB-observaties en protonverval-experimenten die toetsbaar zijn met toekomstige detectoren.
Dit artikel onderzoekt hoe waarnemingen van DESI, die een schijnbare doorgang van de donkere energie naar een 'phantom'-toestand suggereren, kunnen worden verklaard binnen Gauss-Bonnet-graviteit door modellen te ontwikkelen waarbij de energievoorwaarden niet worden geschonden en donkere materie mogelijk wordt beschreven als een scalaire deeltje met een door Gauss-Bonnet-koppeling toegenomen massa.
Deze studie toont aan dat het door donkere materie gegenereerde frame-dragging vectorpotentiaal op galactische schaal, hoewel twee orden van grootte groter is dan voorspeld door perturbatietheorie, slechts een subdominant effect van 0,1% tot 1% is op de niet-lineaire evolutie van kosmische structuren binnen het ΛCDM-model, maar dat mogelijke observationele gevolgen voor lensing verder onderzoek vereisen.
Dit artikel onderzoekt de gravitationele Noether-Ward-identiteiten voor metriekperturbaties gekoppeld aan een kwantumscalaire veld, waarbij wordt aangetoond dat elke term in de bewegingsvergelijking en elke renormalisatiecounterterm aan zijn eigen identiteit voldoet, ongeacht de specifieke definitie van de perturbatie.
Dit artikel biedt een geünificeerde analytische behandeling van de horizonstructuur en extremaliteit van Kerr-Newman-de Sitter zwarte gaten in -zwaartekracht met constante kromming, waarbij expliciete formules worden afgeleid die de verschillen met de algemene relativiteitstheorie en unieke ultra-extreme configuraties inzichtelijk maken.