320 papers
Deze paper introduceert een onbevooroordeelde Bayesiaanse methode om de radiale eigenbewegingen van gastheergalaxieën van Type Ia-supernova's nauwkeurig te schatten zonder aannames over lokale lineariteit of een vaste kosmologie, waardoor deze superieur is aan standaard schatters, vooral bij grote snelheden.
Dit artikel kwantificeert de relatie tussen de waargenomen baryonische massa en de dynamische massa van extragalactische systemen over negen orde van grootte, waarbij wordt vastgesteld dat het baryonische fractie bij rijke clusters overeenkomt met de kosmische waarde, maar bij lagere massa's systematisch afneemt volgens een specifieke hyperbolische tangens-functie.
De auteurs wijzen in deze commentaar op fouten in de derde-orde correcties voor het slow-roll-spectrum van Ballardini et al., die het gevolg zijn van het verkeerd evalueren van driedimensionale integralen door eerst te Taylor-ontwikkelen in plaats van de integraal te benaderen, wat wordt bevestigd door numerieke Monte-Carlo-integratie die overeenkomt met hun oorspronkelijke analytische resultaten.
Dit artikel presenteert sterk bewijs voor een schending van statistische isotropie in het heelal door aan te tonen dat de gezamenlijke kans dat vier bekende afwijkingen in de kosmische microgolfachtergrondstraling toevallig optreden binnen het standaardmodel (CDM) uiterst klein is ().
Deze studie analyseert Planck- en SPT-3G-gegevens uit 2018 om supergeïmposeerde oscillaties in het primordiale vermogensspectrum te zoeken, waarbij de gecombineerde datasets strakkere beperkingen opleveren dan individuele datasets en een betere aanpassing vertonen dan het standaard machtswet-model.
Dit artikel toont aan dat zwarte gaten omgeven door dunne accretieschijven aanzienlijke getijden-deformabiliteit vertonen, wat de detectie van getijden Love-nummers met toekomstige gravitatiegolfobservatoria mogelijk maakt en tegelijkertijd een uitdaging vormt voor tests van gemodificeerde zwaartekracht.
De auteurs presenteren een nieuw, analytisch en eenvoudig hanteerbaar dichtheidsprofiel voor self-interacting dark matter (SIDM) halos dat de isotherme kernconfiguratie nauwkeurig beschrijft en gevalideerd is door N-body-simulaties over verschillende evolutionaire fasen.
Dit onderzoek toont aan dat de toevoeging van een negatieve kosmologische constante (AdS-vacuüm) aan het donkere-energiemodel, gebaseerd op recente waarnemingen van DESI, DESY5 en CMB, een theoretisch onderbouwd mechanisme biedt dat een eindige levensduur van het heelal impliceert en de parameter ruimte voor donkere energie verrijkt.
Dit paper introduceert RAIL, een open-source Python-bibliotheek ontwikkeld door de LSST Dark Energy Science Collaboration voor schaalbare, probabilistische schattingen van fotometrische roodverschuivingen en de daaruit voortvloeiende stress-tests, die essentieel zijn voor de extragalactische wetenschap van de Vera C. Rubin Observatory en daarbuiten.
Dit artikel toont aan dat het curvaton-model, geanalyseerd tegen de achtergrond van de nieuwste ACT- en SPT-3G-resultaten, een uitstekende verklaring biedt voor de waarnemingen en een elegante alternatieve interpretatie biedt voor het --spectrum vergeleken met het machtswet-inflatiemodel.
Dit artikel onderzoekt in het kader van het SM-model (een -uitbreiding van het Standaardmodel) hoe een singlet-fermion als donkere materie via freeze-in kan worden geproduceerd en tegelijkertijd een baryogenese via leptogenese kan verklaren.
Dit artikel presenteert een H0-vrije meting van de kosmische baryonendichtheid (Ωb) door het combineren van snelle radiobursts en zwaartekrachtgolven, wat resulteert in een waarde die in overeenstemming is met vroege-heelalwaarnemingen en de H0-spanning oplost.
Dit artikel onderzoekt kosmologische modellen met meerdere scalaire velden die diffeomorfisme-invariantie breken tot transversale diffeomorfismen, waarbij de resulterende energiewisselwerking tussen de velden wordt geanalyseerd als een effectieve interactie met implicaties voor het donkere sector.
Dit artikel onderzoekt hoe toekomstige ruimtemissies voor zwaartekrachtsgolven het thermische Dirac-leptogenese-scenario binnen een B-L-gauge-uitbreiding van het Standaardmodel kunnen testen via kosmische snaren, waarbij de detectiebereiken voor Dirac- ($10^910^{12}$ GeV) worden vergeleken.
Deze studie toont aan dat een semi-analytisch model binnen het CDM-paradigma de waarnemingen van superzware zwarte gaten en sterrenmassa's bij hoge roodverschuivingen reproduceert, waardoor fuzzy- en warm dark matter-modellen met respectievelijk massa's kleiner dan $2,0\times 10^{-20}7,2$ keV op een betrouwbaarheidsniveau van 95% worden uitgesloten.
Dit artikel toont aan dat de consistentie van natuurlijke inflatie met observationele data kan worden hersteld door het model te embedden in Palatini -zwaartekracht, specifiek voor met $7/4 \lesssim n \leq 2$.
Dit artikel weerlegt met ideale simulaties de claim dat sterrenkernen niet kunnen overleven in donkere-materiehalo's met een 'cuspy' profiel, en concludeert dat waarnemingen van ultrafijne dwergsterrenstelsels niet voldoende zijn om het koude-donkere-materieparadigma te falsificeren of de binnenste dichtheidsslopes van deze halo's te bepalen.
Dit artikel vergelijkt Newtoniaanse en relativistische behandelingen van de groei van peculiar velocities en toont aan dat het zwaartekrachtsinvloed van kinetische energie in de algemene relativiteitstheorie leidt tot een sterkere groei die de waargenomen bulk flows in het ΛCDM-model kan verklaren.
Dit artikel onderzoekt hoe een gelokaliseerde 'bult' of 'dip' in het potentieel van een enkel-veld inflatiemodel de vorming van oerzwartgaten en scalar-geïnduceerde zwaartekrachtsgolven kan verklaren, waarbij de voorspelde overvloed aan oerzwartgaten compatibel is met huidige waarnemingen en de zwaartekrachtsgolven in de toekomst door meerdere experimenten kunnen worden gedetecteerd.
Dit artikel analyseert het probleem van de kosmologische constante binnen een kwantum-zwaartekrachtframework gebaseerd op Schwarzian-theorie en ensemble-averaging, waarbij het de oorsprong van de kosmologische constante verklaart als het ensemble-gemiddelde van tijds-reparametrisatiemodes en de bijbehorende donkere-energiedichtheid en toestandsvergelijking afleidt.