363 papers
Dit artikel presenteert waarnemingen van de supernova SN 2024abvb, een heldere Type Icn-uitbarsting in een waterstof- en heliumarm milieu die wordt geïdentificeerd als het resultaat van een sterk afgeblazen voorouderster, waarbij een hybride model de lichtkromme succesvol verklaart door zowel ejecta-CSM-interactie als nikkelradioactiviteit.
Dit artikel stelt een model voor waarin ultralichte donkere materie halos de vorming van zware zwarte gaten in het vroege heelal mogelijk maken door directe instorting van gas, wat zowel de massa's van deze zaden als de recente waarneming van 'kleine rode stippen' verklaart.
Dit onderzoek identificeert Compton-dikke AGN's binnen een steekproef van 1.104 in het infrarood geselecteerde AGN's in het COSMOS-gebied door middel van multi-golflengte analyse en stacken van X-straaldata, maar concludeert dat het gevonden percentage (2,1%) aanzienlijk lager is dan theoretische voorspellingen, wat suggereert dat een groot deel van deze objecten nog steeds onopgemerkt blijft.
Dit onderzoek toont aan dat de dynamische verwerking binnen sterrenhopen, zoals getijdestoringen en tweelichamsinteracties, de populatie van dubbelsterren in sterrenstroomsystemen aanzienlijk beïnvloedt, waarbij de mate van verstoring en segregatie sterk afhankelijk is van de initiële dichtheid en het aandeel zware sterren.
De auteurs presenteren een differentieerbaar en optimaliseerbaar 3D-model dat wordt gebruikt om waargenomen spectraalkubussen van de prestellere kern L1544 te interpreteren, waaruit blijkt dat een asymmetrische structuur in dichtheid en snelheid noodzakelijk is om de waargenomen snelheidsverschillen tussen p-NH2D en N2D+ te verklaren.
Deze studie toont aan dat sterrenstelselbotsingen vaker plaatsvinden langs kosmische filamenten dan in andere gebieden, wat suggereert dat deze structuren een cruciale rol spelen in de voorbewerking van sterrenstelsels voordat ze de clusterkern binnenkomen.
Deze studie breidt een hiërarchisch Bayesiaans raamwerk uit door pulsarobservaties en dichtheidsonzekerheden te integreren, waardoor de relatie tussen magnetische veldsterkte en gasdichtheid in het diffuse interstellaire medium wordt versterkt met een niet-nul exponent en een brede overgangsdichtheid.
Deze studie presenteert de resultaten van een drie jaar durende ultraviolette monitoring van het Seyfert-1-sterrenstelsel ESO 141-G55, waarbij significante variabiliteit in het continuum en emissielijnen werd vastgesteld en de vertragingen van deze lijnen ten opzichte van het continuum werden gebruikt om de oorsprong in de buitenste delen van de accretieschijf te lokaliseren.
Dit artikel presenteert isotopische metingen van de interstellaire komeet 3I/ATLAS die aantonen dat deze objecten, met hun extreme deuterium- en koolstofisotoopverhoudingen, zich 10 tot 12 miljard jaar geleden in een koud, metaalarm milieu in de jonge Melkweg hebben gevormd.
Dit onderzoek toont aan dat sterrenvorming in het nabije spiraalstelsel NGC 891 aanzienlijke hoeveelheden moleculair gas tot een hoogte van 1,4 kpc boven het diskvlak kan tillen, wat resulteert in een dikke schijfcomponent die tot 27% van de totale moleculaire gasmassa uitmaakt en past binnen het scenario van een galactische fontein.
Dit onderzoek toont aan dat zwaartekrachtgedreven longitudinale stromingen in filamenten de hoekmomentumvectoren van ingebedde kernen kunnen heroriënteren, waardoor er op latere tijdstippen een voorkeursperpendiculaire uitlijning tussen protostellaire uitstromingen en filamenten ontstaat.
Het onderzoek toont aan dat de extreem hoge deuteriumverrijking in water van de interstellaire komeet 3I/ATLAS wijst op een oorsprong in een ander planetair systeem waar water onder koudere en minder bestraalde omstandigheden is gevormd dan in ons eigen zonnestelsel.
Deze studie introduceert een nieuwe, drie-parameter kalibratie voor de grootte van het breedlijngebied dat de Eddington-verhouding meeneemt, waardoor systematische fouten in de schatting van zwarte-gatenmassa's worden gecorrigeerd en de kosmische massa-dichtheid en vroege groei van zwarte gaten aanzienlijk worden herzien.
Deze studie presenteert VLBI-monitoring van het supermassieve zwarte gaten-binaire kandidaat SDSS J143016.05+230344.4, waarbij een vertraagde radioflits wordt geïdentificeerd als bewijs voor kinetische energie-injectie in een gestructureerd circumkernmedium.
Dit onderzoek toont aan dat variatie in de kern-halo-relatie leidt tot twee mogelijke massa-bereiken voor fuzzy donkere materie, waarbij het kleinere bereik in conflict is met de overvloed aan satellietstelsels en het grotere bereik grotendeels wordt uitgesloten door Lyman-alfa-woud-beperkingen.
Deze studie rapporteert de eerste meting van koolstof- en stikstofisotoopverhoudingen in de interstellaire komeet 3I/ATLAS, waarbij de gevonden hoge stikstofverhouding wijst op een oorsprong in de buitenste schijf van een oudere, metaalarme ster.
Deze studie toont aan dat convolutionele neurale netwerken de leeftijd van sterrenhopen kunnen voorspellen op basis van hun omringende omgeving in PHANGS-HST-beelden, wat bevestigt dat deze omgevingsinformatie systematisch evolueert met de leeftijd van de hopen.
Dit artikel presenteert multi-epoch optische spectroscopie van de interstellaire komeet 3I/ATLAS die een opvallende periheliumasymmetrie onthult, gekenmerkt door een langzamere afname van vluchtige stoffen na perihelium en een toename in de productie van metalen en CO, wat wijst op de activatie van ondergronds materiaal of compositiescheiding.
Deze studie presenteert een nieuwe steekproef van grote dubbele radiobronnen die worden gehost door spiraalvormige sterrenstelsels (SDRAGNs), waarbij Hubble-ruimtetelescoopbeelden en spectraalanalyses worden gebruikt om hun eigenschappen, zoals de voorkeursoriëntatie van de jets en de aanwezigheid van sterrenvorming, te karakteriseren en ze te onderscheiden van achtergrondbronnen.
Dit artikel beschrijft een analyse van de gemiddelde sterrenleeftijden in het Galactische Bulge, waarbij een systematische leeftijdsgolf wordt ontdekt die van jongere sterren bij het vlak naar oudere sterren op hogere breedtes overgaat, wat wijst op een mengeling van een pseudo-bul gevormd door schijf- en balkprocessen en een oudere sferoïdale bul ontstaan door vroege ineenstorting of accretie.