506 papers
In dit artikel worden quark-spectraalfuncties afgeleid met behulp van de QCD-functionele formalisme, waarbij de betrouwbaarheid wordt getoetst aan de massa's en verval van pseudoscalaire mesonen zoals het pion en , wat resulteert in een dynamische charm-massafunctie en een continu spectraalfunctie die relevant zijn voor confinement.
Deze studie analyseert Planck- en SPT-3G-gegevens uit 2018 om supergeïmposeerde oscillaties in het primordiale vermogensspectrum te zoeken, waarbij de gecombineerde datasets strakkere beperkingen opleveren dan individuele datasets en een betere aanpassing vertonen dan het standaard machtswet-model.
Dit artikel toont aan dat zwarte gaten omgeven door dunne accretieschijven aanzienlijke getijden-deformabiliteit vertonen, wat de detectie van getijden Love-nummers met toekomstige gravitatiegolfobservatoria mogelijk maakt en tegelijkertijd een uitdaging vormt voor tests van gemodificeerde zwaartekracht.
Dit artikel vertaalt de huidige grenzen voor de koppelingssterkte van axion-achtige deeltjes aan fotonen naar het Randall-Sundrum-model, waarbij wordt aangetoond dat deze beperkingen het hiërarchieprobleem niet oplossen tenzij het deeltje zwaar is (mₐ ≳ 0,1 GeV) en het gauge-veld zich in de bulk bevindt.
Deze studie vergelijkt de traditionele Kroll-Wada-methode met verschillende parton-shower-benaderingen (Pythia8, Vincia en POWHEG) voor het modelleren van de conversie van fotonen naar dileptonen in zware-ionenbotsingen en concludeert dat de parton-shower-methoden, dankzij hun unitaire behandeling en inbegrip van hogere-orde correcties, een nauwkeurigere beschrijving van het dileptonenspectrum bieden, vooral bij grotere invariantmassa's.
Dit artikel presenteert een fenomenologisch onderzoek naar het Type-Z 3HDM-model met -symmetrie bij het toekomstige International Linear Collider, waarbij wordt aangetoond dat diverse productiemechanismen van zware Higgs-bosonen via -botsingen bij 1000 GeV veelbelovende kanalen zijn om deze uitgestrekte Higgs-sector te testen en nieuwe fysica te ontdekken.
Dit artikel onderzoekt in het kader van het SM-model (een -uitbreiding van het Standaardmodel) hoe een singlet-fermion als donkere materie via freeze-in kan worden geproduceerd en tegelijkertijd een baryogenese via leptogenese kan verklaren.
Dit artikel presenteert een H0-vrije meting van de kosmische baryonendichtheid (Ωb) door het combineren van snelle radiobursts en zwaartekrachtgolven, wat resulteert in een waarde die in overeenstemming is met vroege-heelalwaarnemingen en de H0-spanning oplost.
Dit artikel onderzoekt of donkere-materieklonten de oorzaak kunnen zijn van glitches in LIGO/Virgo/KAGRA-data, en concludeert dat hoewel de meeste glitches worden uitgesloten, de overige waarnemingen worden gebruikt om voor het eerst directe bovengrenzen te stellen aan de lokale dichtheid van donkere materie in de vorm van klonten.
Dit artikel onderzoekt hoe de Cherenkov Telescope Array (CTA) kan worden gebruikt om vreemdeletten te detecteren in kosmische straling afkomstig van HESS J1731-347, een mogelijk vreemde quarkster, waardoor het bestaan van quarkmateriaal en de versnellingsmechanismen van kosmische straling zouden kunnen worden bevestigd.
Dit artikel analyseert de uitbreiding van het Standaardmodel met een -quadruplet van scalaire velden en leidt exacte analytische voorwaarden af voor de begrenzing van de potentiaal, waardoor de benodigde rekentijd voor het verifiëren van de stabiliteit met drie ordes van grootte wordt gereduceerd.
Dit artikel toont aan dat lokale spinpolarisatie van quarks, veroorzaakt door correlaties in kleurvelden en momentumanisotropie in zware-ionenbotsingen, kan leiden tot een longitudinale polarisatie van Λ-hyperonen met een sinusvormig patroon dat overeenkomt met experimentele waarnemingen.
Dit artikel introduceert een methode gebaseerd op de Kullback-Leibler-divergentie om nucleaire parton-distributiefuncties te analyseren, wat nieuwe inzichten biedt in de EMC-effecten en aantoont dat de EPPS21-resultaten voor gluon-distributies beter overeenkomen met het hypothese van minimale relatieve entropie dan die van nNNPDF3.0.
In deze studie wordt het massaspectrum en de vervalkanalen van volledig zware tetraquark-toestanden onderzocht met behulp van een diquark-antidiquark-model, waarbij de auteurs concluderen dat een kandidaat is voor een volledig charm-tetraquark, terwijl , en niet als $1S$-golf-toestanden kunnen worden geïnterpreteerd.
Dit artikel onderzoekt hoe toekomstige ruimtemissies voor zwaartekrachtsgolven het thermische Dirac-leptogenese-scenario binnen een B-L-gauge-uitbreiding van het Standaardmodel kunnen testen via kosmische snaren, waarbij de detectiebereiken voor Dirac- ($10^910^{12}$ GeV) worden vergeleken.
Deze studie toont aan dat een semi-analytisch model binnen het CDM-paradigma de waarnemingen van superzware zwarte gaten en sterrenmassa's bij hoge roodverschuivingen reproduceert, waardoor fuzzy- en warm dark matter-modellen met respectievelijk massa's kleiner dan $2,0\times 10^{-20}7,2$ keV op een betrouwbaarheidsniveau van 95% worden uitgesloten.
Dit artikel onderzoekt vorticiteit-gemedieerde effecten op Nambu-Goldstone-modes in chiral perturbatietheorie, waarbij via een afgeleide expansie van de fermion-determinant en de koppeling van vorticiteit aan een axiale-vectorveld nieuwe bijdragen worden afgeleid voor stromen, hoekmoment en foton-pion-koppelingen in aanwezigheid van elektromagnetische velden en chemische potentialen.
In dit werk wordt getraind om een transformer-model te gebruiken dat de tijdsintensieve numerieke oplossing van de Balitsky-Kovchegov-vergelijking omzeilt door de energie-afhankelijkheid van de dipoolamplitude te leren, waardoor een efficiënte aanpassing van de beginvoorwaarde aan HERA-data mogelijk wordt en blijkt dat een kleinere startwaarde beter overeenkomt met de experimentele waarnemingen.
Dit artikel toont aan dat de consistentie van natuurlijke inflatie met observationele data kan worden hersteld door het model te embedden in Palatini -zwaartekracht, specifiek voor met $7/4 \lesssim n \leq 2$.
Op basis van recente BESIII-gegevens concludeert dit artikel dat de substructuur nabij de -drempel in de -verval kan worden verklaard zonder een extra resonantiestaat, door modelonafhankelijk rekening te houden met sterke pion-pion-interacties en een rol voor een helicity-flip amplitude.