439 papers
Dit onderzoek concludeert dat onvolledige subtractie van zware zwarte-gatenbinaire signalen bij LISA, veroorzaakt door gasaccretie, waarschijnlijk geen statistisch significant ruispatroon zal vormen dat onderscheiden kan worden van instrumentale ruis, maar wel een significante bias zal introduceren in de inferentie van andere signalen.
Dit overzichtspaper onderzoekt hoe ruimtelijke torsie in de Metrisch-Affiene Zwaartekracht via de Stochastische Variatiemethode kwantumfluctuaties beïnvloedt, wat leidt tot niet-lineariteit in de kwantummechanica en zelfs spinloze vrijheidsgraden beïnvloedt, terwijl het ook de concurrentie tussen kromming en torsie en de structurele parallellen met informatiemeetkunde belicht.
Dit artikel generaliseert de positieve-massstelling voor ruimtetijd naar meerdere tijdsdimensies, waarbij wordt aangetoond dat de energie ondergrens is voor de lineaire impulsen en dat gelijkheid impliceert dat het initiële gegevensstelsel kan worden ingebed in een gegeneraliseerde pp-golf.
Dit artikel richt zich op beginnende natuurkundestudenten en illustreert hoe thermodynamische principes, zoals de entropie-achtige toename van het zwarte-gatoppervlak, kunnen worden gebruikt om de energie-uitstoot bij zwarte-gatbotsingen te begrijpen en general relativity te testen met gravitatiegolfobservatoria.
Dit artikel valideert het gemodificeerde Teukolsky-formalisme voor het voorspellen van ringdown-frequenties van zwarte gaten in General Relativiteit door twee nul-tests te doorstaan en twee onafhankelijke numerieke methoden te gebruiken, wat het een betrouwbaar hulpmiddel maakt voor toekomstige tests met gravitatiegolf-detectoren.
Deze studie concludeert dat de detectie van gravitatiegolven door kwantumsensoren primair wordt bepaald door het koppelingsmechanisme, waarbij alleen lichtpropagatie een voldoende transduktieversterking biedt, terwijl interne atomaire en centrum-van-massa-koppelingen te zwak zijn en kwantumverbeteringen voor bestaande interferometers beperkt blijven door hun klassieke ruisbudget.
Dit artikel toont aan dat het gebruik van verfijnde populatiemodellen voor de massas van dubbele zwarte gaten in het GWTC-4.0-kataloog de precisie van de spectrale-sirene-methode voor het bepalen van de Hubble-constante met ongeveer 50% verbetert, waardoor deze vergelijkbaar wordt met analyses die elektromagnetische tegenhangers en sterrenstelselcatalogi betrekken.
Dit artikel beschrijft hoe een quantumveld-theoretische analyse van massaloze scalarvelden in de roterende Teo-wormholle leidt tot stationaire deeltjescreatie en verstrengeling via geometrische asymmetrie en frame-dragging, wat fungeert als een statisch analoog van het asymmetrisch dynamisch Casimir-effect.
Het artikel concludeert dat theorieën van enkelvoudige Carrolliaanse scalaire velden, die intrinsiek op het Carrolliaanse vlak zijn gedefinieerd en invariant zijn onder supertranslaties, geen voortplanting toelaten omdat de symmetrie vereist dat de energiedichtheid statisch is en de impulsdichtheid verdwijnt, waardoor voortplantende theorieën alleen mogelijk zijn via niet-minimale koppeling of meervoudige velden.
Dit onderzoek gebruikt algemene relativistische straaltracering om aan te tonen dat de intensiteit en polarisatie van schaduwen en afbeeldingen van Gauss-Bonnet-zwarte gaten omgeven door dikke accretieschijven, gevoelige probes vormen voor de ruimtetijdstructuur en de dynamiek van de accretie.
Dit artikel introduceert een volledig reproduceerbare simulatie van een samensmelting van een zwart gat en een neutronenster, specifiek gericht op het waargenomen gebeurtenis GW230529, die als nieuw voorbeeld in de Einstein Toolkit-galerij wordt opgenomen om numerieke robuustheid te testen en de studie van dergelijke systemen te faciliteren.
Dit artikel onderzoekt de - en -spanningen binnen het Little Rip-model en concludeert op basis van Bayes-factoranalyse dat dit model, hoewel het de Hubble-spanning vermindert bij gebruik van vroege metingen, slechts een verbeterde fit biedt voor CMB-gegevens en niet voor de gecombineerde datasets inclusief DESI-DR2 en PantheonPlus.
Dit artikel presenteert een effectieve wereldlijn-actie voor Kerr-Newman-black holes in twistor-deeltjestheorie die geldig is voor alle volgorde en identificeert exacte verborgen symmetrieën in zelf-dual achtergronden.
Dit artikel introduceert een covariante veldtheoretische raamwerk voor een rang-4 tensor-elektromagnetisme dat fracton-achtige snaar-excitaties en een nieuwe wet voor behoud van gesloten snaardipolen afleidt uit symmetrieprincipes, terwijl het bovendien een diepgaande link legt met lineaire area-metric zwaartekracht.
Deze studie toont aan dat het uitbreiden van het eerdere tweescalarveldmodel voor warm inflatie naar het zwakke dissipatieregime de detectiechances van het resulterende gravitatiegolf-energiespectrum voor toekomstige waarnemingsinstrumenten aanzienlijk verbetert.
Dit artikel onderzoekt de voortplanting en emissie van gravitatiegolven in de metric-affiene bumblebee-graviteit met spontane Lorentz-symmetriebreking, waarbij wordt aangetoond dat de golfkarakteristieken afhangen van de oriëntatie van de achtergrondvector en dat observaties van GW170817/GRB 170817A beperkingen opleggen aan de Lorentz-schendende parameter.
Dit artikel onderzoekt gebonden toestanden in een semi-oneindige kwadratische potentiaalput door een grafische methode en een simpele regel voor het aantal stationaire toestanden te presenteren, een foutieve vereenvoudiging in een bestaand leerboek te weerleggen, een nauwkeurige benadering te ontwikkelen en een klasse van exacte oplossingen met bijbehorende genormaliseerde eigenfuncties en waarschijnlijkheidsberekeningen te construeren.
Dit artikel toont aan dat de verborgen symmetrie en scheidbaarheid van de Kerr-ruimtetijd een onvermijdelijk lokaal gevolg zijn van de Einstein-vergelijkingen voor roterende ruimtetijden, waarbij de gemengde vergelijkingen onder een minimale evenwichtsvoorwaarde leiden tot een universele classificatie die de Kerr-structuur als de enige globaal regelmatige oplossing selecteert.
Dit artikel toont aan dat bij deformatie van rotatiesymmetrie naar een quantumgroep conventionele lokale metingen op een bipsysteem in een singlettoestand leiden tot vertekende uitkomststatistieken, terwijl het gebruik van symmetrie-covariante, met de R-matrix verrijkte waarnemingsgrootheden zowel de perfecte anticorrelatie als onbevooroordeelde statistieken herstelt.
Dit paper presenteert een proper-time-methode voor het analytisch construeren van modellen voor secundaire zwaartekrachtsgolven als perturbaties op een sterke achtergrondgolf in het Bianchi VI-heelal, waarbij wordt aangetoond dat deze oplossingen stabiel zijn voor een continuüm van golfparameters.