340 papers
Dit onderzoek concludeert dat een anti-de Sitter vacuüm in het donkere-energie-sectoren, hoewel het de vorming van vroege structuren enigszins kan bevorderen, onvoldoende is om de waarnemingen van JWST van overvloedige hoge-roodverschuivingsgalaxies te verklaren zonder ook evolutie in de astrophysische eigenschappen van deze vroege sterrenstelsels aan te nemen.
Dit onderzoek analyseert de evolutie van het aandeel rustige sterrenstelsels en de eigenschappen van de rode rij in COSMOS-galaxiegroepen tot een roodverschuiving van 3,7, waarbij wordt vastgesteld dat deze populatie zich vooral tussen z=1,5 en z=2 vormt, met een snellere groei in de rijkste groepen en een zeldzame overdichtheid bij z=3,4, terwijl de helling en spreiding van de rode rij over een periode van ongeveer 12 miljard jaar geen significante trends vertonen.
Dit artikel introduceert STRAWBERRY, een nieuw algoritme dat gebonden en ongebonden deeltjes onderscheidt op basis van een versneld gravitationeel potentiaal zonder ad-hoc drempels, en toont aan dat halos bestaan uit twee componenten: een gebonden, virialiserende kern en een snel evoluerende ongebonden component.
Deze paper introduceert een nieuwe kalibratiemethode voor wereldwijde 21-cm kosmologie-experimenten die gebruikmaakt van tijdsafhankelijke noise-wave parameters om systeemdrift te corrigeren, waardoor de nauwkeurigheid aanzienlijk verbetert en degeneraties in de parameterfitten worden opgeheven.
Dit artikel introduceert en test de NEPS-module voor niet-explosieve feedback in het COLIBRE-model, die door momentuminjectie en fotoverhitting van jonge sterren de sterformatie reguleert, de numerieke convergentie verbetert en een synergie creëert met supernova-feedback voor een robuustere simulatie van galactische groei.
Deze studie introduceert een flexibel raamwerk dat SEVN en Arepo-GW koppelt om gravitatiegolfgebeurtenissen in hydrodynamische simulaties van het MillenniumTNG-project te modelleren, waarmee gedetailleerde voorspellingen voor toekomstige waarnemingen in een kosmologische context mogelijk worden gemaakt.
Dit onderzoek toont aan dat het kruiscorreleren van millimeter-observaties met spectroscopische sterrenstelselopnames de CO-excitatieladder en de kosmische moleculaire gasdichtheid tot nauwkeurig kan reconstrueren, hoewel de huidige CONCERTO-experimenten onvoldoende gevoeligheid bezitten om deze kruisvergelijkingen daadwerkelijk te detecteren.
Dit artikel presenteert een post-calibratie strategie die Gaussian Process Regression, Principal Component Analysis en foreground avoidance combineert om de impact van winstkalibratiefouten op de detectie van het 21-cm-signaal tijdens het EoR te mitigeren, en toont aan dat herstel van het HI-signaal mogelijk is binnen een kalibratiefout van 1% voor toekomstige SKA1-Low AA* observaties.
Dit artikel toont aan dat een model met spontane quantum-kolaps, gefundeerd op de Planck-2018-data, zowel de oorsprong van kosmische structuren kan verklaren als het probleem van eeuwige inflatie oplost door een onderdrukking van lange-golflengtemodi in het CMB-spectrum.
Deze studie introduceert ARTEMIDE, een open-source Mask R-CNN-framework dat succesvol wordt ingezet voor het automatisch detecteren en segmenteren van zwaartekrachtslenzen in de Euclid Quick Data Release, waarmee een schaalbare oplossing wordt geboden voor de analyse van de enorme datavolumes van toekomstige hemelonderzoeken.
Dit artikel toont aan dat het stochastische achtergrondsignaal van gravitationele golfherinnering van het groeiende type, veroorzaakt door bronnen in het vroege heelal en astrophysica, leidt tot een fractale Brownse beweging die sneller groeit dan de gebruikelijke -schaalwet, wat een nieuw hulpmiddel biedt voor het detecteren van deze signalen in PTA-gegevens en het onderzoeken van de omstandigheden direct na de Oerknal.
Deze paper introduceert Synference, een flexibel Python-framework voor simulatiegebaseerde inferentie dat de SED-fitting van sterrenstelsels versnelt met een factor 1700 ten opzichte van traditionele methoden, waardoor duizenden objecten in enkele minuten nauwkeurig kunnen worden geanalyseerd met behulp van HST- en JWST-gegevens.
Deze studie toont aan dat de massa van superzware zwarte gaten en de afstand van een planeet tot het galactische centrum de atmosferische opwarming, massaverlies en ozonafbraak op exoplaneten bepalen, waarbij zwaardere zwarte gaten en een kleinere afstand de habitabiliteit aanzienlijk verminderen.
Dit artikel introduceert een numeriek stabiel en flexibel raamwerk voor het simuleren van decoherentie in multifield-inflatiemodels door open-systeemeffecten via de Lindblad-vergelijking te implementeren, zonder afhankelijk te zijn van de slow-roll-benadering en met volledige controle over de parameters van de decoherentiegebeurtenissen.
Hoewel het detecteren van de 3,46 cm helium-lijnintensiteit met huidige radiotelescopen zeer moeilijk is vanwege het zwakke signaal en hoge ruis, suggereert deze studie dat toekomstige, geoptimaliseerde surveys zoals PUMA in staat zouden kunnen zijn om de timing en morfologie van heliumre-ionisatie te beperken.
Dit artikel presenteert een modelonafhankelijke analyse van ruimtelijke kromming en kosmische afstandsstappenkalibratie met recente DESY5, DESI en cosmic chronometers-data, en voorspelt dat toekomstige waarnemingen de beperkingen op de Hubble-constante en ruimtelijke kromming aanzienlijk zullen verbeteren.
Deze studie voorspelt dat de $3\times2$pt-analyse van de komende Chinese Space Station Survey Telescope (CSST) zeer nauwkeurige beperkingen zal opleveren op de eigenschappen van oerzwarte gaten als donkere materie, evenals op de belangrijkste kosmologische parameters.
Dit artikel introduceert de ASNOS-dataset, een uitgebreide verzameling van optische en nabij-infrarood waarnemingen van 41 Type Ia-supernova's, inclusief details over de selectie, datareductie, fotometrie en lichtkrommefitting met verschillende methoden.
Dit artikel voorspelt dat toekomstige lijn-intensiteitsmapping-surveys, met name de Deep Spectroscopic Survey bij , deeltjesmassa's van warm donkere materie kunnen beperken via de [C II]-krachtspectrum, hoewel de beperkte bijdrage van kleine halo's de construerende kracht vermindert en het combineren van meerdere roodverschuivingen en emissielijnen noodzakelijk is voor concurrerende resultaten.
Deze studie toont aan dat het diffuus uitbreiden van magnetische velden uit sterren- en galactische dynamo's in een turbulente omgeving leidt tot een ander veldgedrag dan de gebruikelijke potentiaal- of krachtvrije modellen, waarbij het kwadrupoolmoment langzamer afneemt en een magnetosfeer ontstaat die zich tijdens de verzadigde fase diffuus uitbreidt, wat impliceert dat de magnetisatie van intergalactische voids oorspronkelijk is en niet door galactische velden wordt veroorzaakt.