6648 papers
De wereld van kwantumfysica onderzoekt hoe materie en energie zich gedragen op het allerkleinste niveau, waar de regels van onze dagelijkse ervaring niet meer gelden. Op Gist.Science maken we de complexe inzichten uit dit fascinerende veld toegankelijk voor iedereen, van geïnteresseerde leken tot experts. We halen de moeilijkheidsgraad eruit zonder de wetenschappelijke diepgang te verliezen.
Elke nieuwe preprint in deze categorie komt rechtstreeks van arXiv. Ons team verwerkt elk document direct na publicatie en biedt zowel een begrijpelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse. Hierdoor blijft u altijd up-to-date met de nieuwste doorbraken zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente papers binnen dit dynamische onderzoeksgebied.
Dit artikel stelt een theoretisch experimenteel schema voor met kwantumelektroneninterferometrie om post-Newtoniaanse zwaartekrachteffecten, zoals frame-dragging rond een roterende massa, te detecteren en te onderzoeken of deze kunnen leiden tot zwaartekracht-geïnduceerde verstrengeling, hoewel de voorspelde effecten momenteel te klein zijn voor detectie met huidige technologie.
Dit artikel presenteert de toepassing van de Tensor-Backflow-methode op het Fermi-Hubbard-model in twee dimensies, waarbij deze techniek, zonder geometrische symmetrieën op te leggen, concurrerende en soms superieure resultaten oplevert ten opzichte van de state-of-the-art methoden zoals fPEPS en neurale netwerken voor diverse interactiestraken en vullingen.
Dit artikel introduceert een gedetailleerde reeks ECDLP-uitdagingen op de Bitcoin-curve om de voortgang van fouttolerante quantumcomputers bij cryptanalyse te meten en schat in dat een volledige 256-bits aanval mogelijk is tussen 2027 en 2033, wat een dringende migratie naar post-quantum handtekeningen motiveert.
Dit artikel beschrijft een theoretisch schema (SUPER) dat gebruikmaakt van twee rood-gedetuneerde, overlappende laserpulsen om collectieve superradiante en subradiante toestanden van diep-subgolfvlakte gekoppelde kwantumemitters met hoge efficiëntie te prepareren, wat leidt tot de generatie van enkelfotonen en toepasbaar is voor zowel holte- als vrijruimtesystemen.
Deze studie toont aan dat volume-wet verstrengeling in een één-dimensionaal fermionisch systeem kan worden gegenereerd en gecontroleerd door middel van lokale, niet-willekeurige projectieve metingen zonder enige unitaire dynamica.
Dit artikel onderzoekt een uitbreiding van het Sachdev-Ye-Kitaev-model waarbij Majorana-fermionen willekeurig gekoppeld zijn aan een kwantum -spin-model, en laat zien dat deze interactie de stabiliteit van de kwantum spin-glasfase vergroot en de dynamiek van zowel de fermionen als de bosonen fundamenteel verandert door de snelle exponentiële verval in de glasfase te vervangen door langzamere dynamiek en het kritische SYK-gedrag in de paramagnetische fase te wissen.
Dit paper introduceert een raamwerk voor het implementeren van kwantumoperaties als stationaire toestanden in een uitgebreide Hilbertruimte, waarbij een spectraal schakelmechanisme een nieuwe vorm van dissipatieve operaties mogelijk maakt die niet beschreven kunnen worden door een tijdsonafhankelijke Lindblad-vergelijking.
Dit artikel toont aan dat nematiciteit, in plaats van ferromagnetisme, de overheersende geordende fase is in kagome-vlakke banden met gedeeltelijke vulling wanneer inter-subrooster-interacties worden beschouwd, wat een miniatuurkader biedt voor het begrijpen van deze gecoördineerde toestanden.
De auteurs tonen met behulp van in-situ kathodoluminescentie-monitoring aan dat het deterministisch genereren van individuele blauwe emissiecentra (B-centra) in hexagonaal boornitride mogelijk is door een eenduidige conversie van bestaande UV-centra, wat leidt tot gecontroleerde integratie en selectieve deactivering van deze quantumemitters.
In deze studie wordt de coherentie en spectrale diffusie van een blauw-emitterende B-centrum in hexagonaal boornitride onderzocht met behulp van fotoncorrelatie-Fourierspectroscopie, waarbij wordt vastgesteld dat de emissielijn bij lage vermogens slechts tweemaal boven de Fourier-limiet ligt, maar bij langere tijden door spectrale diffusie kan verbreden tot meer dan een gigahertz.