Always-on, highly efficient microwave photon detector based on a superconducting artificial molecule
Dit artikel presenteert een continu werkende, hoogefficiënte microgolf-enkelvoudige-fotonendetector gebaseerd op een supergeleidend kunstmatig molecuul die de traditionele afruil tussen detectie-efficiëntie en duty cycle overwint door gebruik te maken van een gedreven-dissipatief overføringsmecanisme om fotonen te vangen in een heldere toestand en deze te onthullen via kwantumspringetjes in een langdurige donkere toestand.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je de wereld van de kwantumfysica voor als een uitgestrekte, stille oceaan waar minuscule rimpelingen van energie—fotonen genoemd—met de snelheid van het licht reizen. In de wereld van zichtbaar licht hebben we uitstekende instrumenten om deze rimpelingen op te vangen; we kunnen ze één voor één tellen, zoals het opvangen van regendruppels in een emmer. Deze vaardigheid heeft ons geholpen bij het bouwen van lasers, het beveiligen van internetverbindingen en het testen van de vreemde regels van het universum. Maar er is een ander soort oceaan: het microgolfrijk. Hier zijn de energie-rimpelingen veel zwakker, als het zwakste gefluister vergeleken met een geschreeuw. Het opvangen van een enkel microgolf-foton is ongelooflijk moeilijk omdat het zo makkelijk is om ze te missen of te verwarren met achtergrondruis.
Lama lang werden wetenschappers geconfronteerd met een frustrerend dilemma met deze microgolf-fluisteringen. Om ze te vangen, moesten ze detectoren bouwen die werkten als een camera met een trage sluitertijd: ze konden een foto maken (een foton detecteren), maar daarna moesten ze stoppen, resetten en wachten voordat ze de volgende foto konden maken. Dit betekende dat als er een foton arriveerde terwijl de camera aan het resetten was, deze voor altijd verloren ging. Het was een afweging: je kon heel goed zijn in het vangen van een foton wanneer je keek, maar je kon niet de hele tijd kijken. Dit maakte het moeilijk om zaken te bestuderen die willekeurig gebeuren, zoals een spin-omkerende atoom of een mysterieuze deeltjeszoektocht, omdat je de actie zou missen telkens wanneer je detector aan het "knipperen" was.
Nu heeft een team onderzoekers aan de Chalmers Universiteit van Technologie een nieuw soort detector gebouwd die dit probleem oplost. Ze hebben een apparaat gecreëerd dat werkt als een "supergeleidend kunstmatig molecuul", een piepkleine machine gemaakt van twee gekoppelde kwantumcircuits. In plaats van foto's te maken en te resetten, staat deze machine altijd aan en luistert hij constant. Zo werkt het: stel je een heldere, lawaaierige kamer voor (de "symmetrische toestand") waar binnenkomende microgolf-fotonen binnenkomen. De machine heeft een speciale valdeur die deze fotonen onmiddellijk in een stille, donkere kast (de "donkere toestand") duwt, waar ze verborgen en veilig blijven. De machine houdt de kast constant in de gaten. Als een foton naar binnen springt, veroorzaakt dit een kleine, detecteerbare "sprong" in de energie van de kast, zoals een muis die over een vloer sstuurt. Omdat de machine altijd kijkt, mist hij nooit een foton, zelfs niet als ze willekeurig arriveren.
De onderzoekers testten deze nieuwe detector en ontdekten dat deze opmerkelijk goed werkt. Wanneer ze hem in een continue modus lieten werken, ving hij succesvol 47% van de fotonen die hem raakten, met een zeer laag aantal valse alarmen (genaamd "dark counts") van slechts 1,3 duizend per seconde. Het kan ook aangeven wanneer een foton is gearriveerd met een precisie van 1 microseconde, en het heeft slechts 15 microseconden nodig om te resetten voordat het klaar is voor de volgende. Dit is een grote zaak, want het bewijst dat we eindelijk een detector kunnen hebben die zowel efficiënt als "altijd aan" is. Hoewel de huidige versie nog steeds enkele fotonen mist door de manier waarop de machine is gebouwd, toonde het team aan dat dit geen fundamentele limiet is van het idee, maar slechts een hindernis die ze in toekomstige ontwerpen kunnen oplossen. Door de oude afweging tussen efficiëntie en "altijd aan" zijn te overwinnen, opent dit nieuwe instrument de deur naar betere kwantumsensoren, krachtigere kwantumcomputers en diepere experimenten naar de fundamentele wetten van de natuurkunde.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.