2416 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel presenteert een ijk-invariante lokale klassieke actie voor -Minkowski niet-commutatieve -ijkingstheorie, die de reeds eerder voorgestelde vervormde Maxwell-vergelijkingen als Euler-Lagrange-vergelijkingen voortbrengt en zo een oplossing biedt voor het probleem van een Lagrangiaanse formulering in deze context.
Dit artikel onderzoekt de doorgangseigenschappen van een springproces met constante drift en willekeurige lichtstaartverdelingen, waarbij drie regimes worden geïdentificeerd en expliciete uitdrukkingen worden afgeleid voor de exponentiële en algebraïsche vervalraten van de overlevingskansen en het gemiddelde eerste-doorgangstijd.
Deze paper introduceert een iteratief tweekleurenpercolatieproces dat, ondanks het behoud van kritikaliteit via een hiërarchie van generaties, leidt tot evolutie van fractale dimensies die exact worden afgeleid met behulp van het conformale lusensemble en bevestigd door Monte Carlo-simulaties.
Dit artikel levert continuïteitsgrenzen voor de gesandwichte Rényi- en Tsallis-conditionele entropieën die alleen afhangen van de dimensie van het conditionerende systeem, en past deze toe om de continuïteit van de bijbehorende kanaalentropieën te bewijzen.
Dit artikel introduceert differentiaalmeetkundige methoden om -dimensionale lokaal conform-vlakke ruimten als deelvariëteiten in te bestuderen en past deze toe op FLRW-ruimten om nieuwe en vereenvoudigde uitdrukkingen voor de fotonpropagator in vier dimensies af te leiden.
Dit artikel leidt voor niet-zelfgeadjungeerde operatoren een nieuwe bovengrens af voor het aantal discrete eigenwaarden in halfvlakken, uitgedrukt via een partiële spoor van het Birman-Schwinger-operator, en past deze resultaten toe op Schrödinger-operatoren met complexe potentialen om veralgemeende Cwikel-Lieb-Rozenblum- en Lieb-Thirring-ongelijkheden te verkrijgen.
Dit artikel presenteert een geometrische formulering van kwantummechanica binnen een symplectisch raamwerk dat wordt uitgebreid met een metrisch-affiene achtergrond, wat leidt tot een deformatie van de Hamiltoniaanse dynamica die afhankelijk is van kromming en torsie, maar die terugvalt op de standaard Schrödingervergelijking wanneer de geometrische vervorming verdwijnt.
Dit artikel introduceert een veralgemeende -algebraische benadering die eindige-bloklengthstraffen in de informatietheorie absorbeert door een dynamische schalingswet toe te passen, waardoor de derde-orde coderingslimiet wordt hersteld zonder beroep te doen op Hermite-polynomen.
Dit artikel toont aan dat een generalisatie van de Painlevé-II-vergelijking naar een systeem van gekoppelde vergelijkingen integreerbaar is, en gebruikt een Lax-paar en het Demkov-Osherov-model om exacte connectieformules voor asymptotische oplossingen af te leiden die toepasbaar zijn op het probleem van het verval van een instabiele vacuümtoestand tijdens een faseovergang van de tweede orde.
Dit werk introduceert een nieuwe spectrale topologische invariant gebaseerd op de transfermatrix om de huid-effecten en randmodi in één-dimensionale niet-Hermietse fotonische kristallen met gebroken spectrale reciprocaliteit te karakteriseren, waarmee de wiskundige basis voor dit fenomeen in continue golfmodellen wordt gelegd.