348 papers
Dit artikel presenteert een uitgebreide catalogus van meer dan een miljoen gefotometrisch geclassificeerde bronnen in 26 nabije sterrenstelsels, waarbij machine learning wordt gebruikt om honderdduizenden robuuste zware sterren, waaronder rode superreuzen en gele hyperreuzen, te identificeren voor verder evolutionair onderzoek.
Op basis van een steekproef van ongeveer 500.000 sterrenstelsels onthult dit artikel dat de spreiding in de sterrenvormingsactiviteit op de hoofdreeks wordt veroorzaakt door fluctuaties in de accretiestromen die worden gereguleerd door de sterrendichtheid, wat leidt tot een opmerkelijke symmetrie in de fundamentele parameters van sterrenstelsels boven en onder deze reeks.
Met behulp van diepe JWST/NIRSpec-spectra van de Blue Jay-survey heeft dit onderzoek voor het eerst systematisch neutraal gas in massieve sterrenstelsels bij 'Cosmic Noon' (z ~ 2) onderzocht via Ca II H en K-absorptielijnen, waarbij een nieuwe empirische relatie is vastgesteld tussen Ca II en Na I om de massa en het uitstroomtempo van neutraal gas nauwkeuriger te schatten.
Dit artikel stelt dat de recente ontdekking van 'Little Red Dots' (rode, verduisterde quasar-achtige objecten) in het vroege heelal kan worden verklaard door de vorming van zware zwarte gaten als gevolg van ultra-sterk zelf-interagerende donkere materie (uSIDM), wat een plausibel mechanisme biedt voor de snelle groei van superzware zwarte gaten die moeilijk te verklaren zijn in het standaard CDM-model.
Dit artikel analyseert de spectra van 61 sterrenstelsels bij en onthult dat deze, in vergelijking met lagere roodverschuivingen, vaker extreme emissielijnen en roodere UV-kleuren vertonen, wat wijst op veranderde sterformatiecondities, hardere ioniserende bronnen en een grotere dispersie in UV-luminositeit.
Dit onderzoek naar Lyman-alfa-emitters in het UDS-veld met JWST-gegevens toont aan dat de zichtbaarheid van Lyman-alfa bij een roodverschuiving van ongeveer 7 sterk afneemt, wat wijst op een hoge fractie neutraal waterstof en een ongelijkmatige, 'patchy' herionisatie van het heelal.
Dit onderzoek toont aan dat radiale migratie van sterren in schijfgalaxy's, beïnvloed door factoren zoals balksterkte en schijfdikte, de afgeleide sterrenvormingsgeschiedenis aanzienlijk kan vertekenen door kunstmatige sterrenvorming te creëren en lokale bursts te gladstrijken, wat leidt tot ernstige misinterpretaties van wanneer en waar sterren daadwerkelijk zijn gevormd.
Dit artikel introduceert een analytisch impulsmodel voor de dynamische evolutie van quasi-hiërarchische drievoudige systemen met een zeer excentrische buitenbaan, waarbij blijkt dat de interactie leidt tot een random-walk-gedrag van de binnenbaanexcentriciteit en een gewijzigde tijd tot coalescentie door zwaartekrachtgolven.
Deze studie presenteert een model voor de absorptie van röntgenstraling door geïoniseerd gas met een gemiddelde Thomson-optische diepte, waarbij analytische criteria worden afgeleid om te bepalen wanneer een neutraal model toereikend is versus wanneer complexe effecten zoals Comptonverstrooiing en herverwerking essentieel zijn, met name voor de toepassing op supernova's die interageren met hun omringende medium.
Dit onderzoek presenteert een orbit-superpositiemethode die succesvol de structurele componenten en sterpopulaties (zoals leeftijd en metaalrijkdom) van edge-on gebarrde sterrenstelsels reconstrueert met hoge nauwkeurigheid, zoals geverifieerd aan de hand van Auriga-simulaties.
Dit artikel presenteert JWST-observaties van een sterrenvormende filament in de 3 kpc-arm die aantonen dat bij hoge kolomdichtheden 50-88% van het CO-gas in ijs is opgesloten, wat impliceert dat standaard massabepalingen met de CO X-factor systematische correcties vereisen.
Deze studie vergelijkt intrinsieke uitlijningen van schijf- en elliptische sterrenstelsels in hydrodynamische simulaties (TNG300, Horizon-AGN en EAGLE) en concludeert dat de signalen over het algemeen positief en robuust zijn, hoewel specifieke resultaten in Horizon-AGN afhangen van de gebruikte vormdefinitie en subgrid-fysica.
Dit artikel presenteert de grootste tot nu toe bestaande driedimensionale chemodynamische kaart van metaalarme reuzen in het binnenste van de Melkweg, waarbij een steekproef van ruim 5 miljoen sterren tot aan [Fe/H] ~ -3,5 wordt geanalyseerd om de vorming van de vroegste componenten van onze sterrenstelsel te onthullen.
Dit artikel analyseert de stromen van massa, energie en metalen door het interstellaire en circumgalactische medium in de IllustrisTNG100-simulaties om de dominante terugkoppingsmechanismen te identificeren en te verklaren hoe deze de groei en uitdoving van sterrenstelsels reguleren.
Dit artikel toont aan dat het semi-analytische model Galacticus de subhaloverdelingen van warm donkere materie, zoals voorspeld door de COZMIC N-lichaamssimulaties, betrouwbaar en rekenkundig efficiënt kan reproduceren.
Dit artikel definieert nieuwe nominale RUWE-drempelwaarden voor de volledige Gaia-missie om de detectie van dubbelsterren te verbeteren, waarbij een langere observatieperiode leidt tot een significant toename in het aantal detecteerbare systemen met zowel korte als lange omlooptijden.
Deze studie beperkt het ontsnappingspercentage van Lyman-continuum-straling () in lokale sterrenstelsels door middel van geavanceerde Bayesiaanse SED-fitting en symbolische regressie, wat resulteert in een bijgewerkte schatting van het ontsnappingspercentage en een nieuwe empirische relatie met de UV-hellingsparameter .
Dit artikel concludeert dat Type Iax-supernova's, in tegenstelling tot typische Type Ia-supernova's, gunstige omstandigheden bieden voor de vorming van ijzerrijke silicaten en andere stofdeeltjes, waardoor ze een potentieel belangrijke bron zijn voor interstellaire stof.
Deze studie toont aan dat het door donkere materie gegenereerde frame-dragging vectorpotentiaal op galactische schaal, hoewel twee orden van grootte groter is dan voorspeld door perturbatietheorie, slechts een subdominant effect van 0,1% tot 1% is op de niet-lineaire evolutie van kosmische structuren binnen het ΛCDM-model, maar dat mogelijke observationele gevolgen voor lensing verder onderzoek vereisen.
Dit onderzoek toont aan dat de schijnbaar extreme 'Cosmic Himalayas'-quasaroverdichtheid een natuurlijk gevolg is van het Lambda CDM-model, aangezien niet-Gaussische statistieken in de CROCODILE-simulatie de waargenomen significantie sterk reduceren en de anomalie verklaren als een gevolg van steekproefbias en lokale omgevingsvariaties.