204 papers
Deze studie introduceert een nieuwe methode voor neurale blind-deconvolutie die, door gebruik te maken van physics-informed neural networks, gelijktijdig de atmosferische puntverspreidingsfunctie en de hoge-resolutie zonnewaarnemingen schat om kleine structuren in de zonne-atmosfeer duidelijker te reconstrueren dan bestaande technieken.
Dit onderzoek gebruikt IRIS-spectroheliogrammen om te concluderen dat hoewel er geen duidelijke variatie is in C II- en Si IV-lijnen tussen actieve gebieden, de Mg II k/h-verhouding wel verschillen aantoont waarbij gebieden met de hoogste FIP-bias een dubbel gepiekte verdeling van plasma-opaciteit vertonen, wat wijst op variabele dichtheid die golfvoortplanting kan beïnvloeden.
Dit onderzoek vergelijkt drie verschillende FIP-bias-diagnostieken waargenomen door Hinode/EIS in de rustige zon en actieve gebieden, en concludeert dat hoewel de signaal-ruisdrempel de verdeling beïnvloedt, de mediaanwaarde stabiel blijft, wat pleit voor een genuanceerde interpretatie in plaats van een uniforme aanpak.
In dit artikel wordt de sterrenvorming in het gebied IRAS 18456-0223 onderzocht door middel van multi-golflengte data en spectroscopie, waarbij 89 jonge sterrenobjecten worden geïdentificeerd en gekarakteriseerd in termen van hun massa, leeftijd, clustering en omringende gasstructuur.
Op basis van spectroscopische en fotometrische waarnemingen is vastgesteld dat HD 188101 een chemisch abnormale B9-ster is met een zwak magnetisch veld, gekenmerkt door overvloedigheden van Si, Ti en Sr, een tekort aan helium en variabiliteit in absorptielijnen die wijzen op vlekkenactiviteit.
Dit artikel rapporteert de eerste definitieve detectie van het koolstofmolecuul C3 in Titan's atmosfeer met behulp van de ultra-hoge resolutie VLT-ESPRESSO, waarbij een kolomdichtheid van ongeveer 1,5 × 10¹³ cm⁻² wordt vastgesteld die overeenkomt met voorspellingen van fotochemische modellen.
Deze paper introduceert TILARA, een template-onafhankelijke code voor het lineair-bij-lineair extraheren van radiale snelheden die, ondanks het ontbreken van een referentiespectrum, vergelijkbare prestaties levert als bestaande methoden bij toepassing op ESPRESSO-observaties van de ster HD 102365.
Dit onderzoek toont aan dat witte dwergen in de -zwaartekrachtstheorie, dankzij een niet-minimale koppeling tussen materie en kromming, stabiele super-Chandrasekhar-massa's kunnen bereiken en dat de koppelingsparameter via Bayesiaanse inferentie op basis van waarnemingen kan worden ingeperkt.
Dit onderzoek corrigeert resolutie-afhankelijke bias in de gravitationele roodverschuivingen van witte dwergen uit lage-resolutie spectroscopie, waardoor de golflengtekalibratie van SDSS-V wordt gevalideerd en nauwkeurigere tests van de massa-straalrelatie mogelijk worden.
Dit artikel beschrijft hoe het gebruik van de Wiener-filteralgoritme voor lineaire kaartproductie de gegevens van de LuSEE-Night-maantelefoon kan deconvolueren tot een lage-resolutie kaart van de onder-50 MHz-sfeer, waarbij systematische effecten zoals stralingspatroononzekerheid en gain-fluctuaties effectief worden gemarginaliseerd.
Aan de hand van Gaia DR3-gegevens en sterrenmodellen concludeert dit onderzoek dat de progenitor van het supernovarest S147 een zeer massieve ster was met een geschatte massa tussen 21,5 en 41,1 zonnemassa's.
In deze studie presenteren onderzoekers nieuwe VLBA-astrometrische metingen van elf radiosterren, waaronder parallaxen en eigenbewegingen met een hoge nauwkeurigheid, om de systematische afwijkingen tussen het radio-ICRF en het optische Gaia-CRF bij heldere sterren te verminderen.
Deze studie introduceert een geautomatiseerde methode op basis van dichtheidsgebaseerde clustering om nesten van zonnevlekken te kwantificeren en toont aan dat ongeveer 60% van alle zonnevlekken in dergelijke ruimtelijk-temporele clusters voorkomt, waarbij de neiging tot nestvorming sterk correleert met het niveau van zonneactiviteit.
Dit artikel presenteert theoretische en experimentele bewijzen voor een nieuwe fase van multimodale superfluiditeit in neutronenrijke systemen, waarbij s-golf en p-golf paren en quartetten coëxisteren, wat gevolgen heeft voor de structuur van neutronensterren en atoomkernen.
Deze studie toont aan dat het analyseren van zwaartekrachtsroodverschuivingen bij witte dwergen de voorkeur geeft aan evolutiemodellen met een dik, massafhankelijk waterstofomhulsel boven modellen met een constante massa, waardoor de onzekerheid in de fysieke eigenschappen van deze sterren wordt verminderd.
Deze studie benchmarkt pre-hoofdreeksster-evolutiemodellen door dynamische sterrenmassa's, afgeleid uit ALMA-waarnemingen van schijven in het Upper Scorpius-gebied, te vergelijken met HR-diagrammassa's, en concludeert dat modellen met een gematigde tot lage vlekbedekking de dynamische massa's het nauwkeurigst reproduceren, waardoor de leeftijdsbepalingen aanzienlijk worden verfijnd.
Dit onderzoek toont aan dat late infall op protoplanetaire schijven via hydrodynamische simulaties en stralingstransport kan leiden tot de vorming van verschillende spiraalstructuren, waarbij de aard van de spiralen afhangt van het accretieproces en de verstoringen voornamelijk beperkt blijven tot de bovenste lagen van de schijf, waardoor planetenvorming in het middenvlak slechts indirect wordt beïnvloed.
Deze studie toont aan dat voor de asteroseismische modellering van acht geëvolueerde, metaalarme sterren zowel een volledige behandeling van -verrijking als een ad-hoc correctie op de totale metaalrijkdom tot vergelijkbare streekeigenschappen en onzekerheden leiden, terwijl de waargenomen frequentie van maximale oscillatiekracht systematisch afwijkt van de schalingsrelatie, wat wijst op een tekortkoming van deze relatie bij lage metaalrijkdom.
Dit artikel presenteert een systematische analyse van TESS-observaties van 2544 cataclysmische variabelen, wat resulteerde in een betrouwbaar catalogue (CCC) van 910 objecten met geïdentificeerde omlooptijden die zowel bestaande metingen bevestigen als corrigeren of aanvullen.
Dit onderzoek analyseert de multi-golflengte verticale structuur van de β Pictoris-debrisdisk en onthult dat deze in het midden-infrarood gemiddeld 1,5 keer dikker is dan in de millimeterband, waarbij de waargenomen verticale vervorming en constante schaalhoogte consistent zijn met seculiere verstoringen door de binnenste reuzenplaneten.