Physician-scientist hiring practices at US universities before and after the COVID-19 pandemic

Deze studie analyseert veranderingen in de aanwervingspraktijken voor arts-wetenschappers aan Amerikaanse universiteiten voor en na de COVID-19-pandemie en benadrukt dat meer transparantie in deze processen essentieel is om de instroom en behoud van dit talent te verbeteren.

De kern

De Dokter-Geleerde: Een Reis door de Academie voor en na de Pandemie

Stel je voor dat een dokter-geleerde (een physician-scientist) een tweeslachtige atleet is. Aan de ene kant moet hij of zij een topklinieker zijn die patiënten behandelt, en aan de andere kant een onderzoeker die in het lab nieuwe medicijnen uitvindt. Het probleem? Veel van deze "tweeslachtige atleten" haken af voordat ze hun carrière echt kunnen starten. De leidinggevenden van universiteiten (de decaan en de hoofden van de afdelingen) hebben een enquête gedaan om te kijken hoe ze deze talenten werven en vasthouden, en hoe de wereldwijde pandemie van COVID-19 hierop heeft ingegrepen.

Hier is wat ze ontdekten, vertaald naar alledaags taal:

1. De Startkoffer: Rijker bij de Privéclubs

Stel je voor dat je net bent afgestudeerd en een nieuwe baan zoekt. Je hebt een "startkoffer" nodig om je onderzoek op te zetten (apparatuur, personeel, reiskosten).

• De bevinding: Universiteiten in het privésectuur geven een veel vollere startkoffer dan openbare universiteiten.
• De analogie: Het is alsof je bij een privé-club een luxe raceauto krijgt om te racen, terwijl je bij een openbare club een wat oudere, goedkopere auto krijgt. Of het nu gaat om basiswetenschap, medische toepassing of klinisch onderzoek: privé-universiteiten geven meer geld. Of je een goede startkoffer krijgt, hangt vaak af van je eerdere prestaties (zoals je publicaties) en of je al een beurs van de NIH (een grote Amerikaanse gezondheidsstichting) hebt.

2. De Pandemie: Een Storm die de Boot Schudt

Voor de pandemie was het rekruteren van deze dokters-geleerden al lastig, maar na de pandemie werd het nog moeilijker.

• Het probleem: Er is minder extra geld beschikbaar voor onderzoek.
• De oplossing: Omdat er minder "bijzettafels" met geld waren, moesten universiteiten zelf hun eigen spaarpotten (endowment) openen om jonge onderzoekers te steunen.
• De prijs: Omdat er minder geld voor onderzoek was, moesten veel jonge dokters meer tijd besteden aan het behandelen van patiënten om hun salaris te verdienen. Ze moesten hun onderzoekstijd inleveren voor klinisch werk. Het is alsof je als schrijver meer tijd moet besteden aan het bezorgen van kranten om je huur te betalen, waardoor je minder tijd hebt om je roman te schrijven.

3. De Kinderopvang: Een Verschil tussen Rijk en Arm

Een groot obstakel voor dokters-geleerden, vooral voor vrouwen met jonge gezinnen, is de zorg voor kinderen.

• De bevinding: Privé-universiteiten hebben veel betere regelingen voor kinderopvang dan openbare universiteiten.
• De analogie: Stel je voor dat je een race moet rijden, maar je moet ook nog je kinderen oppassen. Bij de privé-club is er een professionele oppas die je gratis helpt, zodat je kunt racen. Bij de openbare club moet je zelf de oppas regelen, wat vaak duur en lastig is. Dit maakt het voor jonge gezinnen veel aantrekkelijker om naar een privé-universiteit te gaan.

4. De Beloning: Tijd voor Onderzoek

Om ervoor te zorgen dat deze dokters-geleerden niet volledig opgaan in de patiëntenzorg, proberen sommige universiteiten hen te beschermen.

• De strategie: De helft van de universiteiten geeft hen "onderzoekstijd" (RVU's) als beloning. Dat betekent: "Je hoeft niet zoveel patiënten te zien, want je doet waardevol onderzoek."
• De realiteit: Maar na de pandemie moesten vaker toch meer patiënten worden gezien om de financiële lasten te dragen.

Conclusie: Transparantie is de Sleutel

De kernboodschap van dit onderzoek is dat er een groot verschil is tussen hoe openbare en privé-universiteiten omgaan met deze talentvolle dokters.

• Voor de jonge dokter: Het is belangrijk om te weten wat je kunt verwachten. Is er een goede startkoffer? Is er kinderopvang? Moet je veel patiënten zien om je salaris te verdienen?
• Voor de universiteit: Als ze transparanter zijn over deze regels, kunnen jonge dokters een betere keuze maken. Zo haken er minder mensen af en blijft er meer talent over om de medische wereld vooruit te helpen.

Kortom: De pandemie heeft de "lekkende pijp" waaruit talent weglekt, nog verder opengezet. Door beter te kijken naar wat jonge dokters nodig hebben (geld, tijd en kinderopvang), hopen de universiteiten dat deze waardevolle tweeslachtige atleten kunnen blijven racen in de wereld van de wetenschap.

Technische samenvatting

Probleemstelling

Het behoud van arts-wetenschappers (physician-scientists) in de arbeidsmarkt is een groot obstakel voor de vooruitgang in de biomedische wetenschap. De "lekkende pijp" (leaky pipeline) van junior arts-wetenschappers is verergerd door de COVID-19-pandemie. Er is een gebrek aan transparantie rondom wervingspraktijken en ondersteuningsstructuren, wat het voor junior kandidaten moeilijk maakt om een passende positie te vinden en leidt tot uitval uit het academische circuit. Het doel van deze studie was om de wervingspraktijken en ondersteuningsmodellen bij academische decanen en afdelingshoofden in de VS te analyseren, specifiek gericht op de verschillen voor en na de COVID-19-pandemie.

Methodologie

• Onderzoeksontwerp: Een multi-institutionele enquête onder academische decanen en afdelingshoofden aan 116 openbare en particuliere instellingen in de Verenigde Staten.
• Datacollectie: De enquête werd uitgevoerd via SurveyMonkey.
  • Pre-COVID: Geïnitieerd in februari 2020 (direct voor de pandemie). Na filtering voor volledige antwoorden werden 34 responsen gebruikt voor de analyse (22 openbare, 12 particuliere universiteiten).
  • Post-COVID: Herstart in augustus 2022. Na filtering werden 70 responsen gebruikt (22 openbare, 48 particuliere universiteiten).
• Statistische Analyse: Er werden standaard biostatistische analyses uitgevoerd, waaronder chi-kwadraat-tests en exacte Fisher-tests, om verschillen tussen groepen te vergelijken. Alle analyses werden uitgevoerd in R (versie 4.1.2).
• Ethische goedkeuring: Het onderzoek kreeg goedkeuring van de Institutional Review Board (IRB) van het Massachusetts General Hospital (2021P002704) en was vrijgesteld door de IRB van Weill Cornell Medicine.

Belangrijkste Bijdragen

De studie biedt een kwantitatief overzicht van de veranderingen in wervingsvoorwaarden en ondersteuningsmechanismen voor junior arts-wetenschappers in de VS, met een specifieke focus op het onderscheid tussen openbare en particuliere instellingen en de impact van de pandemie op de beschikbaarheid van middelen.

Resultaten

De analyse leverde de volgende kernbevindingen op:

1. Ondersteuning en Startpakketten:

   • Particuliere vs. Openbare Instellingen: Particuliere instellingen bieden over het algemeen aanzienlijk hogere startpakketten (startup packages) dan openbare instellingen voor alle onderzoeksgebieden:
     • Basiswetenschap: $1.200.000 (particulier) vs. $650.000 (openbaar; p=0.000002).
     • Translatief onderzoek: $1.020.000 vs. $344.000 (p=0.0195).
     • Klinisch onderzoek: $406.000 vs. $339.000 (p=0.026).
   • Factoren voor financiering: NIH-financiering (28%) en publicatievolume (25%) zijn de belangrijkste factoren die bepalen hoeveel startfinanciering wordt toegekend.
   • Financieringsvoorwaarden: Ongeveer 35% van de respondenten vindt dat NIH K- of R-awards een vereiste moeten zijn voor aanstelling. Particuliere instellingen hechten meer waarde aan K-awards, terwijl openbare instellingen vaker R01-awards eisen.

2. Impact van de COVID-19-pandemie:

   • Recruiteringsuitdagingen: 53% van de respondenten vond het na de pandemie moeilijker om junior arts-wetenschappers te werven.
   • Financiering: Hoewel er geen significante verandering was in de grootte van startpakketten (73% meldde geen verandering), was er een significante afname in aanvullende interne fondsen voor onderzoeksactiviteiten (p=0.018).
   • Alternatieve financiering: Instellingen grepen vaker terug op endowment-fondsen om junior faculteit te ondersteunen (p=0.048).
   • Klinische druk: Door de hoge klinische vraag en verminderde onderzoeksfinanciering moesten junior faculteit hun klinische schema's herschikken om hun klinische productiviteit (gemeten in RVU's) te verhogen (p=0.00079).

3. Behoud van Onderzoektijd en Salariëring:

   • 50% van de respondenten biedt onderzoek-RVU's (Relative Value Units) om tijd voor onderzoek te beschermen.
   • 34% biedt fondsen boven het NIH-salarisplafond.
   • 24% verdeelt salarissen gelijkmatig tussen clinici en arts-wetenschappers.
   • 40% biedt brugfinanciering (bridge funding) tijdens de vernieuwing van R01-awards.

4. Kinderopvang en Gezinsbeleid:

   • 57% biedt 12 weken zwangerschapsverlof en 39% biedt 12 weken ouderschapsverlof.
   • Er is een statistisch significant verschil in kinderopvangbeleid: particuliere instellingen bieden robuustere ondersteuning (financiële steun, op- en off-campus kinderopvang) dan openbare instellingen.

Betekenis en Conclusie

De studie benadrukt dat er duidelijke dispariteiten bestaan in de wervingspraktijken en ondersteuning tussen openbare en particuliere instellingen in de VS. Particuliere instellingen bieden over het algemeen betere financiële startvoorwaarden en robuustere ondersteuning voor gezinnen (kinderopvang).

De COVID-19-pandemie heeft de beschikbaarheid van aanvullende onderzoeksfinanciering verminderd, wat leidde tot een verschuiving naar endowment-fondsen en een toename van de klinische druk op junior arts-wetenschappers. De auteurs concluderen dat het vergroten van de transparantie rondom deze wervingspraktijken essentieel is. Dit helpt trainees om een passende positie te vinden die hun onderzoekstijd en carrièreperspectieven beschermt, en kan helpen de uitval (attrition) uit de arts-wetenschappers-pijplijn te verminderen. De studie erkent echter beperkingen, zoals de relatief kleine steekproefgrootte, wat de generaliseerbaarheid beperkt en toekomstig onderzoek met een grotere steekproef noodzakelijk maakt.