562 papers
Dit artikel onderzoekt de relatie tussen magie en verstrengeling in kwantumsystemen en toont aan dat niet-lokale magie in holografische theorieën verdwijnt dan en slechts dan als er geen gravitationele terugkoppeling optreedt, waarbij deze magie bovendien correleert met de verandering in het oppervlak van een minimaal oppervlak in de bulk.
Dit artikel stelt dat vacuümdegeneratie in systemen met scalaire en gaugevelden een hoofdgroupoïdebundel induceert, waarbij het patroon van spontane symmetriebreking en het Higgs-mechanisme wordt gecodeerd in een singuliere foliatie op de moduli-ruimte, wat toelaat om de mogelijke patronen van vacuümdegeneratie kwalitatief te classificeren aan de hand van recente wiskundige resultaten.
Dit artikel breidt de theorie van lokale operaties en klassieke communicatie (LOCC) voor bipartiete zuivere toestanden uit naar willekeurige von Neumann-algebra's, waarbij het aantoont dat de operationele entanglement-eigenschappen een directe één-op-één-correspondentie vormen met de classificatie van factoren in types en subtypes.
Dit artikel onderzoekt de kwantumovergang tussen een Schwarzschild-black hole en een string-black hole in de grote-D limiet door het probleem te reduceren tot twee dimensies en de overgangskans te berekenen via de Wheeler-De Witt-vergelijking.
In dit artikel wordt de energiemomentum-tensor van baryonen in een top-down holografisch QCD-model onderzocht, waarbij numerieke oplossingen worden gebruikt om massa's, stralen en een D-term van ongeveer -2,05 te berekenen, een waarde die aanzienlijk groter is dan die in eerdere studies.
In dit werk worden top-down en bottom-up constructies van holografische defecten en randen vergeleken door gebruik te maken van een analogie van de 'bulk point'-singulariteit, waarbij wordt aangetoond dat het D3/D5-systeem afhankelijk van de parameters niet of alleen met een negatieve spannings-brane kan worden gemodelleerd, en wordt bovendien de centrale lading voor het M2/M5-systeem berekend.
Dit artikel toont aan dat de Bekenstein-Hawking-entropie van extremale zwarte gaten kan worden afgeleid uit de verstrengeling-entropie van een lagere-dimensionale conforme veldtheorie, wat bevestigt dat verstrengeling over de waarnemingshorizon de fundamentele oorsprong is van deze entropie.
Dit artikel toont aan dat het twee-dimensionale lang-afstands Ising-model met een lijndefect in de perturbatieve regime niet factoriseert, omdat het equivalent is aan een lokaal conform veldtheorie in hogere dimensies waarbij de ruimte via een 'extra dimensie' verbonden blijft.
In dit artikel wordt aangetoond dat bepaalde exacte magnetische monopooloplossingen in spontaan gebroken -eichtheorieën in de BPS-limiet een nieuwe interne vrijheidsgraad bezitten die de energiedichtheidsprofiel reguleert terwijl de totale massa constant blijft.
Dit artikel onderzoekt de resurgente structuur van de topologische snaar-dualiteit van 2d Yang-Mills-theorie op een torus, waarbij gesloten formules voor instanton-amplitudes worden afgeleid om een niet-perturbatieve partitiefunctie te construeren en twee oneindige torens van complexe instantonen te identificeren die corresponderen met BPS-toestanden in type II-snaartheorie.
Dit artikel introduceert een nieuw model in quasi-topologische zwaartekracht dat zowel kosmologische singulariteiten als die in zwarte gaten voorkomt door een 'big bounce' en 'black bounce' te realiseren, waardoor een verenigd, covariant kader wordt geboden dat de effectieve dynamica van de loop-kwantumkosmologie en de quantum Oppenheimer-Snyder-metriek reproduceert.
Dit artikel leidt een universele ongelijkheid af die de detecteerbaarheid van vacuümexcitaties in lokale kwantumdetectoren beperkt door de fundamentele eis van localiteit, en biedt zo een test voor algebraïsche kwantumveldtheorie en een fundamenteel technologisch limiet.
In dit artikel worden de minima van het scalair potentieel in een 331-model met drie tripletten en een zacht gebroken -symmetrie systematisch bepaald om de voorwaarden te vinden waaronder het electroweak vacuüm globaal is, en worden bij afwezigheid daarvan stabiliteitsgrenzen voor de scalairkoppelingen afgeleid.
In dit artikel wordt onderzocht hoe holografische verstrengingsentropie en bulk-cone singulariteiten kunnen worden gebruikt om de causale structuur en de thermalisatie-eigenschappen van asymptotisch AdS-black holes met een vacuümbel te analyseren, waarbij statische bellen zich gedragen als 'scar states' terwijl ineenstortende en uitdijende bellen respectievelijk de binnenkant van de black hole en een uitdijend universum belichten.
Dit artikel toont aan dat een door de interne structuur van het Standaardmodel gemotiveerde discrete ijk-symmetrie () niet alleen een hoogwaardige QCD-axion biedt die het sterke CP-probleem oplost, maar ook neutrino-massa's, baryon-asymmetrie en donkere materie in één minmalistisch raamwerk verklaart.
Dit artikel breidt de Carrolliaanse meetkunde uit naar de bijna-commutatieve wereld door -Lie-Rinehart-paren te gebruiken, waarbij expliciete voorbeelden worden geconstrueerd op het uitgebreide kwantumvlak en de niet-commutatieve 2-torus om zo een rigoureuze basis te leggen voor niet-commutatieve Carrolliaanse meetkunde.
Dit artikel toont aan dat kwantumcorrecties via JT-graviteit in een holografisch model de verhouding tussen schuifviscositeit en entropie () bij eindige chemische potentie beïnvloeden, waardoor deze bij lage temperaturen boven de KSS-grens uitkomt en bij halfklassieke temperaturen een minimum bereikt dat onder deze grens ligt.
Dit artikel onderzoekt hoe lokale ijk-invariante operatoren kunnen worden geconstrueerd op achtergronden met spontaan gebroken isometrie via het Stüeckelberg-mechanisme, maar concludeert dat de accumulatie van fluctuaties in de tijd de betrouwbare definitie van zulke operatoren op lokale gebieden zoals eilanden belemmert, tenzij de isometrie sterk wordt verbroken, bijvoorbeeld door een overgang naar een hogerdimensionaal zwart gat.
Dit onderzoek ondersteunt de hypothese dat Newtoniaanse zwaartekracht kwantumverstrengeling kan genereren tussen mesoscopische lichamen via het mini-superspace-kader, terwijl semiklassieke en stochastische zwaartekrachtmodellen waarin het gravitationele veld klassiek blijft, dit niet kunnen bewerkstelligen.
Dit artikel presenteert een vereenvoudigd model van het Standaardmodel plus zwaartekracht met linkse en rechtse spiegelsectoren, waarbij de rechtse sector wordt geïnterpreteerd als donkere materie, en onderzoekt de toepassing van Weyl-symmetrie op kosmologie, het kosmologische constante-probleem en de kwantumunitariteit.