🔭 astrophysics

Undetected past contacts with technological species: implications for technosignature science

Dit artikel concludeert dat de hypothese dat er in het verleden onopgemerkte contacten met technologische beschavingen hebben plaatsgevonden, onwaarschijnlijk is binnen een straal van enkele honderden lichtjaren, tenzij deze beschavingen extreem dicht bij de Aarde zijn geconcentreerd of recentelijk explosief zijn toegenomen, wat suggereert dat toekomstige detectie pogingen zich op grotere afstanden moeten richten.

Oorspronkelijke auteurs: Claudio Grimaldi

Gepubliceerd 2026-02-23

📖 5 min leestijd🧠 Diepgaand

CC BY 4.0

Oorspronkelijke auteurs: Claudio Grimaldi

Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). ✨ Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer

Titel: Waarom hebben we nog geen buitenaardsen gevonden? (En wat als we ze al wel hadden, maar het niet wisten?)

Stel je voor dat je in een gigantische, donkere bibliotheek staat. Deze bibliotheek is de Melkweg. Je bent op zoek naar een heel specifiek boek: een bericht van een andere beschaving. Je hebt de afgelopen 65 jaar met een zaklamp rondgelopen en gekeken in de gangen, maar je hebt nog nooit een boek gevonden.

De vraag die wetenschappers zich stellen, is: Is er gewoon niemand in de bibliotheek, of zijn de boeken er wel, maar hebben we ze gemist?

In dit nieuwe onderzoek doen de auteurs een gedachte-experiment: Stel dat er de afgelopen 65 jaar wel contacten zijn geweest, maar dat we ze niet hebben opgemerkt. Misschien waren de signalen te zwak, op het verkeerde tijdstip, of op een frequentie waar we niet naar keken.

Hier is wat ze ontdekten, vertaald in simpele taal:

1. Het "Naald in de Hooiberg"-probleem

Als we aannemen dat er wel signalen zijn langsgekomen, maar dat we ze niet zagen, dan moeten er heel veel signalen zijn geweest om de kans te vergroten dat er vandaag nog één te zien is.

De auteurs doen een berekening:

Als je denkt dat er vandaag een signaal te zien is binnen een straal van 1.000 lichtjaar (wat voor ons "de achtertuin" van de Melkweg is), dan moet er in het verleden een onmogelijk groot aantal signalen langs zijn gekomen.
Het aantal gemiste signalen zou dan groter zijn dan het aantal planeetjes in dat gebied waar leven mogelijk is. Dat is alsof je zegt: "Er zijn meer bomen in dit bos dan er zandkorrels op het strand." Dat is niet logisch.

De conclusie: Om de kans op een ontdekking vandaag groot te maken, moeten we niet kijken naar de "achtertuin", maar naar de hele Melkweg.

2. De "Grote Strijd" tussen afstand en aantal

De auteurs gebruiken een metafoor van een visnet:

Als je een klein visnetje (een kleine straal rond de aarde) gebruikt, moet je duizenden keren vissen in het verleden om zeker te weten dat er vandaag nog een vis in zit.
Als je een enorm visnet gebruikt (de hele Melkweg), hoef je minder vaak in het verleden te hebben gevist.

Maar hier zit de twist: Zelfs als je het hele visnet over de Melkweg trekt, en je weet dat er in het verleden contact is geweest, dan nog is de kans klein dat je vandaag iets ziet.

Je zou misschien maar een paar visjes (signalen) in je hele net hebben.
De meeste signalen zijn waarschijnlijk al voorbijgevlogen of zijn nog niet aangekomen.

3. De enige manieren om dit op te lossen

Hoe kunnen we dan toch hopen dat we iets vinden? De auteurs zeggen dat dit alleen werkt als er twee zeer specifieke (en wat onwaarschijnlijke) dingen waar zijn:

Optie A: De "Buren" zijn heel dichtbij. Stel dat alle buitenaardse beschavingen zich precies om onze neus heen bevinden (binnen 1.000 lichtjaar). Dan is het makkelijker om ze te vinden. Maar de kans dat alleen onze directe buren technologie hebben en de rest van de Melkweg niet, is erg klein.
Optie B: Een "Explosie" van beschavingen. Stel dat er pas heel recent (bijvoorbeeld 1.000 jaar geleden) een enorme golf van nieuwe beschavingen is ontstaan. Dan zijn er veel signalen, maar zijn ze nog niet ver weg gereisd. Maar dit betekent ook dat we waarschijnlijk nog geen oude signalen hebben gemist, want die bestonden nog niet.

4. Wat betekent dit voor de toekomst?

Dit onderzoek is een beetje een "reality check" voor de zoektocht naar buitenaards leven (SETI).

Het goede nieuws: Als er inderdaad signalen zijn die we hebben gemist, dan is de kans dat we ze vandaag vinden, niet 100%. Het is zelfs nog steeds vrij klein.
Het slechte nieuws: Zelfs als we de hele Melkweg afzoeken, verwachten we niet dat we een "ocean vol met vissen" vinden. We zouden misschien maar een paar signalen kunnen verwachten in de hele Melkweg.
De les: We moeten niet teleurgesteld zijn als we niets vinden. Het kan zijn dat de signalen gewoon te ver weg zijn, te zwak, of dat we op het verkeerde moment kijken.

Samenvattend in één zin:
Als we de afgelopen 65 jaar geen buitenaardsen hebben gezien, betekent dat niet per se dat ze er niet zijn; maar als we aannemen dat we ze wel hebben gemist, dan moeten we heel ver weg kijken om ze vandaag te vinden, en zelfs dan zijn ze waarschijnlijk heel zeldzaam.

Het is alsof je in een donker bos zoekt naar een kaarsje. Als je denkt dat er duizenden kaarsjes zijn die je hebt gemist, dan moet je heel diep het bos in om er eentje te vinden. Maar als er maar een paar kaarsjes zijn, dan is de kans dat je ze vandaag ziet, gewoon heel klein.

Titel: Onopgemerkte Eerdere Contacten met Technologische Soorten: Implicaties voor de Wetenschap van Technosignaturen

Auteur: Claudio Grimaldi (EPFL & CREF)
Datum: Februari 2026 (Conceptversie)

1. Het Probleem

De zoektocht naar buitenaards intelligent leven (SETI) en specifiek naar technosignaturen (indirecte bewijzen van technologie) loopt al meer dan zestig jaar zonder bevestigde detecties. De gebruikelijke verklaring hiervoor is dat de zoekruimte (parameter space) nog te onvolledig is verkend. Echter, een alternatieve hypothese is dat technosignaturen de Aarde al hebben bereikt, maar niet zijn gedetecteerd of verkeerd zijn geïdentificeerd.

De kernvraag van dit artikel is: Als er inderdaad onopgemerkte contacten met technosignaturen hebben plaatsgevonden in het verleden (de afgelopen 65 jaar), wat impliceert dit dan voor de waarschijnlijkheid van een detectie vandaag de dag? Het artikel onderzoekt of de afwezigheid van detecties betekent dat er geen signalen zijn, of dat er juist veel signalen zijn die we over het hoofd hebben gezien, en hoe dit onze kansen op toekomstige ontdekking beïnvloedt.

2. Methodologie

De auteur hanteert een Bayesiaans inferentiekader om de huidige detecteerbaarheid te schatten, gegeven de hypothese dat er $n \ge 1$ onopgemerkte contacten hebben plaatsgevonden in de afgelopen $\tau = 65$ jaar (sinds het eerste SETI-experiment).

Model van Techno-emissies:
- Techno-emissies worden gemodelleerd als schelpen van straling die zich met de lichtsnelheid $c$ uitbreiden vanuit een bron.
- Er wordt onderscheid gemaakt tussen isotrope emissies (alle richtingen, bijv. Dyson-sferen) en directionele emissies (gericht, bijv. communicatiebeacons). Directionele signalen worden gecorrigeerd met een anisotropiefactor $\chi \le 1$ .
- De emissies worden beschouwd als een Poisson-proces met een emissierate $\Gamma$ per volume-eenheid.
Bayesiaanse Analyse:
- De likelihood-functie wordt gebaseerd op de kans dat $n$ contacten hebben plaatsgevonden maar onopgemerkt zijn gebleven.
- Er wordt een log-uniforme prior aangenomen voor de emissierate $\Gamma$ (volledige onwetendheid over de schaal).
- De posterieure verdeling van $\Gamma$ wordt afgeleid, waarna de verwachte aantallen van huidig detecteerbare signalen ( $k$ ) binnen een straal $R$ worden berekend.
Definitie van Detecteerbaarheid: Een signaal wordt als "detecteerbaar" beschouwd als de bron zich binnen een bepaalde afstand $R$ bevindt, bepaald door de gevoeligheid van huidige en toekomstige telescopen.

3. Belangrijkste Bijdragen en Resultaten

A. De Tussenkomst van Onopgemerkte Contacten

Het artikel toont aan dat het aannemen van een hoge waarschijnlijkheid van detectie vandaag de dag ( $P \ge 95\%$ ) binnen een redelijke afstand (bijv. enkele honderden lichtjaren), onrealistisch grote aantallen onopgemerkte contacten in het verleden vereist.

Voor langlevende emissies binnen $\sim 1.000$ lichtjaar zouden er duizenden tot miljoenen onopgemerkte contacten nodig zijn.
Voor kortlevende emissies zijn de benodigde aantallen nog extremer (miljoenen per dag).
Deze aantallen overschrijden vaak het geschatte aantal bewoonbare planeten in dat volume, wat de hypothese van "veel onopgemerkte signalen dichtbij" onwaarschijnlijk maakt.

B. De Relatie tussen Straal en Aantal Contacten

Er is een fundamentele afweging (trade-off):

Om de vereiste hoeveelheid onopgemerkte contacten ( $n$ ) te verlagen tot realistische waarden, moet de zoekstraal $R$ enorm worden vergroot (tot enkele duizenden lichtjaar of de hele Melkweg).
Zelfs als $R$ wordt vergroot tot galactische schaal, blijft het verwachte aantal daadwerkelijk detecteerbare signalen vandaag ( $\langle k \rangle$ ) zeer laag.
De verwachting is dat er, zelfs bij een hoge detectiekans, slechts een paar detecteerbare technosignaturen in de hele Melkweg aanwezig zijn.

C. Sensitiviteit voor Specifieke Scenarios

Het artikel test twee alternatieve scenario's om de resultaten te verklaren zonder onrealistische aantallen contacten:

Ruimtelijke clustering: Als zenders extreem dicht bij de Aarde zijn geclusterd (binnen 1.000 lichtjaar), kunnen realistische aantallen contacten leiden tot hoge detectiekans. Dit vereist echter dat bijna alle technologische beschavingen zich in onze directe omgeving bevinden, wat onwaarschijnlijk is.
Temporele toename: Als de geboorte率 van zenders pas zeer recent (bijv. binnen de laatste 1.000 jaar) explosief is toegenomen, kunnen de resultaten kloppen. Dit vereist echter een plotselinge, recente "boost" in de populatie van beschavingen, wat ook een speculatieve aanname is.

D. Onafhankelijkheid van Anisotropie

Een belangrijk wiskundig resultaat is dat de conclusies gelden voor zowel isotrope als directionele signalen. De verlaagde kans dat een directioneel signaal de Aarde raakt ( $\chi$ ) wordt exact gecompenseerd door de verhoogde emissierate die nodig is om de onopgemerkte contacten te verklaren. De resultaten zijn dus robuust ongeacht het type signaal.

4. Conclusie en Significantie

Conclusie:
De hypothese dat er in het verleden veel onopgemerkte contacten hebben plaatsgevonden, leidt niet noodzakelijkerwijs tot de conclusie dat we vandaag een signaal zullen oppikken. Integendeel, om deze hypothese consistent te houden met de afwezigheid van detecties, moeten we aannemen dat:

Detecteerbare signalen zich op zeer grote afstanden bevinden (duizenden lichtjaar).
Het totale aantal van dergelijke signalen in de Melkweg extreem klein is (enkele stuks).

Significantie voor de SETI-wetenschap:

Optimisme met realisme: Het artikel suggereert dat een ontdekking mogelijk is, maar dat we niet moeten verwachten dat deze "dichtbij" of "vaak" voorkomt.
Zoekstrategie: De beste kansen liggen in zoektochten die zich uitstrekken over enkele duizenden lichtjaar. Dit valt binnen het bereik van toekomstige faciliteiten zoals het Square Kilometre Array (SKA) en ngVLA, mits de signalen krachtig genoeg zijn.
Interpretatie van "Geen Detectie": De afwezigheid van detecties is consistent met een scenario waarin technologische beschavingen zeldzaam zijn of hun signalen slechts kort leven, en niet noodzakelijk met het idee dat we "slecht zoeken". Zelfs als er contacten zijn geweest, zijn ze waarschijnlijk te ver weg of te zeldzaam om met huidige middelen te vinden.

Kortom, het paper waarschuwt tegen het optimisme dat "veel onopgemerkte signalen" automatisch betekent dat we ze snel zullen vinden; de wiskunde wijst erop dat als er onopgemerkte signalen zijn, ze waarschijnlijk zeldzaam en veraf zijn.