506 papers
Dit artikel introduceert de Kinematisch Gediagonaliseerde Stroombasis (KDCB), een generatief raamwerk dat dimensie-8 SMEFT-operatoren construeert op basis van behouden Noether-stromen om kinematische menging op te lossen, S-matrix-positiviteitsgrenzen manifest te maken en de interpretatie van ultraviolette completeringen in colliderdata te vereenvoudigen.
Dit artikel toont aan dat zonwaarnemingen spin-afhankelijke donkere-materie-nucleonverstrooiingslimieten aanzienlijk kunnen verbeteren, zelfs onder de traditionele verdampingsgrens van 4 GeV, waar directe detectie beperkt is.
Dit artikel introduceert een volledig relatieve formulering van de kwantummechanica voor waarnemers met eindige massa, gebaseerd op de equivalentie van overgangsamplitudes en de onmogelijkheid voor een waarnemer om zijn eigen kwantumtoestand van beweging te benaderen, wat leidt tot waarnemer-afhankelijke Hilbertruimten, nieuwe onzekerheidsrelaties en experimenteel toetsbare voorspellingen.
Deze studie analyseert voor het eerst Planck 2018 en BICEP/Keck 2018 CMB-data om de beperkingen op kosmische snaren en domeinwanden te verbeteren, waarbij geen statistisch significant bewijs voor defecten wordt gevonden maar wel een lichte voorkeur voor niet-nul snaarspanning, en voorspellingen doet voor toekomstige experimenten zoals Simons Observatory en LiteBIRD.
Dit artikel stelt een roosterklaar entanglement-observabel voor QCD-hadronen voor, de vacuüm-gesubtraheerde radiusstroom van de Rényi-entropie, die wordt gebruikt om de dominantie van randeffecten te testen en hadronische gravitationele vormfactoren te onderscheiden door middel van een fit met sjablonen die zijn afgeleid van spin-0 en spin-2 bijdragen.
Dit artikel analyseert de productie van een Higgs-boson in associatie met een enkel top-quark bij proton-protonbotsingen om de top-Yukawa-koppeling te testen en de gevoeligheid voor nieuwe fysica te verbeteren via geoptimaliseerde selectiecriteria en statistische methoden.
Dit artikel presenteert een grondige herbeoordeling van perturbatieve unitariteitsgrenzen in de dimensie-zes SMEFT met behulp van spinor-heliciteitstechnieken en somregels, waaruit blijkt dat deze theoretische beperkingen voor energieën boven enkele TeV vaak concurrerend met of sterker zijn dan experimentele grenzen, met name voor vier-fermionoperatoren.
Dit onderzoek toont aan dat niet-Bunch-Davies beginvoorwaarden een niet-triviale invloed hebben op de overvloed van gravitationeel geproduceerde relicten en het donkere-materie-deelgebied, waarbij de impact sterk afhangt van het deeltjesspin en de manier waarop conformale symmetrie wordt verbroken.
Dit witboek, gebaseerd op het EU-gefundeerde COST-actie CA21106, schetst de theoretische motivatie, astrofysische aanwijzingen en toekomstige experimenten voor het zoeken naar zwakke interagerende slimme deeltjes (WISP's) als kandidaat voor donkere materie en een oplossing voor diverse raadsels in de natuurkunde.
Dit artikel presenteert nieuwe, volledig voorspellende thermische-reliekdoelen voor sub-GeV donkere materie die koppelt aan vectormediatoren in anomaly-vrije U(1)-uitbreidingen van het Standaardmodel, waardoor directe detectie-experimenten deze modellen kunnen bevestigen of weerleggen.
Deze review bespreekt hoe multi-messenger waarnemingen en moderne astrophysica uitdagingen voor het Standaardmodel en de Algemene Relativiteitstheorie aan het licht brengen, door een breed scala aan donkere materie-candidaten en alternatieve zwaartekrachtstheorieën te onderzoeken via waarnemingen van het zonnestelsel tot kosmologische schalen.
De auteurs stellen een unificatiemodel voor dat zowel het hiërarchie- als het sterke CP-probleem oplost door een emergent axion te introduceren als een CP-odd scalair singlet in een composiet Higgs-situatie, waarbij een verborgen gauge-sector zorgt voor een voldoende hoge axionmassa die experimentele grenzen omzeilt terwijl het de compositenesschaal laag houdt.
Deze studie toont aan dat het door Luciano en Saridakis voorgestelde entropische kosmologische model, dat wordt getoetst aan diverse observationele datasets, een statistisch robuuste beschrijving van het heelal biedt en potentieel de Hubble-spanning kan verlichten, terwijl de standaard CDM-modellering binnen de onderzochte parameterbereiken wordt uitgesloten.
Dit artikel stelt dat de hiërarchie van quark- en leptonmassa's wordt verklaard door een discrete -eichtheorie die zowel de 'flavor in ninths'-structuur als de QCD-axion stabiliseert, waardoor het axionkwaliteitsprobleem wordt opgelost en de axion als donkere materie binnen het bereik van toekomstige detectoren wordt voorspeld.
Dit onderzoek onderzocht de productie en het lepton-flavourschending-verval van axion-achtige deeltjes (ALP's) in elektron-muonparen bij de LHC, waarbij aanzienlijk verbeterde grenswaarden werden vastgesteld voor massa's tussen 5 en 1000 GeV dankzij een effectieve onderdrukking van de achtergrond.
In dit artikel wordt een recent algoritme geïllustreerd dat complexe Feynman-integralen, inclusief drie-lus bananenintegralen met ongelijke massa's, omzet in een -gefactoriseerde vorm, ongeacht hun onderliggende geometrische aard.
Dit artikel introduceert een methode van gebieden met DCI-bewarende regularisatie die de berekening van licht off-shell dual conformale integralen aanzienlijk vereenvoudigt door complexe polylogaritmische uitdrukkingen te vervangen door compacte formules in termen van logaritmen van kruisverhoudingen.
Dit onderzoek toont aan dat de baryongetaldichtheid binnen het proton zich concentreert in een transverse straal van 0,33 tot 0,53 fm, wat aanzienlijk kleiner is dan de stralen van de lading- en massadistributie.
Dit onderzoek toont aan dat de diquark-modelbenadering voor de -tetraquark, ondersteund door berekeningen met de Silvestre-Brac-potentiaal, een onverwachte omkering in de massahierarchie onthult die wordt veroorzaakt door centrifugale krachten op het lichte deeltje, een mechanisme dat ook robuust blijkt voor andere zwaar-dubbel quarksystemen.
Dit artikel toont aan dat late-tijd correlatiefuncties in de Sitter-ruimte kunnen worden beschreven door een niet-unitair Euclidisch AdS-lagrangiaan, waardoor fundamentele eigenschappen zoals een OPE-ontwikkeling en de analytische structuur van de spectrale dichtheid kunnen worden afgeleid, waarbij de positiviteit van deze dichtheid de unitariteit van de de Sitter-theorie vertegenwoordigt.