Investigating students' gender expression and its relation to sense of belonging in introductory physics courses

Deze kwalitatieve studie toont aan dat het gevoel van verbondenheid van studenten in de natuurkunde wordt beïnvloed door de druk om hun genderexpressie aan te passen aan mannelijke normen om te passen, of juist vrouwelijk te zijn, wat hen laat opvallen.

De kern

De Verborgen Spelregels in de Natuurkundeles

Stel je voor dat natuurkunde een enorme, drukke danszaal is. Iedereen komt binnen met hun eigen kledingstijl, hun eigen dansstijl en hun eigen persoonlijkheid. Maar in deze specifieke danszaal (de natuurkunde) heerst er een ongeschreven regel: "Hier dansen we op een heel specifieke, stoere manier."

Dit onderzoek van Noah Leibnitz en Yangqiuting Li kijkt niet alleen naar wie er in de zaal staat (bijvoorbeeld: man of vrouw), maar vooral naar hoe mensen zichzelf presenteren en hoe ze denken dat anderen hen zien. Ze noemen dit "genderexpressie".

1. Het Spel van de Twee Spiegels

De onderzoekers hebben een interessant spelletje bedacht. Ze vroegen studenten twee vragen:

1. De Eerste Spiegel (Zelfbeeld): "Hoe zie jij jezelf? Ben je meer 'stoer', meer 'zacht' of een mix van beide?"
2. De Tweede Spiegel (De Anderen): "Hoe denk jij dat anderen jou zien?"

Bij veel studenten klopte deze twee spiegels niet met elkaar.

• Het probleem: Een student kan zichzelf zien als iemand die zowel sterk als zacht is (een mix), maar denkt dat de rest van de klas alleen de 'stoere' kant ziet. Of iemand denkt dat ze zelf heel 'zacht' zijn, maar vreest dat de klas hen als 'te zacht' ziet en ze daarom niet serieus neemt.

De onderzoekers ontdekten iets belangrijks: Hoe meer deze twee spiegels uit elkaar lagen, hoe minder de student zich thuisvoelde in de natuurkundeles. Het voelde alsof je een masker op had dat niet paste, en dat je niemand echt kende.

2. Waarom ontstaat dit misverstand?

Tijdens gesprekken met 26 studenten kwamen twee hoofdredenen naar voren waarom deze spiegels niet overeenkwamen:

• Reden A: "Ze kennen me niet echt."
  In grote natuurkundelessen (vaak met 200 studenten) is het moeilijk om elkaar echt te leren kennen. Je ziet alleen de buitenkant: je kleding, je haar, je gezicht.

  • Metafoor: Stel je voor dat je iemand ziet op een foto. Je ziet alleen de jas die ze dragen. Je weet niet dat ze onder die jas een hart hebben vol met gedichten en zachte gevoelens. Omdat de klas elkaar niet kent, maken ze aannames op basis van de "jas". Als je eruitziet als een "stoere" student, denken ze dat je dat ook bent, zelfs als je van binnen anders bent.

• Reden B: "We hebben andere woorden voor hetzelfde."
  Studenten dachten dat hun klasgenoten heel starre, stereotiepe ideeën hadden over wat "mannelijk" of "vrouwelijk" is.

  • Metafoor: Het is alsof jij denkt dat "mannelijk" betekent: "koken en tuinieren", maar je denkt dat de rest van de klas denkt dat "mannelijk" betekent: "auto's sleutelen en niet praten". Omdat je denkt dat zij die oude, starre regels hanteren, pas jij je aan. Je doet alsof je auto's sliert, terwijl je eigenlijk liever bloemen plant, gewoon om niet op te vallen.

3. De "Lemon met Suiker" Ervaring

Veel studenten vertelden dat ze zich onder druk voelden om hun gedrag aan te passen om te passen in de klas.

• Het fenomeen: Vrouwen en niet-binaire studenten vertelden vaak dat ze zich "stoerder" moesten gedragen (harder praten, minder emotie tonen) om serieus genomen te worden.
• De metafoor: Een student noemde dit "een citroen eten met suiker erover". Het smaakt nog steeds naar citroen (het voelt ongemakkelijk en niet echt), maar de suiker (de stoere houding) maakt het net zoet genoeg om het door te slikken.
• Het gevolg: Je voelt je veilig, maar je bent niet jezelf. Je bent een acteur in een toneelstuk dat je niet hebt geschreven. Dit kost veel energie en zorgt ervoor dat je je niet thuis voelt.

4. De Oplossing: Iedereen leren kennen

De grootste conclusie van het onderzoek is verrassend simpel: Mensen voelen zich thuis als ze gekend worden.

Wanneer studenten elkaar echt leren kennen (niet alleen hun naam en major, maar ook hun interesses en persoonlijkheid), verdwijnt het gevoel dat je een masker moet dragen.

• Als je klasgenoten weten dat je zowel van zware wiskunde als van zachte muziek houdt, hoeven ze niet meer te raden wie je bent.
• Als de leraar zorgt dat studenten samenwerken in kleine groepen waar ze elkaar echt kunnen leren kennen, verdwijnt de angst om "niet te passen".

Samenvatting voor de leek

Dit onderzoek zegt eigenlijk:
In de natuurkunde draait het niet alleen om de formules die je op een bord schrijft. Het gaat ook om de mens achter de pen. Veel studenten (vooral vrouwen en genderminderheden) voelen zich onzeker omdat ze denken dat ze zich moeten verstellen om te passen in een "stoere" cultuur. Ze denken dat de klas hen niet kent en daarom op basis van oppervlakkige uiterlijke kenmerken oordelen.

De boodschap: Om meer mensen in de natuurkunde te houden, moeten we de klas niet alleen een plek maken waar je rekent, maar een plek waar je elkaar echt leert kennen. Als mensen elkaar echt zien, hoeven ze geen masker meer op te zetten, en voelen ze zich eindelijk thuis.

Technische samenvatting

Probleemstelling

Ondanks inspanningen voor diversiteit en inclusie blijven vrouwen en genderminderheden ondervertegenwoordigd in de fysica. Bestaand onderzoek behandelt gender vaak als een categorische identiteitsvariabele (bijv. man/vrouw), wat beperkingen oplevert voor het begrijpen van hoe gender in specifieke klaslokaalcontexten wordt uitgevoerd en geïnterpreteerd.
De auteurs identificeren een cruciale lacune: hoewel kwantitatief onderzoek heeft aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen "gender beoordelingsdiscrepanties" (het verschil tussen hoe studenten zichzelf zien en hoe ze denken dat anderen hen zien) en hun "toebehoren" (sense of belonging) in de fysica, ontbreekt het aan kwalitatief inzicht in de onderliggende mechanismen. Het is onduidelijk waarom deze discrepanties ontstaan en hoe ze specifiek de ervaring van studenten in de fysica beïnvloeden.

Methodologie

Het onderzoek is een kwalitatieve vervolgstudie op eerdere kwantitatieve werken van dezelfde auteurs.

• Deelnemers: 26 undergraduate studenten ingeschreven in inleidende fysica-cursussen (algebra- en calculusgebaseerd) aan een grote openbare universiteit in het noordwesten van de VS. De steekproef omvatte een diverse mix van genderidentiteiten (vrouw, man, trans, non-binair, genderfluid, etc.) en etnische achtergronden.
• Datacollectie: Semi-gestructureerde interviews (ongeveer 1 uur) die zich richtten op vier kerngebieden:
  1. Begrip van termen als mannelijkheid, vrouwelijkheid en androgynie.
  2. Redenering achter scores op een "gradational gender metric" (GGM).
  3. Bronnen van beoordelingsdiscrepanties (verschil tussen zelf- en gereflecteerde beoordeling).
  4. Ervaringen van genderexpressie en toebehoren in de fysica-omgeving.
• Instrument: De GGM vraagt studenten om zichzelf te beoordelen op mannelijkheid, vrouwelijkheid en androgynie, en ook te beoordelen hoe ze denken dat anderen hen zien. De discrepantie wordt berekend als het verschil tussen deze twee scores.
• Analyse: Audio-opnames werden getranscribeerd en geanalyseerd met NVivo. Er werd gebruikgemaakt van een iteratieve coderingscyclus (inductief en deductief) gebaseerd op de theorie van genderperformativiteit (Judith Butler), die gender ziet als een sociaal geconstrueerde, voortdurende uitvoering in plaats van een inherente eigenschap.

Belangrijkste Resultaten

1. Begrip van Genderexpressie (RQ1)

• Studenten baseerden hun definities van mannelijkheid en vrouwelijkheid sterk op sociale stereotypen (bijv. vrouwelijkheid = zacht, emotioneel, uiterlijk; mannelijkheid = logisch, sterk, kort haar).
• Tegelijkertijd toonden veel studenten (17/26) een genuanceerd begrip: ze zagen mannelijkheid en vrouwelijkheid niet als strikt tegenpolen, maar als overvloeibaar en coëxisterend. Ze benadrukten dat "vibe" of interne gevoelens belangrijker kunnen zijn dan uiterlijke kenmerken.

2. Bronnen van Beoordelingsdiscrepanties (RQ2)
De studenten identificeerden twee hoofdredenen waarom hun zelfbeeld niet overeenkwam met hoe ze dachten dat anderen hen zagen:

• Niet persoonlijk gekend worden: Studenten geloofden dat klasgenoten hen alleen op basis van oppervlakkige, visuele kenmerken beoordeelden omdat ze hun persoonlijkheid, achtergrond en gedrag niet kenden. Dit werd versterkt door de structuur van de fysica-klas (grote groepen, weinig tijd voor persoonlijke uitwisseling, focus op problemen in plaats van ervaringen).
• Verschillende definities: Studenten vermoedden dat anderen (vooral in de mannelijk gedomineerde fysica-omgeving) vasthielden aan stereotiepe, binairere definities van gender dan zijzelf. Ze voelden dat hun peers minder open-minded waren en sneller oordelen op basis van uiterlijk.

3. Relatie met Toebehoren (Sense of Belonging) (RQ3)
De studie onthulde twee sterke verbanden tussen discrepanties en een lager gevoel van toebehoren:

• Druk tot aanpassing van genderexpressie: 14 van de 26 studenten voelden druk om hun genderexpressie aan te passen om te passen in de fysica-cultuur.
  • Veel vrouwen en genderminderheden voelden zich gedwongen om "mannelijker" te doen (strakker kleding, assertiever gedrag) om serieus genomen te worden en erkenning te krijgen. Dit leidde tot interne conflicten en een gevoel van onauthenticiteit ("eten van een citroen met suiker").
  • Een kleinere groep voelde juist de druk om "vrouwelijker" te doen om op te vallen en hun aanwezigheid te markeren in een mannelijke ruimte.
• Het gemeenschappelijke factor "Niet gekend worden": Zowel de beoordelingsdiscrepanties als het gebrek aan toebehoren bleken te voortkomen uit het gevoel niet persoonlijk gekend te worden door peers. Studenten die zich verbonden voelden met groepen die hen kenden (buiten de fysica-klas of in kleinere groepen), rapporteerden een hoger gevoel van toebehoren en minder discrepanties.

Belangrijkste Bijdragen

1. Validatie van de GGM: Het onderzoek bevestigt dat gradational gender metrics waardevol zijn voor het detecteren van subtiele, context-afhankelijke ervaringen die categorische methodes missen. Discrepanties zijn niet slechts meetfouten, maar reflecteren echte sociale dynamieken.
2. Mechanisme van Miskenning: Het paper legt uit waarom discrepanties negatief correleren met toebehoren: ze zijn een symptoom van "misrecognition" (miskenning) en de druk om authenticiteit op te offeren voor acceptatie in een mannelijk gedomineerde discipline.
3. Contextuele Factoren: Het identificeert de pedagogische structuur van fysica-klaslokalen (grote groepen, gebrek aan persoonlijke interactie, focus op objectiviteit) als een directe oorzaak van het gevoel dat studenten niet "gekend" worden, wat leidt tot zowel discrepanties als een lager gevoel van toebehoren.
4. Breder dan Vrouwen: De bevindingen tonen aan dat deze druk tot aanpassing en het gevoel van onauthenticiteit niet beperkt is tot vrouwen, maar ook wordt ervaren door trans, non-binaire en andere genderminderheid studenten.

Significantie en Implicaties

De studie suggereert dat het verbeteren van de inclusie in de fysica meer vereist dan alleen het vergroten van het aantal studenten. Het is essentieel om de klaslokaalcultuur te veranderen:

• Interpersoonlijke connecties: Docenten moeten activiteiten ontwerpen die niet alleen academische samenwerking bevorderen, maar ook ruimte bieden voor persoonlijke uitwisseling, zodat studenten elkaar echt leren kennen.
• Veilige omgeving: Het creëren van een psychologisch veilige omgeving waar studenten zich kunnen uiten zonder hun authenticiteit te hoeven opofferen voor "competentie".
• Pedagogische aanpassing: Het verminderen van de nadruk op "objectiviteit" als excuus voor het negeren van sociale dynamieken, en het integreren van sociale-emotionele competenties in het curriculum.

Kortom, het paper concludeert dat het bevorderen van authenticiteit en het faciliteren van echte interpersoonlijke verbindingen tussen studenten cruciale stappen zijn om het gevoel van toebehoren in de fysica te versterken en de uitval van genderminderheden te verminderen.