Estimating eligibility for GLP-1 receptor agonists for chronic weight management and cardiovascular disease in Australia

Deze studie schat dat ongeveer 39,7% van de volwassenen in Australia, oftewel 7,8 miljoen mensen, in aanmerking komt voor GLP-1-receptoragonisten voor chronisch gewichtsbeheer en cardiovasculaire preventie volgens TGA-goedgekeurde indicaties.

De kern

Het Grote GLP-1 Rekenvoorbeeld: Wie mag er in Nederland (en Australië) aan de afslankspuit?

Stel je voor dat er een nieuwe, zeer krachtige sleutel is gevonden die deuren kan openen. Deze sleutel heet GLP-1 (een medicijn zoals Wegovy of Mounjaro). Het kan twee dingen doen:

1. Het helpt mensen met overgewicht om af te vallen.
2. Het beschermt het hart van mensen die al eens een hartaanval of beroerte hebben gehad.

Maar er is een probleem: deze sleutels zijn duur en niet voor iedereen beschikbaar. De vraag is: Hoeveel mensen in Australië (het land waar dit onderzoek vandaan komt) hebben eigenlijk recht op deze sleutel, volgens de officiële regels?

De auteurs van dit onderzoek hebben een enorme digitale schaal gebruikt om dit uit te rekenen. Hier is wat ze hebben ontdekt, vertaald naar begrijpelijke taal:

1. Het Grootse Aantal: Meer dan één derde!

Stel je voor dat je een heel Australië vol mensen in een grote zaal zet. Als je de deuren opent voor iedereen die volgens de officiële regels (van de TGA, de Australische medicijntoezichthouder) recht heeft op deze medicijnen voor afvallen, dan staat er ineens 39,7% van die zaal vol.

Dat zijn ongeveer 7,8 miljoen mensen.

• De analogie: Het is alsof je in een stadion met 20.000 toeschouwers, bijna 8.000 mensen de kaartjes zou geven om mee te doen aan het afslankprogramma. Dat is een enorm aantal!

2. De Twee Groepen: Met of zonder "extra bagage"

De regels zeggen: "Je mag de medicijnen gebruiken als je zwaarlijvig bent (BMI > 30) OF als je iets lichter bent (BMI > 27) maar wel last hebt van andere gezondheidsproblemen, zoals hoge bloeddruk of suikerziekte."

Het onderzoek splitst deze 7,8 miljoen mensen op in drie groepen:

• De "Alleen zwaar" groep: 2,9 miljoen mensen die zwaarlijvig zijn, maar geen andere ziektes hebben.
• De "Zwaar + 1 probleem" groep: 3,3 miljoen mensen die zwaar zijn én één extra gezondheidsprobleem hebben.
• De "Zwaar + 2 of meer problemen" groep: 1,7 miljoen mensen die zwaar zijn én meerdere gezondheidsproblemen hebben.

3. De Hart-beschermer: Een kleinere, maar belangrijke groep

Naast het afvallen, is er een tweede deur: de bescherming van het hart.
Slechts een klein deel van de mensen (ongeveer 339.000) heeft een combinatie van:

• Een zwaarlijvigheid (BMI > 27).
• EN een voorgeschiedenis van een hartaanval of beroerte.
• EN géén diabetes.

Voor deze groep is het medicijn niet alleen voor gewichtsverlies, maar vooral om een nieuwe hartaanval te voorkomen.

4. De Geldkist en de Onrechtvaardigheid

Hier wordt het lastig. Deze medicijnen kosten in de privémarkt ongeveer 5.200 Australische dollar per persoon per jaar.

• Als de overheid zou zeggen: "Iedereen die in aanmerking komt, krijgt het betaald", zou de kostenplaatje oplopen tot 40 miljard dollar per jaar. Dat is meer dan de totale schade die overgewicht al veroorzaakt! De kist zou leeglopen.

Daarom kijken politici naar manieren om de kosten te beperken, bijvoorbeeld door te zeggen: "Alleen mensen met een BMI boven de 35 krijgen het betaald."

• Het probleem: Het onderzoek laat zien dat dit onrechtvaardig is. Mensen met een laag inkomen hebben vaker recht op deze medicijnen dan mensen met een hoog inkomen (44% vs 36%).
• De metafoor: Stel je voor dat er een dure ambulance is voor mensen die ziek zijn. Maar de mensen die het hardst nodig hebben (die arm zijn en vaak ziek zijn), kunnen de deur niet openen omdat ze geen geld hebben, terwijl de rijkere mensen het misschien wel kunnen betalen. Dit creëert een ongelijkheid.

5. Waarom is dit onderzoek belangrijk?

Vroeger wisten we niet precies hoeveel mensen er in Australië waren die deze medicijnen nodig hadden. Nu weten we het: het is een heleboel.

Dit onderzoek is als een landkaart voor de politici en artsen. Het zegt:

"Kijk, er zijn 7,8 miljoen mensen die baat hebben bij deze behandeling. Als we de subsidie (de overheidsbetaling) te streng maken, missen we veel mensen die het nodig hebben. Als we te ruim zijn, is het te duur. We moeten een slimme balans vinden."

Samenvatting in één zin

Dit onderzoek toont aan dat bijna 40% van alle volwassenen in Australië volgens de regels recht heeft op deze nieuwe afslank- en hartmedicijnen, maar dat de hoge kosten en de regels ervoor zorgen dat vooral mensen met een lager inkomen in de problemen komen om er toegang toe te krijgen. Het is een oproep aan de overheid om een eerlijk en betaalbaar plan te maken voor deze miljoenen mensen.

Technische samenvatting

Titel: Inschatting van de in aanmerking komende populatie voor GLP-1-receptoragonisten voor chronisch gewichtsbeheer en cardiovasculaire ziekte in Australië

1. Probleemstelling

Glucagon-like peptide-1 receptoragonisten (GLP-1RA) zijn goedgekeurd door de Therapeutic Goods Administration (TGA) in Australië voor indicaties zoals chronisch gewichtsbeheer en secundaire preventie van cardiovasculaire ziekte. Hoewel deze medicijnen voor diabetes al gesubsidieerd worden via het Pharmaceutical Benefits Scheme (PBS), zijn ze momenteel niet gesubsidieerd voor obesitas of cardiovasculaire preventie.

Er bestaat een gebrek aan betrouwbare, lokale schattingen van hoeveel volwassenen in Australië in aanmerking komen voor deze behandelingen volgens de huidige TGA-indicaties. Zonder deze data is het voor beleidsmakers moeilijk om de kosten, de omvang van de vraag en de haalbaarheid van subsidieregelingen te beoordelen. Internationale studies tonen grote variatie in aanmerking komende populaties tussen landen, wat de noodzaak onderstreept van specifieke nationale data.

2. Methodologie

• Onderzoeksontwerp: Cross-sectionele analyse van bestaande data.
• Databron: De Australian Bureau of Statistics (ABS) National Health Survey uit 2022.
• Steekproef: Alle niet-zwangere volwassenen (≥18 jaar) die in een privéhuis wonen. Zwangere vrouwen werden uitgesloten vanwege contra-indicaties en gebrek aan nauwkeurige BMI-metingen.
• Stichproefgrootte: 13.039 individuen (ongewogen), wat na weging vertegenwoordigt voor ongeveer 19,7 miljoen Australische volwassenen.
• Definitie van In aanmerking Komende (Eligibility):
  • Chronisch gewichtsbeheer: Volwassenen met een BMI ≥30 kg/m² OF een BMI tussen 27-29,9 kg/m² plus ten minste één gewichtsgerelateerde comorbiditeit (hypertensie, dyslipidemie, cardiovasculaire ziekte of type 2 diabetes). Obstructieve slaapapneu werd niet meegenomen omdat deze data niet beschikbaar was in de survey.
  • Secundaire preventie cardiovasculaire ziekte: Volwassenen met gevestigde cardiovasculaire ziekte (voorgaand myocardinfarct of beroerte) en een BMI ≥27 kg/m², zonder diabetes. Er werd onderscheid gemaakt tussen "bevestigde" (MI/stroke) en "mogelijke" (breedere vasculaire ziekten) definitie.
• Statistische Analyse: Gebruik van persoonsgebonden survey-weights voor landelijke representativiteit en jackknife replicate weights voor 95% betrouwbaarheidsintervallen (CI). Analyse uitgevoerd in Stata V.18.0.

3. Belangrijkste Bijdragen

• Dit is het eerste onderzoek dat landelijke schattingen biedt voor de in aanmerking komende populatie voor GLP-1RA's in Australië voor zowel gewichtsbeheer als cardiovasculaire preventie.
• Het biedt gedetailleerde subgroepanalyses op basis van BMI, aantal comorbiditeiten, demografie (leeftijd, geslacht, inkomen, opleiding) en klinische geschiedenis.
• Het simuleert de impact van verschillende subsidieregelingen (coverage scenarios) op de totale populatie en de kosten.

4. Resultaten

• Algemene In Aanmerking Komende Populatie:
  • 39,7% (95% CI 38,4 – 41,0%) van alle Australische volwassenen komt in aanmerking voor GLP-1RA's voor chronisch gewichtsbeheer.
  • Dit komt overeen met ongeveer 7,8 miljoen volwassenen (95% CI 7,6 – 8,1 miljoen).
• Comorbiditeiten:
  • Van de 7,8 miljoen in aanmerking komende personen hadden 2,9 miljoen geen gewichtsgerelateerde comorbiditeiten (alleen hoge BMI).
  • 3,3 miljoen hadden minimaal 1 comorbiditeit.
  • 1,7 miljoen hadden minimaal 2 comorbiditeiten.
• Socio-economische Dispariteiten:
  • Er is een duidelijke ongelijkheid: 44,4% van de personen met het laagste huishoudinkomen komt in aanmerking, vergeleken met 36,7% van de hoogste inkomensgroep.
  • Personen met een universitaire opleiding kwamen minder vaak in aanmerking (33,5%) dan personen met lager onderwijs (42,5%).
• Cardiovasculaire Preventie:
  • Ongeveer 338.900 volwassenen (95% CI 271.300 – 406.500) komen in aanmerking voor secundaire preventie van cardiovasculaire ziekte.
  • Hiervan voldeden 285.700 aan de strikte definitie (bevestigd MI/stroke) en 53.200 aan de bredere definitie.
• Kostenimplicaties:
  • Als alle 7,8 miljoen in aanmerking komende volwassenen toegang zouden krijgen zonder subsidie (tegen de huidige particuliere prijs van ca. $5.200 AUD/jaar), zou de totale jaarlijkse overheidsuitgave theoretisch oplopen tot $40,7 miljard AUD. Ter vergelijking: de totale economische impact van overgewicht en obesitas in Australië werd in 2019 geschat op $38 miljard.

5. Betekenis en Conclusie

De studie concludeert dat meer dan een derde van de Australische volwassenen in aanmerking komt voor GLP-1RA-behandeling. Dit onderstreept de enorme schaal van de vraag en de urgentie voor beleidsmakers om subsidieregelingen te overwegen.

• Beleid: De auteurs waarschuwen dat het beperken van subsidies op basis van BMI (>35 kg/m²) of comorbiditeiten de kosten kan drukken, maar mogelijk patiënten uitsluit die wel baat hebben bij de behandeling (gebaseerd op klinische trials die effectiviteit tonen bij BMI >27 kg/m²).
• Eerlijkheid: Er is een groot risico op ongelijkheid in toegang, aangezien de groep met de laagste inkomens het meest in aanmerking komt, maar de particuliere kosten prohibitief zijn.
• Advies: De studie biedt een cruciale referentie voor beleidsmakers om een evenwicht te vinden tussen kostenbeheersing en eerlijke toegang, met een aanbeveling om te kijken naar sociaal-economische determinanten en klinische noodzaak bij het vormgeven van toekomstige PBS-subsidies.

Beperkingen: De studie kon obstructieve slaapapneu niet meenemen (wat de schatting voor BMI <30 mogelijk iets onderschat) en had beperkte data over specifieke perifere arteriële ziekte.