1144 papers
De hersenen zijn misschien wel het meest complexe orgaan in het menselijk lichaam en het begrijpen van hun werking blijft een eindeloos avontuur. In deze categorie duiken we in de neurowetenschappen, waar onderzoekers zich richten op hoe neuronen communiceren, hoe onze gedachten en herinneringen ontstaan, en wat er gebeurt bij neurologische aandoeningen. Het is een dynamisch veld dat elke dag nieuwe inzichten biedt over wat ons menselijk maakt.
Op Gist.Science halen we de nieuwste inzichten direct van bioRxiv, de openbare preprintserver waar wetenschappers hun onbeoordeelde studies eerst publiceren. Wij verwerken elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u direct toegang heeft tot zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting als een gedetailleerde technische analyse. Zo blijft u op de hoogte van de laatste doorbraken zonder de complexiteit van de originele teksten te hoeven doorworstelen.
Hieronder vindt u de meest recente papers binnen het veld van de neurowetenschap, direct samengevat voor u.
Deze studie toont aan dat systemische ontsteking bij psoriasis geconserveerde thalamostriatale circuits bij mensen en muizen verstoort, wat depressieve symptomen zoals anhedonie en vermoeidheid rechtstreeks veroorzaakt, waardoor dit neurale pad wordt geïdentificeerd als een belangrijke therapeutische doelstelling voor ontstekingsgerelateerde depressie.
Deze studie onthult dat neurale dynamiek langs de ventrale visuele stroom een verenigd hiërarchisch motief volgt waarbij representaties in de tijd verschuiven langs een complexiteitsas die wordt aangedreven door lokale recurrentie, een fenomeen dat huidige state-of-the-art dynamische modellen niet kunnen repliceren.
Deze studie introduceert een "Caring Attributions-taak" en toont aan via gedragsmodellering en EEG-analyse dat mensen afleiden of anderen zorgzaam of onzorgzaam zijn aan de hand van een nieuw "valentie-gescheiden tijdsverschil-Bayesiaans" (TD-Bayes) mechanisme, dat onderscheidende neurale representaties voor positieve en negatieve attributies kenmerkt die betere prestaties leveren dan eerdere associatieve leermodellen.
Hoewel de aanwezigheid van markers voor celsenescentie in een muismodel van focale corticale dysplasie werd bevestigd, toont deze studie aan dat de behandeling met dasatinib-quercetine deze markers vermindert zonder senolysie te induceren of de fenotypes van epileptische aanvallen te wijzigen, waardoor eerdere bevindingen over de werkzaamheid van deze therapie in deze context worden betwist.
Dit artikel stelt een biologisch plausibel Equilibrium Propagation-raamwerk voor voor Leaky Integrate-and-Fire-spiking neurale netwerken dat een voorspellende leerrule gebruikt in plaats van STDP, en dat concurrerende beeldclassificatie-accuraatheid bereikt die vergelijkbaar is met backpropagation, terwijl het tegelijkertijd duidelijke, meer persistente activiteitspatronen in de verborgen lagen vertoont.
Deze studie toont aan dat de verschuiving van recreatief naar habitueel gebruik van psychostimulantia, hoewel het een economisch vraagparameter is dat consumptie onder prijsbeperkende omstandigheden kan voorspellen, geen verband houdt met de inname van drugs onder normale omstandigheden en bij straf.
Door neurale reacties op duizenden natuurlijke afbeeldingen bij zowel mensen als makaken te vergelijken, onthult deze studie een gedeelde hoogdimensionale objectruimte in de inferotemporale cortex, terwijl er ook systematische soortspecifieke asymmetrieën worden geïdentificeerd in de manier waarop visuele kenmerken en conceptuele categorieën worden gerepresenteerd.
Deze studie stelt een computationele hypothese voor dat de normale adolescentieprocessen van synaptische pruning en myelinisatie dominante neurale attractoren creëren voor sterk gecodeerde, emotioneel opvallende herinneringen, waardoor de kwetsbaarheid voor psychiatrische stoornissen zoals dwangstoornis, depressie en PTSS toeneemt.
Deze studie toont aan dat ritmische temporele input het sequentiële werkgeheugen verbetert door recurrente netwerkdynamiek te organiseren in een op fase gebaseerd steiger dat synaptische-staatrepresentaties stabiliseert en de nauwkeurigheid van de codering van temporele volgorde verbetert.
Deze studie toont aan dat de ongebruikelijke kinesine Kif26a direct en celautonoom vereist is voor de geleiding van grote axonbundels in het voorbrein van de zich ontwikkelende muizenhersenen, waarbij deze waarschijnlijk functioneert binnen het geconserveerde Fzd3-Celsr3-Dystroglycan-signaleringspad.