169 papers
Dit artikel presenteert een op Extreme Gradient Boosting gebaseerd machine learning-model dat, na optimalisatie met Bayesiaanse hyperparameter-tuning en analyse van kernstructurele kenmerken, de -vervalenergie en -halfwaardetijd van superzware kernen nauwkeuriger voorspelt dan traditionele empirische modellen.
In deze brief presenteren de auteurs een verbeterde, modelonafhankelijke berekening van stralingscorrecties voor -verval, waarbij voor het eerst structuurafhankelijke effecten worden meegenomen die leiden tot significante wijzigingen in de evaluatie van de hadronische vacuümpolarisatie-bijdrage aan het anomalie magnetisch moment van het muon.
Dit artikel introduceert een hybride methode die TabPFN combineert met het CPPM-model om de preformatiefactor van -deeltjes nauwkeurig te voorspellen, waardoor de berekening van -vervalhalveringstijden aanzienlijk wordt verbeterd en nieuwe inzichten worden verkregen in superzware kernen.
Dit artikel onderzoekt de tijdsontwikkeling van een een-deeltjesexcitatie in een Fermi-systeem binnen de diffusiebenadering van kinetische theorie, waarbij een methode wordt voorgesteld om dissipatieve processen te scheiden en een discrepantie wordt vastgesteld tussen de berekende relaxatietijden en eerdere schattingen van kinetische coëfficiënten.
Dit artikel toont aan dat het gebruik van tensorkrachten in berekeningen van lichtere kernen leidt tot een consistentere verklaring voor de eigenschappen van zwaardere kernen, zoals de levensduur van Be en de Hoyle-toestand, zonder de noodzaak aan te nemen dat er een "krachtpunt" in de kern bestaat.
Dit artikel berekent met kinetische theorie de vijf onafhankelijke schuifviscositeitscoëfficiënten voor elektronen in graphene, niet-relativistische en ultra-relativistische systemen onder een eindig magnetisch veld, waarbij wordt aangetoond dat specifieke veldsterktes (ranging van 0,01 T tot 10¹⁴ T) leiden tot aanzienlijke anisotropie en onderdrukking van de viscositeit.
Dit artikel presenteert de eerste volledige berekening op volgorde NLO van de impactfactoren voor de hadroproductie van , en quarkoniumtoestanden binnen het BFKL-formalisme, waarbij de recente virtuele correcties worden aangevuld met reële emissie-bijdragen die leiden tot een volledige cancelatie van zachte divergenties en een consistente collineaire factorisatie.
In dit werk wordt met behulp van een effectieve Lagrangiaan-aanpak de productie van hoge-spin - en -mesonen () in -reacties onderzocht, waarbij het model succesvol wordt gecalibreerd aan de hand van bestaande data voor de -toestanden en vervolgens voorspellingen worden gedaan voor de productiekruisdoorsneden van hun spin-partners die waarneembaar zijn in toekomstige experimenten.
Deze studie rapporteert de succesvolle simulatie van robuuste en coherente niet-Abelse hadro-dynamica op een ruisgevoelige 156-qubit IBM-processor, waarbij een hardware-efficiënte codering en meetfoutmitigatie worden gebruikt om de beperkingen van klassieke algoritmen te overwinnen en een schaalbare route naar een praktisch quantumvoordeel in de deeltjesfysica aan te tonen.
In deze studie wordt met behulp van *ab initio* kernrooster-effectveldtheorie de halostructuur van Be onderzocht, waarbij de grondtoestand-pariteitinversie en de uitgebreide materieradius worden verklaard door de bezetting van een -moleculaire orbitaal door de valentie-neutron, wat leidt tot een prominente prolate deformatie en een diffuse neutronenstaart.
Dit artikel presenteert de Gamow-Gouden Regel voor multikanaalsverstrooiing om vervalverdelingen, partiële vervalconstanten, -breedtes en vertakkingsverhoudingen van resonanties te berekenen, wat wordt geïllustreerd met twee gekoppelde kanaalspotentiaalputten.
Dit artikel breidt eerdere bevindingen over de entanglementstraal in (2+1)D Yang-Mills-theorie uit door de topologische structuur van deze straal te analyseren, waarbij wordt aangetoond dat deze straal de intrinsieke dikte van de fluxbuis vertegenwoordigt die volledig doorgesneden moet worden om een niet-nul bijdrage aan de entanglemententropie te verkrijgen.
Deze paper ontwikkelt een effectieve veldtheorie voor de kwantisatie van oppervlakteoscillaties (ripplons) in zelfgebonden superfluïde druppels, waarbij de stabiliteit en het energieniveau van deze modi worden bepaald door de verhouding tussen oppervlaktespanning en bulk-compressibiliteit.
Deze studie bevestigt dat de Coulomb-breeksecties voor halo-kernen zoals Be ongevoelig zijn voor spectroscopische factoren, zolang de asymptotische normalisatiecoëfficiënt constant wordt gehouden.
Dit onderzoek toont aan dat een microscopische collectieve Hamiltoniaan, die kwantumvormfluctuaties meeneemt, de structurele overgangen en de vermindering van scherp gepredictieerde schelpeffecten in zware superzware kernen (104 ≤ Z ≤ 126) nauwkeurig beschrijft, waarbij de stabiliteit rond de magische neutronengetallen N=184 en N=258 aanzienlijk wordt beïnvloed door dynamische correlatie-energieën.
Deze notie onderzoekt de interpretatie van een recente analyse over eindgrootteschaalverhouding van netto-proton cumulanten in zware-ionenbotsingen en verduidelijkt kritieke aspecten zoals de toewijzing van de pseudorapidity-acceptatie aan de systeemgrootte en de behandeling van thermodynamische schalingsvelden voor een consistente interpretatie van het kritieke eindpunt.
Dit artikel introduceert een Bayes-geïnspireerde modelgemiddelde-methode die abrasie-ablatie-berekeningen combineert met meerdere kernmassatabellen om de onzekerheid in de voorspelling van fragmentatiekruisdoorsneden voor zeldzame isotopen te kwantificeren en nauwkeurigere productieprognoses voor protonrijke kernen te mogelijk maken.
Dit onderzoek voorspelt dat kortstondige optische transiënten, genaamd 'novae breves', kunnen ontstaan door materie die tijdens magnetar-gigantische flares uit het neutronenster-korst wordt geslingerd, waarbij hun waarneembare eigenschappen zoals piekhelderheid en tijdschaal afhangen van de toestand van materie in de neutronenster en de massa van de magnetar, wat hen tot haalbare doelen maakt voor detectie binnen en buiten de Melkweg.
Dit artikel onderzoekt de invloed van dispersie en niet-perturbatieve QED-correcties op de elastische elektron-koolstofverstrooiing bij energieën tussen 200 en 450 MeV, waarbij slechts kwalitatieve overeenstemming met experimenten wordt gevonden bij de laagste energie terwijl dispersie bij hogere energieën te klein blijft.
In dit onderzoek wordt voor het eerst de directe emissie van drie neutronen uit He waargenomen, waarbij de data wijzen op een opeenvolgende vervalroute via He en geen bewijs leveren voor de existentie van een trineutron-resonantie.