562 papers
Dit artikel bewijst de correctie van de constructie van de cosmohedron, onthult de onderliggende combinatorische structuur die in overeenstemming is met Matryoshka's, en introduceert een veralgemenende klasse van 'gebeitelde' polytopen met nieuwe toepassingen voor ultraviolette divergenties in Feynman-amplitudes.
Dit artikel vat de belangrijkste prestaties van de MexNICA-samenwerking samen, waaronder de ontwikkeling van de miniBeBe-triggerdetector en theoretische inzichten in het baryonrijke gebied van het QCD-fasediagram binnen het MPD-NICA-experiment bij JINR.
Deze thesis onderzoekt grote- kwantumveldentheorieën met veel velden, met name de melonische modellen, en introduceert -extremisatie als een krachtige methode om hun sterk gekoppelde infrarood-gedrag en conformale eigenschappen op te lossen.
Dit artikel toont aan dat de hoge-spin toren van snaarexcitaties extreem rigide is, waarbij zeven-punts factorisatie de Regge-intercept van bosonische snaren uniek vastlegt en unitariteit elke deformatie van bepaalde vier-punts snaaramplitudes verbiedt.
Dit artikel introduceert een covariante amplitude-methode voor partiële golfanalyse met behulp van massieve spinor-heliciteit, die een efficiënte en frame-onafhankelijke behandeling van cascade-vervallen mogelijk maakt en wordt gevalideerd door consistente resultaten in de analyse van .
Dit werk verifieert in toroïdale orbifold-compactificaties van de heterote snaar dat schendingen van het Lattice Weak Gravity Conjecture gepaard gaan met gefractioneerde, opgesloten monopolen, wat suggereert dat de mate van schending wordt begrensd door de orde van de centrumgroep van de ijktheorie.
De studie toont aan dat hoewel de geodesische banen van BPS-vortexoplossingen met verhoogde symmetrie onveranderd blijven, de werkelijke dynamiek bij generieke botsingen sterk wordt beïnvloed door krachten voortkomend uit de excitatie van een massieve gebonden modus, wat leidt tot sterk afwijkende trajecten en verhoogd chaotisch gedrag.
Dit artikel onthult nieuwe niet-lineaire aspecten van de zwaartekracht, zoals het genereren van hogere harmonischen, spectrale verbreding en focussering in het Einstein-Klein-Gordon-systeem, die zowel het ogenschijnlijk gladde gedrag van zwarte-gat-samensmeltingen verklaren als waarschuwen tegen te simplistische interpretaties van golfvormen.
Deze studie toont aan dat de sterke koppelingsuitbreiding van grote-N QCD kan worden herschreven als een geconstrueerde spin-ketting, die in het algemeen niet-integreerbaar is vanwege de zigzag-symmetrie van confinerende snaren, hoewel er wel een grote klasse van integreerbare subsectoren bestaat die de ruwheidsovergang nauwkeurig schatten.
Dit artikel onthult dat het spectrum van het adjoint-sectie van SU() matrix-kwantummechanica bij kritische waarden wordt gedomineerd door Regge-trajecten die corresponderen met oscillatoire excitaties van korte, gevouwen open snaren in de duale tweedimensionale snaartheorie, terwijl de geëxciteerde toestanden net buiten de kritische waarde overgaan in lange snaren die zich uitstrekken in de Liouville-richting.
In dit artikel worden karakteristieke identiteiten voor de gesplitste Casimir-operator van de Lie-algebra in spinorrepresentaties afgeleid, waarmee projectoren op invarianten deelruimten worden geconstrueerd om uitdrukkingen voor kleurfactoren in gauge-theorieën te verkrijgen en een nieuwe oplossing voor de Yang-Baxter-vergelijking te vinden.
Dit artikel presenteert nieuwe families van oplossingen voor algemene relativiteitstheorie gekoppeld aan niet-lineaire sigma-modellen, waaronder bultige zwarte gaten en sterren in diverse dimensies, die zijn geconstrueerd aan de hand van eerste-orde Bogomol'nyi-Prasad-Sommerfield-relaties.
Dit artikel onthult via de methode van resurgent voortzetting van transseries een nieuwe correspondentie tussen -series voor kwart-BPS-toestanden in supersymmetrische zwarte gaten en -invarianten van Chern-Simons-theorie op een klasse van 3-dimensionale oriëntatie-omgekeerde variëteiten.
Dit artikel leidt met behulp van een distributief formalisme de algemene overgangsvoorwaarden af voor gravitatietheorieën gebaseerd op willekeurige functies van krommingsscalar-invarianten, waarbij wordt vastgesteld dat de continuïteitseisen van covariante afgeleiden van de Riemann-tensor bepalen of er dunne schillen of zwaartekrachtsdubbellagen ontstaan, en hoe deze theorieën zich verhouden tot de Algemene Relativiteitstheorie en -theorieën.
Dit artikel biedt een overzicht van de ontwikkeling van supersymmetrie en superzwaartekracht tussen 1974 en 2024, hun impact op de unificatie van fundamentele interacties, de verbinding met kosmologie en snaartheorie, en de voortdurende experimentele zoektocht naar bewijs.
In dit artikel stelt Christof Wetterich voor dat probabilistische klassieke veldtheorieën, beschreven door statistische observabelen gebaseerd op fluctuerende velden, equivalent zijn aan kwantumveldtheorieën waarbij kwantumregels en niet-commuterende operatoren voortvloeien uit klassieke waarschijnlijkheidswetten.
De auteurs presenteren een nieuw virtueel rishon-framework dat de simulatie van roosterkoppeltheorieën via klassieke tensornetwerken en quantumhardware mogelijk maakt door gauge-symmetrie exact te handhaven en lokale resource-eisen te verlagen, wat wordt gedemonstreerd aan de hand van het Schwinger-model en de snaarspanning in twee dimensies.
Dit artikel classificeert en construeert zesdimensionale supermultiplets, waaronder het vector- en hypermultiplet, door het pure spinor-veldformalisme te combineren met de studie van vectorbundels op de projectieve variëteit van kwadraat-nul elementen, die isomorf is aan .
Dit artikel bestudeert de dynamica van de eenvoudigste chirale gauge-theorieën, namelijk SO(10) met fermionen in de spinorrepresentatie, en voorspelt dat de theorie een energiegap heeft voor terwijl de globale SU()-symmetrie voor wordt gebroken tot SO().
Dit artikel bewijst een relatieve Poincaré-Verdier-dualiteit voor supervariëteiten en toont aan dat deze dualiteit een rigoureuze wiskundige basis biedt voor picture changing operators in de 3d-superzwaartekracht, waardoor de equivalentie tussen component-, superspace- en geometrische formuleringen van de theorie wordt vastgesteld.