537 papers
Dit artikel toont aan dat type II-loci in de moduli-ruimte van type IIB-stringtheorie op Calabi-Yau-variëteiten kunnen worden geïnterpreteerd als het resultaat van het integreren van een niet-perturbatief sector met licht magnetische en elektrische toestanden, wat leidt tot de voorspelling van het bestaan van infrarood-ontwikkelde loci op oneindige afstand in de moduli-ruimten van kwantumzwaartekracht.
Dit artikel ontwikkelt en past het Batalin-Fradkin-Vilkovisky-formalisme toe om niet-diagonale oplossingen van de Einstein-vergelijkingen te kwantiseren, waarbij in de quasi-klassieke limiet Hořava-Lifshitz-configuraties met anisotrope schaling en effectieve kosmologische constanten worden gegenereerd op Lorentz-manifolds met niet-holonomische 2+2- en 3+1-vloeiingsstructuren.
Dit artikel onderzoekt de optische verschijning en orbitale dynamiek van statische, sferisch symmetrische zwarte gaten in een nieuw niet-lineair elektrodynamisch model, waarbij de invloed van lading en een niet-lineariteitsindex op observabelen zoals de schaduwgrootte, de binnenste stabiele cirkelbaan en klassieke tests zoals lichtafbuiging en periastronvoorsprong wordt gekwantificeerd.
Dit artikel ontwikkelt een systematische effectieve veldtheorie-benadering voor de quasinormale modi van Kerr-black holes met willekeurige spin, waardoor modelonafhankelijke correcties op het ringdown-spectrum worden verkregen die relevant zijn voor gravitatiegolfobservaties en een onderliggende discrete-schaalinvariantie onthullen bij benadering van extremaliteit.
Dit artikel onderzoekt Krylov-complexiteit in holografische zesdimensionale superconforme veldtheorieën door de dynamiek van massieve geodeten in massive type IIA supergravity te analyseren, waarbij wordt aangetoond dat de groei van de algemene impuls lineair is op late tijdstippen en dat deze groei zowel de interne symmetrieën als de quiver-structuur van de theorie weerspiegelt.
Dit artikel onderzoekt hoe de hypothese van Markov over een limietkromming in quasi-topologische zwaartekracht verandert bij koppeling aan materie, en toont aan dat hoewel minimale koppeling de schaalvergelijkingen verstoort, de geometrieën vaak toch regelmatig blijven, terwijl niet-minimale koppeling de hypothese kan herstellen met een universele bovengrens voor kromming.
Dit artikel onderzoekt de productie van globale vortexen in 2+1 dimensies via numerieke verstrooiingsexperimenten waarbij een kwantumveld fungeert als mediator tussen een verstrooier en het vortexveld, en toont aan dat de vortexproductie extreem gevoelig is voor initiële parameters en een chaotisch gedrag vertoont met geïsoleerde productiegebieden.
Dit artikel bewijst de onomkeerbaarheid van renormalisatiegroepstromen in kwantumveldentheorieën in anti-de Sitter-ruimte voor ruimtetijddimensies 2, 3 en 4 door gebruik te maken van kwantuminformatietheoretische methoden, met name entropische ongelijkheden en vergelijkingen tussen analytische en numerieke resultaten.
Dit artikel toont aan dat het aannemen van een thermische beginvoorwaarde voor het gaugeveld tijdens inflatie, in plaats van de standaard Bunch-Davies vacuümtoestand, leidt tot een dissipatieve versterking die de conformale barrière voor magnetogenese effectief kan opheffen en de huidige magnetische veldsterkte aanzienlijk kan verhogen zonder niet-minimale koppelingen te vereisen.
Dit artikel berekent met behulp van de functionele renormalisatiegroep de verstrooiingsamplitudes en -doorsneden voor twee-tot-twee scalardeeltjes in asymptotisch veilige quantumzwaartekracht, en toont aan dat de resultaten bij lage energieën overeenkomen met de algemene relativiteitstheorie en in het UV-bereik de unitariteit respecteren.
Dit artikel onderzoekt verstrengeling in tweedimensionale Yang-Mills-theorie en toont aan dat terwijl de meeste toestanden in de oneindige-oppervlaktegrens gescheiden worden, specifieke configuraties met Wilson-lijnen en -lussen eindige verstrengeling behouden die correleren met overgangen in de opsluitingskracht.
Dit artikel onderzoekt de vacuümverwachtingswaarde van een bosonische stroom die wordt geïnduceerd door een magnetische flux in een (2+1)-dimensionale conische ruimtetijd met een cirkelvormige rand, binnen het kader van de Lorentz-schending van Hořava-Lifshitz, en levert analytische uitdrukkingen voor deze stroom op.
Dit artikel toont aan dat het bestuderen van grote-spin-operatoren in conformale veldentheorieën op pp-golf-achtergronden, die Heisenberg-groepsymmetrieën vertonen, leidt tot sterke beperkingen voor het asymptotische spectrum en een nieuwe unitariteitsgrens in 3+1 dimensies als gevolg van causaliteit.
Dit artikel breidt eerdere bevindingen over de entanglementstraal in (2+1)D Yang-Mills-theorie uit door de topologische structuur van deze straal te analyseren, waarbij wordt aangetoond dat deze straal de intrinsieke dikte van de fluxbuis vertegenwoordigt die volledig doorgesneden moet worden om een niet-nul bijdrage aan de entanglemententropie te verkrijgen.
Dit onderzoek gebruikt de functionele renormalisatiegroep binnen het quark-meson-model om aan te tonen dat het kritieke schaalingsgebied van de chiraal fase-overgang bij eindige chemische potentie systematisch kleiner wordt naarmate de chemische potentie toeneemt.
Dit artikel toont aan dat de dynamiek van niet-Lorentzische superzwaartekracht, die voortkomt uit matrixtheorie op D-branes, holografisch gerelateerd is aan anomalieën in de wereldbladtheorie van fundamentele snaren en bij grote N overgaat in Lorentzische IIA-superzwaartekracht.
Dit artikel toont aan dat in de kwantumdynamica van het Schwarzschild-interieur, geformuleerd in Ashtekar-Barbero variabelen, het fenomeen van 'annihilatie tot niets' niet generiek is en wordt onderdrukt door minimale-lengte-effecten die voortvloeien uit het gegeneraliseerde onzekerheidsprincipe.
Deze paper ontwikkelt een effectieve veldtheorie voor de kwantisatie van oppervlakteoscillaties (ripplons) in zelfgebonden superfluïde druppels, waarbij de stabiliteit en het energieniveau van deze modi worden bepaald door de verhouding tussen oppervlaktespanning en bulk-compressibiliteit.
Deze notie onderzoekt de interpretatie van een recente analyse over eindgrootteschaalverhouding van netto-proton cumulanten in zware-ionenbotsingen en verduidelijkt kritieke aspecten zoals de toewijzing van de pseudorapidity-acceptatie aan de systeemgrootte en de behandeling van thermodynamische schalingsvelden voor een consistente interpretatie van het kritieke eindpunt.
Dit artikel analyseert de thermodynamische eigenschappen van de Simpson-Visser ruimtetijd en toont aan dat, hoewel de interactie tussen niet-lineaire elektrodynamica en een scalair veld leidt tot een zwarte gatoplossing met een verdwijnende thermodynamische massa, de singuliere configuratie zonder scalair veld thermodynamisch de voorkeur heeft.