1694 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel toont aan dat een Berwald-ruimtetijd lokaal concaaf is dan en slechts dan als de vlaggenkromming niet-negatief is in tijdachtige richtingen, en biedt een nieuwe karakterisering van deze kromming via de convexiteit van toekomst- of verledencapsules.
Deze studie bewijst de globale welgesteldheid en de globale-in-tijd convergentie, met een optimale rate van , van het hyperbolische lineaire sigma-model op de twee-dimensionale torus naar zijn gemiddelde-veld limiet, inclusief de convergentie van de invariant Gibbs-dynamica.
Dit artikel voert een groepclassificatie uit voor een klasse van lineaire partiële differentiaalvergelijkingen van (1+2)-dimensionale Aziatische optieprijzen, waarbij wordt aangetoond dat de vergelijking met de maximaal acht-dimensionale Lie-invariantie-algebra via punttransformaties kan worden omgezet in de lineaire Kolmogorov-vergelijking en dat er exacte invariant oplossingen worden geconstrueerd.
Dit artikel analyseert en verduidelijkt de relatie tussen verschillende hulppeldformuleringen in vier- en tweedimensionale veldtheorieën, waarbij het aantoont dat deze worden gedomineerd door Legendre-transformaties en dat het Ivanov-Zupnik-formalisme kan worden uitgebreid naar een breed scala aan integrabele sigma-modellen in twee dimensies.
Dit artikel ontwikkelt een Poisson-Hamiltoniaanse formulering van Pontryagins dynamica voor de optimale besturing van mechanische systemen op Lie-groepoïden, waarbij wordt aangetoond dat symplectische bladeren in plaats van co-adjoint-orbiten de natuurlijke gereduceerde fase-ruimtes vormen en dat groepoïde-invariante Lagrangianen leiden tot optimaliteitsvoorwaarden van het Euler-Poincaré-type.
De auteurs bewijzen dat voor elke lokale Hamiltoniaan in een spinketen bij elke eindige temperatuur de Gibbs-toestand een eindige verstrengelingslengte bezit, zodat de resterende linker- en rechterhalven van de keten na het verwijderen van een interval met deze lengte in een scheidbare toestand verkeren.
In dit werk worden entropiestabiele numerieke schema's ontwikkeld voor het GLM-CGL-model, waarbij de generalised Lagrange multiplier-techniek wordt gebruikt om de divergentie van het magnetische veld effectief te onderdrukken bij het simuleren van plasma-stromingen.
Dit artikel presenteert een algemeen raamwerk voor continue deterministische data-assimilatie van semilineaire parabolische vergelijkingen via evolutievergelijkingen, waarbij wordt aangetoond dat een genudged model met gedeeltelijke waarnemingen exponentieel convergeert naar de referentieoplossing en zo toepasbaar is op diverse systemen zoals Allen-Cahn en bidomeinen.
Dit onderzoek toont aan dat passieve scalartransport door turbulente vloeistoffen, aangedreven door zwaarstaartige jump-processen, een dichotomie vertoont waarbij standaard -stabiele processen leiden tot anomale superdiffusie, terwijl afgekapt of getemperd ruis overgaat in klassieke diffusie.
Dit artikel definieert Lorentziaanse Sabban-frames en de Sitter-evoluten voor ruimtelijke krommen, onderzoekt de relatie tussen Bertrand-krommen, helices en ruimtelijke oppervlakken met constante helling in de Minkowski-ruimte , en toont aan dat de pseudo-sferische Darboux-afbeeldingen van Bertrand-krommen gelijk zijn aan hun pseudo-sferische evoluten.