Contextual well-being and the perceived role of artificial intelligence among medical students and graduates: an interpretative phenomenological analysis

Technische Samenvatting: Contextueel Welzijn en de Waargenomen Rol van Kunstmatige Intelligentie onder Medische Studenten en Afgestudeerden

Probleemstelling
Het medisch onderwijs wordt gekenmerkt door aanhoudende academische druk, hoge prestatieverwachtingen en ontwikkelingsfasen die vaak leiden tot verhoogde psychologische stress en burn-out. Hoewel welzijn steeds vaker als een prioriteit wordt erkend, wordt het frequent geconceptualiseerd als een stabiele interne staat of een discrete uitkomst. De bestaande literatuur suggereert echter een hardnekkige "kennis-actie-kloof" (knowing–doing gap), waarbij studenten wel kennis bezitten van welzijnsstrategieën, maar er niet in slagen deze toe te passen. Bovendien blijft de rol van opkomende technologieën, specifiek Kunstmatige Intelligentie (AI), bij het vormgeven van deze ervaringen onvoldoende begrepen. Huidig onderzoek onderzoekt welzijn vaak binnen discrete domeinen (bijv. mentaal, werkgerelateerd of financieel) in plaats van als een dynamisch proces dat wordt onderhandeld over overlappende educatieve, professionele en persoonlijke contexten. Deze studie adresseert de kloof in het begrip van hoe medische studenten en jonge artsen welzijn ervaren als een contextueel verschuivend fenomeen en hoe zij de rol van AI waarnemen binnen deze evoluerende realiteiten.

Methodologie
Deze kwalitatieve studie maakte gebruik van een Interpretatieve Fenomenologische Analyse (IPA) benadering, geworteld in de hermeneutische fenomenologie en een interpretatieve houding. De studie beoogde te verkennen hoe jonge medische professionals (aged 18–30) betekenis geven aan hun geleefde ervaringen met betrekking tot welzijn en AI.

• Deelnemers: De uiteindelijke cohort bestond uit acht deelnemers (vier Ierse medische studenten en vier internationale studenten uit China, India, Nigeria en Canada). De steekproef omvatte zowel huidige studenten als jonge artsen in de beginfase van hun carrière. De steekproefname was doelgericht (purposive) en gebaseerd op sneeuwbalmethode, waarbij de nadruk lag op de rijkdom van de data en variatie in culturele achtergrond en trainingsfase boven numerieke omvang, conform de idiografische verplichtingen van de IPA.
• Dataverzameling: Diepte-interviews via semi-gestructureerde gesprekken werden uitgevoerd tussen maart en juli 2025 in Ierland (post-pandemische context). De interviews duurden 50–70 minuten en werden online (Zoom) of in persoon uitgevoerd. De interviewgids was flexibel en verkende welzijn over academische, klinische, persoonlijke en technologische contexten, met specifieke prompts over AI-gebruik. Deelnemers leverden ook zelfgerapporteerde scores voor subjectief welzijn en welzijnsgeletterdheid aan.
• Analyse: De data-analyse volgde de principes van de IPA, waarbij een iteratieve hermeneutische betrokkenheid plaatsvond. Dit omvatte herhaald nauwgezet lezen van transcripten, gedetailleerde exploratieve codering en de ontwikkeling van emergente thema's op individueel caseniveau voordat patronen over de gehele dataset werden geïdentificeerd. Het proces maakte gebruik van 'bracketing' om onderzoeksbias te beheersen, peer-debriefing en een audit trail om de betrouwbaarheid te waarborgen.

Belangrijkste Bijdragen
De studie draagt bij aan de literatuur door welzijn te herformuleren, niet als een statische eigenschap maar als een contextuele, onderhandelde capaciteit. De studie identificeert een voorheen niet-gearticuleerde beperking die ten grondslag ligt aan welzijnsproblemen: een capaciteitskloof die opereert stroomopwaarts van specifieke welzijnsgedragingen. De studie stelt dat de "kennis-actie-kloof" niet louter een falen van motivatie of individuele prioritering is, maar een signaal van een uitgeputte meta-capaciteit voor contextuele oordeelsvorming, actieregulatie en prioritering onder aanhoudende druk. Daarnaast integreert de studie de opkomende rol van AI als een pragatisch, laagdrempelig ondersteuningsmechanisme dat gaten in traditionele steunsystemen opvult, terwijl het tegelijkertijd de ambivalentie met betrekking tot de betrouwbaarheid en de impact op de professionele identiteit belicht.

Resultaten
De analyse van de verslagen van de deelnemers onthulde drie onderling samenhangende superieure thema's:

1. Contextuele Fluctuatie van Welzijn: Welzijn werd ervaren als fundamenteel dynamisch, waarbij de kwaliteit en intensiteit verschuiven over ruimtelijke (fysieke, sociale, digitale), temporele (verleden, heden, toekomst) en existentiële (identiteit, betekenis, waarden) dimensies. Deelnemers beschreven snelle verschuivingen in welzijn terwijl zij navigeerden tussen collegezalen, klinische omgevingen en persoonlijke ruimtes. Voor internationale studenten voegde ruimtelijke ontheemding een extra laag van fundamentele spanning toe. Welzijn was geen stabiele staat, maar een voortdurende herkalibratie in reactie op omgevingsfactoren.
2. De Kennis-Actie-Kloof: Er bestond een hardnekkige discrepantie tussen het begrip van de deelnemers over ondersteunende praktijken en hun vermogen om deze uit te voeren. Deze kloof werd niet toegeschreven aan onwetendheid, maar aan structurele beperkingen, waaronder werkdruk, beoordelingsdruk en een beperkte beslissingsruimte. Deelnemers beschreven zelfzorg als iets dat "toestemming" vereiste die vaak werd geweigerd door de academische kalender of als een hulpbron (energie) die zij niet langer bezaten. Regulatie werd gekenmerkt als een actief, inspannend proces van het toewijzen van eindige middelen (bijv. de metafoor van het "glas water") om minimaal functioneren te behouden in plaats van te floreren.
3. Een Opkomende Capaciteitskloof en de Waargenomen Rol van AI: Deelnemers beschreven een "niet-gearticuleerde capaciteitskloof" waarbij intuïtieve, contextgevoelige aanpassingen werden gemaakt om het functioneren te behouden, terwijl deze niet werden herkend als bewuste vaardigheden. In dit landschap kwam AI naar voren als een potentiële compenserende ondersteuning. Deelnemers gebruikten AI voor emotionele realiteitstoetsing, rollenspellen van therapeutische gesprekken en het ophalen van informatie. De betrokkenheid werd echter gekenmerkt door pragmatische voorzichtigheid; AI werd gezien als een situationeel instrument voor directe behoeften in plaats van een vervanging voor menselijk contact. Vertrouwen in AI was voorwaardelijk en sterk afhankelijk van institutionele autoriteit en evidence-based validatie.

Significantie en Claims
Het artikel claimt dat het conceptualiseren van welzijn als contextueel en capaciteitsgebonden een nauwkeurigere verklaring biedt voor waarom bewustzijn niet consequent vertaalt naar actie. De studie suggereert dat de "kennis-actie-kloof" een empirisch signaal is van een diepere beperking: de uitputting van de capaciteit om complexe besluitvormingsomgevingen te navigeren onder aanhoudende druk.

De significantie van deze bevindingen ligt in de verschuiving van de focus van individuele tekortkomingsmodellen (bijv. gebrek aan veerkracht of motivatie) naar een onderzoek naar hoe institutionele structuren en beslissingsecologieën de condities vormen waaronder ondersteunende acties mogelijk worden. De studie stelt dat medische training dient als een geconcentreerde context voor het observeren van hoe contextuele eisen de oordeelsvorming en de haalbaarheid van actie vormen. Wat betreft AI concludeert het artikel dat het een verweven kenmerk is geworden van hedendaagse training, waarbij het dient als zowel een pragmatische ondersteuning voor het beheersen van druk als een bron van onzekerheid over identiteit en toezicht. Het kernprobleem dat is geïdentificeerd, is niet wat studenten weten, maar de contextuele condities die bepalen of ondersteunende acties haalbaar zijn en hoe AI in deze condities wordt geïntegreerd.

De auteurs erkennen beperkingen, waaronder de kleine steekproefomvang en de enkelvoudige institutionele context, wat de statistische generaliseerbaarheid beperkt, maar wel ondersteuning biedt voor het genereren van theoretisch gefundeerde inzichten die toepasbaar zijn op andere hoog-druk, transitie-gevoelige contexten.