1151 papers
De hersenen zijn misschien wel het meest complexe orgaan in het menselijk lichaam en het begrijpen van hun werking blijft een eindeloos avontuur. In deze categorie duiken we in de neurowetenschappen, waar onderzoekers zich richten op hoe neuronen communiceren, hoe onze gedachten en herinneringen ontstaan, en wat er gebeurt bij neurologische aandoeningen. Het is een dynamisch veld dat elke dag nieuwe inzichten biedt over wat ons menselijk maakt.
Op Gist.Science halen we de nieuwste inzichten direct van bioRxiv, de openbare preprintserver waar wetenschappers hun onbeoordeelde studies eerst publiceren. Wij verwerken elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u direct toegang heeft tot zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting als een gedetailleerde technische analyse. Zo blijft u op de hoogte van de laatste doorbraken zonder de complexiteit van de originele teksten te hoeven doorworstelen.
Hieronder vindt u de meest recente papers binnen het veld van de neurowetenschap, direct samengevat voor u.
Dit onderzoek vergelijkt de neurale correlaten van gebed bij christenen en Sahaja Yoga-meditanten en toont aan dat thalamische deactivatie bij laatsten mogelijk wijst op een focus op een immanente God, terwijl thalamische activatie bij eersten geassocieerd wordt met een dialoog met een transcendente God.
Onderzoek aan 5xFAD-muizen toont aan dat een acute neurotrope murine coronavirus-infectie de algehele A{beta}-plaque-afzetting niet significant verandert, maar wel leidt tot een verhoogde infiltratie van T-cellen en macrofagen rondom de plaques en een afname van de ziekte-geassocieerde myeloïde celrespons die betrokken is bij A{beta}-opruiming.
Dit onderzoek toont aan dat tijdens het vroege leren van een vaardigheid complexe motorische synergieën voornamelijk tijdens korte rustmomenten worden gevormd en dat deze vroeg ontstane patronen de latere vaardigheid van individuen voorspellen.
Door middel van precisiekartering bij 547 deelnemers van 5 tot 21 jaar toont dit onderzoek aan dat de subnetwerken van het default mode-netwerk met de leeftijd functioneel meer gescheiden worden en ruimtelijk scherper afgebakend raken, waarbij een selectieve contractie van het geheugenrelaterende subnet correleert met een betere episodische geheugenprestatie.
Deze grote studie toont aan dat individuele verschillen in de snelheid en precisie van beloningsgebaseerd leren worden ondersteund door verschillende hersenmicrostructuren, waarbij cerebellaire myelinisatie de leersnelheid beïnvloedt en myelinisatie en ijzerconcentratie in de precentrale gyrus de leerruis verklaren.
Deze studie gebruikt het computermodel The Virtual Brain om te tonen dat ketamine bij lage doses voornamelijk de remming van neurale netwerken verstoort via NMDA-receptorantagonisme op inhiberende neuronen, terwijl bij hogere doses ook de excitatoire verbindingen worden beïnvloed, wat de verschillende fysiologische en psychotomimetische effecten van het middel verklaart.
Dit onderzoek toont aan dat rechter posterieure theta-activiteit tijdens virtuele navigatie een cruciale rol speelt bij het coderen van ruimtelijke informatie en het voorspellen van het geheugenvermogen, wat deze activiteit een veelbelovende biomarker maakt voor geheugenfunctie bij gezondheids- en ziekteprocessen zoals de ziekte van Alzheimer.
Dit onderzoek toont aan dat haploïde insufficiëntie van SYNGAP1, met name door verstoring van het PDZ-bindingsmotief, de differentiatie en rijping van door menselijke iPSC's afgeleide GABA-ergische neuronen versnelt via veranderingen in synaptische eiwitten en transcriptie, wat nieuwe therapeutische inzichten biedt voor neuroontwikkelingsstoornissen.
Dit onderzoek toont aan dat verwachtingen de verwerking van visuele prikkels selectief beïnvloeden via laterale en feedback-processen (en niet via feedforward-processen) bij aandacht, terwijl NMDA-receptorblokkade specifiek de feedback-mechanismen bij perceptuele inferentie versterkt zonder de effecten van verwachting of aandacht te moduleren.
Dit onderzoek toont aan dat G51D-α-synucleine muizen, een model voor erfelijke Parkinson, net als andere Parkinson-modellen last hebben van het verlies van primaire cilia en neurotrofe signalering, wat wijst op een gedeelde pathogene route naar dopaminerge neuronverlies.