Environmental Baseline of Polyaromatic Hydrocarbons (PAHs) Pollutants in Ibeju-Lekki Area of Lagos State, Nigeria

De grond onder onze voeten en het water dat door onze stromen stroomt, zijn zelden leeg. Ze fungeren vaak als opslagplaatsen voor onzichtbare chemische handtekeningen die door de menselijke industrie zijn achtergelaten. Tot de meest hardnekkige hiervan behoren polycyclische aromatische koolwaterstoffen, een familie van organische verbindingen die ontstaan wanneer koolstofhoudende brandstoffen zoals olie, steenkool of hout zonder volledige efficiëntie verbranden. Deze stoffen zijn niet slechts vluchtige dampen; het zijn zware, olieachtige moleculen die zich hardnekkig hechten aan bodem en sediment, waarbij ze weerstand bieden aan afbraak en decennialang in het milieu aanwezig blijven. Omdat ze kunnen accumuleren in levend weefsel en ernstige risico's voor de gezondheid vormen, behandelen wetenschappers hen als prioritaire verontreinigende stoffen, waarbij ze constant monitoren waar ze verschijnen en hoe ze bewegen. De vraag is niet langer alleen of deze chemicaliën bestaan, maar hoe nieuwe, massale industriële projecten hun aanwezigheid in lokale ecosystemen kunnen veranderen nog voordat die projecten volledig in bedrijf zijn genomen.

In de kustregio van Ibeju-Lekki, in de staat Lagos, verrijst een nieuw industrieel landschap rond de Dangote Oil Refinery, een van de grootste single-train faciliteiten ter wereld. Voordat dit enorme complex volledig geïntegreerd kon worden in de regionale economie, zetten onderzoekers van de Universiteit van Ibadan zich in om een momentopname van het milieu vast te leggen zoals het op dat moment was. Hun doel was om een nulmeting vast te stellen, een precieze meting van de bodem- en waterkwaliteit tijdens het regenseizoen, om te dienen als referentiepunt voor de toekomst. Door monsters te verzamelen van diverse punten rond de bouwplaats en deze te vergelijken met een controlelocatie verderop, wilden zij de bestaande contaminatieniveaus begrijpen en vroege tekenen van vervuiling identificeren die aan de bouw van de raffinaderij of de omliggende activiteiten kunnen worden toegeschreven.

Het team verzamelde grond van dieptes onder het oppervlak en water uit zowel de bovenste laag als uit iets diepere punten, waarbij zij zorg droegen voor het bewaren van de monsters in koel condities tot ze in het laboratorium geanalyseerd konden worden. Met behulp van een geavanceerd instrument dat complexe mengsels scheidt in individuele componenten, zochten zij naar zestien specifieke soorten van deze koolwaterstoffen die bekend staan als zeer zorgwekkend. De resultaten onthulden een landschap van ongelijkmatige contaminatie. Terwijl sommige gebieden niveaus vertoonden die consistent waren met natuurlijke achtergrondcondities, vertoonden andere gebieden significante pieken in concentratie. De bodemmonsters vertelden in het bijzonder een verhaal van gelokaliseerde vervuiling. Bepaalde plekken nabij de industriële zone bevatten hoge hoeveelheden zware, complexe moleculen die typisch voortkomen uit de verbranding van fossiele brandstoffen of de verwerking van aardolie. Deze specifieke verbindingen, die stabieler en toxischer zijn dan hun lichtere tegenhangers, domineerden de profielen van de meest getroffen locaties.

De gegevens toonden aan dat de vervuiling niet gelijkmatig verspreid was over het gebied. In plaats daarvan clusterde het in specifieke locaties, wat suggereert dat de contaminanten arriveerden via duidelijke paden, zoals oppervlakkige afstroming die olie-residuen transporteert of atmosferische depositie van nabijgelegen verbrandingsbronnen. In de meest zwaar getroffen bodemmonsters was de concentratie van deze verontreinigende stoffen hoog genoeg om een duidelijke afwijking van de natuurlijke staat van het land aan te geven. De onderzoekers vonden dat deze hotspots vergelijkbare chemische vingerafdrukken deelden, wat impliceert dat ze inputs ontvingen van dezelfde bronnen. In contrast hiermee vertoonde de controlelocatie, gelegen in een gemeenschap ver weg van de directe industriële activiteit, zeer lage niveaus van deze chemicaliën, wat bevestigde dat de hoge concentraties elders geen regionaal fenomeen waren, maar verbonden waren aan specifieke lokale activiteiten.

Watermonsters presenteerden een ander beeld, dat de manier reflecteert waarop deze zware moleculen zich gedragen in een aquatische omgeving. Omdat deze koolwaterstoffen niet gemakkelijk oplossen in water en de neiging hebben om te zinken of aan deeltjes te kleven, bleef het water zelf relatief schoon vergeleken met de bodem. De meeste watermonsters vertoonden verwaarloosbare hoeveelheden van de verontreinigende stoffen, waarbij slechts enkele specifieke locaties meetbare niveaus registreerden. Eén specifieke waterbemonsteringspunt viel als uitzondering op, met een concentratie van verontreinigende stoffen die veel hoger was dan bij welke andere watersite dan ook. Deze enkele locatie fungeerde als een hotspot, wat suggereert dat er een directe en gelokaliseerde input van contaminatie in het water plaatsvond, waarschijnlijk door een specifieke lozing of afstromingsgebeurtenis, terwijl de overige waterlichamen grotendeels onveranderd bleven.

Om de ernst van de situatie te kwantificeren, berekenden de onderzoekers indices die de gemeten vervuilingsniveaus vergelijken met wat men zou verwachten in een schone, niet-vervuilde omgeving. Deze berekeningen bevestigden dat hoewel een groot deel van het gebied relatief veilig bleef, specifieke zones nabij de raffinaderijlocatie te maken hadden met matige tot zware vervuilingsbelastingen. De hoogste contaminatiefactoren waren gekoppeld aan de meest complexe en hardnekkige koolwaterstoffen, wat het idee versterkte dat de vervuiling voortkwam uit industriële processen en verbranding in plaats van natuurlijke bronnen. De studie concludeerde dat hoewel het bredere milieu nog niet was overweldigd, de aanwezigheid van deze gelokaliseerde hotspots een dringende behoefte aan continue monitoring signaleerde. Door het vastleggen van dit initiële verslag boden de onderzoekers een cruciaal instrument voor het volgen van hoe het milieu verandert naarmate de raffinaderij de overgang maakt van constructie naar volledige exploitatie, om er zeker van te zijn dat eventuele toekomstige ecologische risico's kunnen worden geïdentificeerd en beheerd voordat ze onbeheersbaar worden.