1677 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel introduceert een universeel Chern-model op willekeurige triangulaties van gesloten oppervlakken, waarbij resonatoren op hoekpunten, randen en vlakken worden geplaatst met hopping-termen afgeleid van Poincaré-dualiteit, wat leidt tot topologische Hamiltonianen met grote spectrale gaten en niet-triviale Chern-getallen die numeriek worden geverifieerd en fysiek kunnen worden gerealiseerd met metamaterialen.
Dit artikel introduceert een intrinsieke spectrale-geometrische vervorming van de algebra van gladde functies op een compacte Riemann-variëteit door de vermenigvuldigingsprojecties te vervormen met unimodulaire fasen, waarbij wordt aangetoond dat deze constructie klassieke vervormingen via abelse groepswerkingen verenigt en voorwaarden biedt voor associativiteit en Sobolev-grenzen.
Dit artikel bewijst dat in eindig-dimensionale kwantumsystemen zonder informatievernietiging operationele irreversibiliteit langs enkele takken van de ineenstortingsdynamica onmogelijk is, omdat er altijd quasi-reversibele gebieden bestaan waar toestanden met willekeurige precisie en minimale energie-uitgaven aan elkaar verbonden kunnen worden.
Dit artikel bewijst een schatting tot op een constante voor de kritieke twee-puntsfunctie beperkt tot een halfruimte bij Bernoulli-percolatie in hoge dimensies (), waarmee eerdere resultaten worden aangevuld en een specifieke vraag van Hutchcroft, Michta en Slade wordt beantwoord.
Dit artikel presenteert een asymptotische expansie van willekeurige orde voor de kwantumevolutie van coherent toestanden in zelfinteragerende bosonische veldentheorieën, waarbij de methode van Hepp wordt gebruikt om eerdere resultaten die beperkt waren tot de leidende orde te verfijnen en te generaliseren.
Dit artikel beschrijft een covariante kwantisatie van type II superdeeltjes in de spinor bewegende frame-formulering, wat leidt tot de ontdekking van een verborgen $SU(8)$-symmetrie in lineaire 10D superzwaartekracht en een verenigde beschrijving van superamplitudes voor zowel type IIA als type IIB theorieën.
Dit artikel bewijst dat de gecentreerde hoogtefunctie van het bijna-kritische dimermodel convergeert naar een limietveld dat overeenkomt met het (elekromagnetisch gekantelde) sine-Gordon-model, door een nieuwe theorie van discrete massieve holomorfe functies te ontwikkelen die complexe massa toestaan en exacte discrete Cauchy-Riemann-vergelijkingen voor de inverse Kasteleyn-matrix opleveren.
Dit artikel onderzoekt de niet-lineaire warmtediffusievergelijking met temperatuurafhankelijke coëfficiënten door middel van de klassieke Lie-symmetriemethode, waarmee de toegestane symmetrieën worden bepaald, de vergelijking wordt gereduceerd tot gewone differentiaalvergelijkingen, en specifieke invariant oplossingen worden afgeleid voor fysiek relevante gevallen zoals Storm-type materialen en machts-wet-afhankelijkheden.
Dit artikel onderzoekt de continuumlimiet van een discreet Hodge-Dirac-operator op een n-dimensionaal vierkant rooster en introduceert daarvoor een nieuw raamwerk voor discrete differentiaalcalculus dat de standaardbenadering op simpliciale complexen generaliseert.
In dit artikel presenteert de auteur een onbevooroordeelde methode om deeltjes op distributiefuncties af te beelden en vice versa, waarmee de canonieke formulering van de statistische mechanica wordt gedefinieerd, het principe van maximale entropie in zowel het Boltzmann- als het Gibbs-paradigma wordt afgeleid, en een rigoureuze definitie van de macrotoestand wordt geleverd die toepassing op zelfgraviterende systemen mogelijk maakt door tijd- en ensemblegemiddelden te ontkoppelen, waarna tweepuntscorrelatiefuncties voor zelfgraviterende en elektrostatische systemen worden berekend.