2392 papers
De hersenen zijn misschien wel het meest complexe orgaan in het menselijk lichaam en het begrijpen van hun werking blijft een eindeloos avontuur. In deze categorie duiken we in de neurowetenschappen, waar onderzoekers zich richten op hoe neuronen communiceren, hoe onze gedachten en herinneringen ontstaan, en wat er gebeurt bij neurologische aandoeningen. Het is een dynamisch veld dat elke dag nieuwe inzichten biedt over wat ons menselijk maakt.
Op Gist.Science halen we de nieuwste inzichten direct van bioRxiv, de openbare preprintserver waar wetenschappers hun onbeoordeelde studies eerst publiceren. Wij verwerken elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u direct toegang heeft tot zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting als een gedetailleerde technische analyse. Zo blijft u op de hoogte van de laatste doorbraken zonder de complexiteit van de originele teksten te hoeven doorworstelen.
Hieronder vindt u de meest recente papers binnen het veld van de neurowetenschap, direct samengevat voor u.
Dit onderzoek toont aan dat functional change point-detectie op fNIRS-data van Gambische zuigelingen een eerder over het hoofd gezien ontwikkelingssprong onthult, waarbij oudere baby's (8 en 12 maanden) sneller habitueren dan jongere (5 maanden) door een vroeger optredende afname van de hemodynamische respons.
Dit onderzoek toont aan dat het toepassen van het biologische 'spacing effect' in kunstmatige neurale netwerken, gecombineerd met variaties, de generalisatievermogen verbetert en een gedeeld computationeel principe tussen biologisch en machine learning bevestigt.
Deze studie toont aan dat een stabiel, inducteerbaar neuronale celmodel dat het volledige mutante huntingtine-eiwit tot expressie brengt, de vorming van aggregaten en een verandering in de activiteit van het proteasoom en aanverwante afbraaksystemen vertoont, wat het een waardevol hulpmiddel maakt voor het bestuderen van de pathologie van de ziekte van Huntington.
Deze studie toont aan dat niet-invasieve α-tACS-stimulatie van de ventrolaterale prefrontale cortex (VLPFC) de pupilreactie op beloningen en straffen verandert en de connectiviteit tussen de ventrale striatum en de dACC beïnvloedt, wat aangeeft dat deze techniek via corticale gebieden effectief het beloningscircuit kan moduleren.
Hoewel de gevoeligheid voor ruis in het ventrale visuele pad toeneemt van V1 naar VTC, blijft de bandbreedte voor objectherkenning constant op ongeveer 2 octaven, wat suggereert dat V1 de bandbreedte bepaalt terwijl downstream-gebieden de signaalruis progressively filteren.
Dit onderzoek toont aan dat prioritering in het werkgeheugen interferentie van niet-geselecteerde items reduceert door hun representatie te transformeren via een oscillatiemechanisme in het lage-bètaband (ongeveer 15 Hz).
Dit artikel breidt de concentrische bètabuis-hypothese voor amyloïde bèta-42 oligomeren en kanalen uit door de rol van GM1-gangliosiden en cholesterol te modelleren, waarbij deze lipiden de toxiciteit en membraaninteractie verhogen en de structuren consistent zijn met diverse experimentele bevindingen en de calciumhypothese van de ziekte van Alzheimer.
Dit onderzoek toont aan dat oogbewegingen de visuele scherpte bij gemodelleerd kegeltjesverlies aanzienlijk verbeteren door extra informatie te verzamelen via fixatiebewegingen, waardoor een dynamisch systeem met oogbewegingen een vergelijkbare prestatie levert als een statisch systeem met bijna het dubbele aantal werkende kegeltjes.
Dit onderzoek toont aan dat mutaties in het CRX-homeomeergebied bij muizen leiden tot verstoorde fotoreceptordifferentiatie, het ontstaan van retinale roosetten en secundaire afwijkingen in de vasculatuur en binnenste neuronen, wat resulteert in verlies van gezichtsvermogen.
Dit artikel introduceert en valideert pBOLD, een nieuwe kwaliteitsmetriek voor multi-echo fMRI die de waarschijnlijkheid van BOLD-gedreven signaal fluctuaties kwantificeert, waarmee het niet alleen de effectiviteit van verschillende verwerkingspipelines kan beoordelen, maar ook voorspelt hoe goed functionele connectiviteitsmatrices fenotypes kunnen voorspellen.