Token Taxes: mitigating AGI's economic risks

Dit paper pleit voor 'tokenbelastingen' als een afdwingbaar en effectief mechanisme om de economische risico's van AGI, zoals ineenstorting van belastingbases en verlies van levensstandaard, te mitigeren door gebruiksgedreven toeslagen op modelinference toe te passen.

De kern

Stel je voor dat we op de rand van een nieuwe industriële revolutie staan, maar dan veel sneller en krachtiger dan ooit tevoren. Dit keer wordt de machine niet gestuurd door stoom of elektriciteit, maar door AGI (Artificial General Intelligence) – een kunstmatige intelligentie die net zo slim is als, of misschien zelfs slimmer is dan, een mens op elk gebied.

De auteurs van dit paper, Lucas, Tung-Yu en Fazl, maken zich grote zorgen. Ze zeggen: "Als deze machines alles voor ons doen, wat gebeurt er dan met ons geld, onze banen en onze macht?"

Hier is een simpele uitleg van hun idee, met een paar creatieve vergelijkingen.

1. Het Probleem: De "Resource Curse" (De Vloek van de Rijkdom)

Vroeger, tijdens de eerste industriële revolutie, moesten mensen zwaar werken in fabrieken. Soms verdienden ze zelfs minder dan voorheen, terwijl de economie groeide. Dat noemen ze de "Engel's Pause".

Met AGI wordt dit veel erger.

• Banen verdwijnen: Robots doen het werk.
• Overheden raken in de problemen: Overheden halen hun geld vooral uit belastingen op mensen (loonbelasting). Als niemand meer werkt, is er geen geld meer voor scholen, ziekenhuizen en wegen.
• De "Rijkdomsvloek": Stel je een land voor dat alleen geld verdient door olie te verkopen (zoals Saoedi-Arabië). Ze hoeven hun burgers niet gelukkig te maken om geld te verdienen; ze hoeven alleen maar de olie te verkopen.
  • De angst: Als AGI de "olie" wordt, verdienen overheden hun geld door AI te belastingen in plaats van door mensen. Ze hebben dan geen reden meer om naar hun burgers te luisteren. Ze worden als het ware "onafhankelijk" van ons, en wij worden machteloos.

2. De Oplossing: De "Token-belasting"

Hoe voorkomen we dit? De auteurs stellen een nieuwe belasting voor: de Token-belasting.

Wat is een "token"?
Stel je voor dat een AI-systeem als een gigantische waterkraan werkt.

• Elke keer als je een vraag stelt of een opdracht geeft, stroomt er een beetje water (een "token") door de kraan.
• Hoe meer je gebruikt, hoe meer water er stroomt.
• Vandaag betalen bedrijven voor dit water (de tokens) aan de AI-bedrijven.

Het idee van de auteurs:
In plaats van alleen te betalen aan het AI-bedrijf, moet er een kleine belasting worden toegevoegd aan elke druppel water die uit de kraan komt.

• Als je 1000 tokens gebruikt, betaal je de prijs voor de tokens + een klein beetje extra voor de overheid.
• Dit geld gaat direct naar de overheid, zodat ze nog steeds geld hebben, zelfs als niemand meer werkt.

3. Waarom is dit slim? (De Twee Voordelen)

De auteurs zeggen dat dit beter werkt dan oude ideeën (zoals een "robotbelasting" die bedrijven moeten betalen als ze een robot aanschaffen).

Voordeel 1: Het is niet te ontduiken (De "Kraanmeester")

• Het probleem: AI-bedrijven kunnen liegen over hoeveel werk hun robots doen. Ze kunnen zeggen: "We hebben maar 100 druppels gebruikt," terwijl ze er 1000 hebben gebruikt.
• De oplossing: De auteurs zeggen: "Laat de leverancier van de kraan (de cloud-bedrijven zoals Amazon of Google) de belasting innen."
  • Deze bedrijven zien precies hoeveel water er stroomt. Ze kunnen niet liegen.
  • Ze fungeren als een tollenaar op de brug. Ze tellen elke auto die voorbijrijdt en halen het tolgeld in. Als de AI-bedrijf probeert te liegen, kan de tollenaar (de cloud) het controleren via een "zwarte doos" (kijken wat er uitkomt) of een "witte doos" (kijken hoe het werkt van binnen).

Voordeel 2: Het is eerlijker voor de wereld (De "Gebruiker betaalt")

• Het probleem: De slimste AI-bedrijven zitten in rijke landen (zoals de VS en China). Als je belasting legt op waar de AI zit (in het land van de fabrikant), dan houden alleen die rijke landen het geld. Armere landen (die de AI gebruiken) krijgen niets.
• De oplossing: De token-belasting wordt geheven op het moment dat de AI gebruikt wordt.
  • Als een bedrijf in een arm land een AI gebruikt, betaalt dat land de belasting.
  • Dit zorgt ervoor dat ook arme landen een stukje van de rijkdom krijgen, in plaats van dat alles naar de rijke landen stroomt.

4. Wat als de grote landen zeggen "Nee"?

Er is een probleem: De VS en China hebben de meeste AI-bedrijven. Ze kunnen zeggen: "Wij laten die belasting niet toe!"

De oplossing:
Denk aan de GDPR (de regels voor privacy in Europa). De VS vond dat niet leuk, maar Europa was groot genoeg om het toch door te drukken.
De auteurs zeggen: Als een groep landen (bijvoorbeeld de EU) samenwerkt en zegt: "Wij heffen deze belasting op alles wat wij gebruiken," dan kunnen de grote landen het niet zomaar blokkeren. Het is als een groep vrienden die samen een restaurant uitkoopt; de eigenaar kan niet zeggen "Nee, jullie mogen hier niet eten" als jullie allemaal samen komen.

5. Samenvatting in één zin

De auteurs willen dat we een kleine belasting heffen op elke keer dat een AI iets doet (een token gebruikt), ingevorderd door de leveranciers van de technologie, zodat overheden geld blijven hebben om ons te beschermen en de wereld niet in chaos verzandt.

Het is als een toegangsprijs voor de toekomst: zolang we de machines gebruiken, betalen we een klein beetje mee om ervoor te zorgen dat de maatschappij blijft bestaan.

Technische samenvatting

Hier is een gedetailleerde technische samenvatting van het paper "Token Taxes: Mitigating AGI's Economic Risks" in het Nederlands.

Probleemstelling

De ontwikkeling van Algemene Kunstmatige Intelligentie (AGI) vormt een existentieel economisch risico dat de huidige arbeidsmarkt en overheidsfinanciën fundamenteel kan verstoren. De auteurs identificeren drie kernrisico's in een post-AGI wereld:

1. Fiscale crises van overheden: Omdat AGI menselijk werk vervangt, daalt de vraag naar arbeid. Aangezien inkomstenbelasting een primaire bron van overheidsinkomsten is, zullen staten hun inkomsten verliezen terwijl de kosten voor sociale zekerheid stijgen.
2. Gestage ontzetting van burgers: Als overheden niet langer afhankelijk zijn van burgers voor belastinginkomsten (omdat AGI de economische drijvende kracht wordt), verliezen ze de prikkel om te reageren op de behoeften van hun burgers. Dit leidt tot een "resource curse"-achtige situatie, vergelijkbaar met olie-rijke staten die niet afhankelijk zijn van hun bevolking.
3. Toename van mondiale ongelijkheid: De berekeningskracht (compute) en de ontwikkeling van frontier-modellen zijn geconcentreerd in een paar landen (de "Compute North"). Zonder nieuwe belastingstructuren profiteren deze landen onevenredig, terwijl ontwikkelingslanden (de "Compute South") achterblijven en afhankelijk worden van het huren van rekenkracht.

Bestaande AI-veiligheidsresearch focust voornamelijk op kapabiliteitsrisico's (bijv. misbruik of uit de hand lopen), terwijl de economische risico's onderbelicht blijven.

Methodologie en Voorstel

Het paper introduceert het concept van de Token Tax als een specifiek beleidsinstrument om deze risico's te mitigeren.

• Definitie: Een token tax is een gebruiksgedreven toeslag (surcharge) die wordt geheven op model-inferentie-tokens op het moment van verkoop. In plaats van een belasting op het bedrijf dat het model host, wordt er belasting geheven op het daadwerkelijke gebruik van de AI.
• Implementatie: De belasting wordt berekend als een percentage op de kosten per token die door de AI-provider aan de overheid worden doorbetaald.
• Uitvoeringsmechanisme (Audit-pipeline): Om belastingontduiking te voorkomen (waarbij providers tokens kunnen onderschatten), stellen de auteurs een gefaseerde audit-pipeline voor waarbij cloud-compute providers fungeren als tussenpersonen:
  1. Stage 1: Black-box token verificatie: Cloud providers verzamelen metadata en token-level gebruiksdata. Ze fungeren als onafhankelijke verifiers die de gerapporteerde data van AI-labs kruisverifiëren met hun eigen logs.
  2. Stage 2: Norm-gebaseerde belastingen: Als een provider de data niet kan verifiëren of probeert te frauderen, wordt een "norm-tarief" toegepast. Dit tarief is gebaseerd op het gemiddelde token-verbruik per modelcategorie. Bedrijven betalen dan een vast tarief gebaseerd op empirisch bewijs, wat de winst uit belastingontduiking elimineert.
  3. Stage 3: White-box audits: Als de bovenstaande methoden falen, wordt wettelijk verplicht dat bedrijven toegang verlenen tot hun generatieve processen voor externe auditors om het exacte token-aantal te verifiëren.

Belangrijkste Bijdragen

De auteurs presenteren twee unieke voordelen van token taxes ten opzichte van eerdere voorstellen voor "robot taxes":

1. Handhaafbaarheid: Token taxes kunnen worden afgedwongen via bestaande infrastructuur voor compute-governance. Cloud providers hebben al toegang tot de nodige logs en kunnen als uitvoeringsorgaan fungeren, wat de administratieve last voor overheden verlaagt.
2. Waarde-opvang op het punt van gebruik: In tegenstelling tot robot taxes die vaak gericht zijn op de eigenaar van het kapitaal (het bedrijf dat het model host), worden token taxes geheven op het moment van gebruik. Dit zorgt ervoor dat landen waar de AI wordt geconsumeerd (vaak de "Compute South") ook profiteren van de belastingopbrengst, wat de mondiale ongelijkheid vermindert.

Daarnaast pleiten de auteurs voor het gebruik van Agent-Based Modeling (ABM) om de economische effecten van token taxes te simuleren en te voorspellen voordat ze worden ingevoerd.

Resultaten en Analyse van Alternatieven

Het paper analyseert alternatieve benaderingen en weerlegt of nuanceert kritische bezwaren:

• Innovatie-remming: Het bezwaar dat belastingen innovatie remmen, wordt aangepakt door te pleiten voor samenwerking tussen beleidsmakers en economen om via ABM de markteffecten te modelleren.
• FLOP-belasting: Een alternatief is een belasting op Floating Point Operations (FLOP). De auteurs stellen dat token taxes en FLOP-taxes niet wederzijds uitsluitend zijn; een hybride aanpak zou de afdwingbaarheid van FLOP-taxes kunnen combineren met de billijkheid van token taxes.
• Geopolitieke veto: Het risico dat AI-supermachten (VS en China) token taxes van kleinere landen blokkeren, wordt aangepakt door te pleiten voor regionale coalities ("coalitions of the willing"). Net zoals de EU succesvol GDPR en de AI Act heeft ingevoerd ondanks Amerikaanse oppositie, kan een gecoördineerde token tax door een grote coalitie moeilijker worden genegeerd dan een eenzijdige maatregel.

Significantie

Deze paper verschuift de focus binnen AI-governance van puur technische veiligheid naar economische stabiliteit. De belangrijkste bijdrage is het bieden van een concreet, technisch uitvoerbaar mechanisme (de token tax met de gefaseerde audit-pipeline) om de fiscale basis van overheden te beschermen in een wereld waar menselijke arbeid minder centraal staat.

De voorgestelde oplossing biedt een weg om:

1. De overgang naar een post-AGI economie fiscaal houdbaar te maken.
2. De macht van burgers te behouden door overheden afhankelijk te houden van inkomsten uit AI-gebruik in plaats van alleen van kapitaal.
3. Mondiale ongelijkheid te verminderen door belastinginkomsten te herverdelen naar landen die AI consumeren in plaats van alleen landen die AI produceren.

Het paper fungeert als een blauwdruk voor beleidsmakers en technici om een nieuw belastingstelsel te ontwerpen dat specifiek is afgestemd op de aard van generatieve AI.