2481 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel onderzoekt Turing-instabiliteit en tweedimensionale patroonvorming in reactie-diffusiemodellen die zijn afgeleid uit kinetische theorie voor gasmengsels, waarbij wordt aangetoond dat deze microscopische benadering geldige parameterbereiken biedt en een breder scala aan ruimtelijke structuren, zoals vlekken, strepen en hexagonale patronen, oplevert.
Dit artikel bespreekt de Unruh-toestand voor een vrij scalair kwantumveld op Kerr-de Sitter, waarbij het bewijs van de Hadamard-eigenschap voor kleine rotatie wordt samengevat en uitgebreid tot elke subextreme rotatie, evenals de toepassing ervan op numerieke studies en universaliteitsresultaten voor kwantumeffecten bij de binnenhorizon.
Dit artikel introduceert een frequentie-tuneerbare, tweedimensionale niet-Abelse besturing van operatievolgorde, gebaseerd op de gereduceerde Burau-representatie van de vlechtgroep en Squier's vorm, die numeriek aantoont dat niet-Abelse mixers zowel constructieve als destructieve interferentie kunnen veroorzaken en aldus algebraïsche causale niet-separabiliteit bevestigen.
Dit artikel analyseert inhomogene Su-Schrieffer-Heeger-modellen met behulp van een verdubbelingsmethode voor orthogonale polynomen, waardoor exacte oplossingen worden verkregen die de standaard SSH-modellen koppelen aan Chebyshev-polynomen en inhomogene varianten aan Krawtchouk- en q-Racah-polynomen.
In dit artikel worden de Bethe-vergelijkingen voor het spectrum van de kritieke drie-toestanden Potts-ketting met torusrandvoorwaarden afgeleid, waarbij de volledigheid van het spectrum en de aanwezigheid van fractionele spins in overeenstemming met de conformale veldtheorie worden aangetoond.
Dit artikel breidt een methode uit die perturbatieve oplossingen van gewone differentiaalvergelijkingen combineert om niet-perturbatieve informatie over Weil-Petersson-volumes en intersectiecijfers te extraheren, waardoor efficiënte berekeningen van transreekscoëfficiënten mogelijk worden en nieuwe groeiformules voor JT-superzwaartekracht worden afgeleid die een conjectuur van Stanford en Witten bewijzen.
Dit paper presenteert een minimale geometrische route naar unificatie waarbij een enkele Clifford-algebraïsche invariant de relatieve normalisaties en structuur van zwaartekracht, Yang-Mills-theorie en fermionen vastlegt zonder extra dimensies of handmatige symmetriebreking.
Dit artikel bewijst met topologische methoden het bestaan van oplossingen voor de veldvergelijkingen van het gauged Chern-Simons-O(3)-Sigma-model op compacte oppervlakken, waarbij het aantoont dat voor ongelijke aantallen vortices en antivortices meerdere oplossingen bestaan bij kleine vervormingsparameters, terwijl bij gelijke aantallen oplossingen voor elke parameterwaarde bestaan en de limiet voor oneindige vervorming wordt berekend.
Dit artikel bewijst dat de lokale statistieken van Laguerre-type orthogonale polynoom-ensembles bij een harde rand, onderhevig aan een multiplicatieve vervorming die overeenkomt met conditionele verdunning, convergeren naar een universele limiet die wordt beschreven door een conditioneel verdund Bessel-puntproces en een niet-lokaal integreerbaar systeem.
Dit artikel bewijst en kwantificeert de sterke -convergentie van niet-lokale convolutie-operatoren met singuliere, anisotrope kernen naar lokale differentiaaloperatoren, waarbij expliciete convergentiesnelheden worden afgeleid die het fysisch modelleren van complexe systemen ondersteunen.