1088 papers
Dit artikel presenteert een volledig voorwaarts gemodelleerde Bayesiaanse analyse van Melkweg-Cepheïden die selectie-effecten en de schijfgeometrie van de Melkweg expliciet meeneemt, waardoor een robuuste kalibratie van de lokale afstandsschaal en de Hubble-constante wordt verkregen die de Hubble-spanning bevestigt.
Dit artikel valideert de selectie van Lyman-alfa-uitstralende sterrenstelsels door de ODIN-survey met behulp van uitgebreide DESI-spectroscopie en bevestigt een hoge bevestigingsgraad van 92-96% voor de kandidaten op roodverschuivingen z=2.4, 3.1 en 4.5.
Dit artikel toont aan dat het supermassieve spiraalstelsel UGC 8179, ondanks zijn extreme massa, lokale sterrenvormingsprocessen volgt die vergelijkbaar zijn met die van typische spiraalstelsels, maar met een onderdrukte sterrenvorming in de kern veroorzaakt door de invloed van de bulge.
Deze paper presenteert een datareductiemethode voor OPTICAM-tijdreeksen van exoplaneten die een 3×3-medianefilter gebruikt om het effect van onvoorspelbare warme pixels te minimaliseren en zo de fotometrische precisie te maximaliseren.
Deze studie presenteert een uitgebreide compilatie van SOFIA/HAWC+ waarnemingen die aantonen dat de polarisatie van interstellair stof in nabije sterrenvormende regio's sterk afhankelijk is van de waarnemingsresolutie en kolomdichtheid, wat wijst op een ontkoppeling van het lokale magnetisch veld van het grootschalige veld van de Melkweg.
Deze studie voorspelt dat de combinatie van toekomstige Type Ia-supernova-data van het LSST, BAO-metingen van DESI en CMB-observaties aanzienlijk strengere beperkingen zal opleveren op de donkere energie en de som van neutrino-massa's dan huidige datasets, met een verwachte verbetering van de donkere-energie-beperkingen met een factor 2 tot 2,5.
Dit artikel presenteert schattingen van de eigenschappen van zwarte gaten in 861 Type-1 actieve galactische kernen in het North Ecliptic Pole Wide Field, waarbij gebruik wordt gemaakt van infrarood- en optische data om betrouwbare metingen te verkrijgen die minder gevoelig zijn voor stofextinctie.
In dit artikel wordt een nieuw, uitlegbaar model voorgesteld dat data-onzekerheid direct verwerkt om onzekere astronomische tijdsreeksen met een vergelijkbare nauwkeurigheid als state-of-the-art methoden te classificeren, terwijl het tegelijkertijd inzicht biedt in de onderliggende lichtkromme-eigenschappen.
Dit artikel beschrijft een fysisch onderbouwde methode die de helling van de lineaire relatie tussen zonnevlek- en facula-oppervlakken gebruikt om de amplitude van zonnevlekcycli met hoge nauwkeurigheid 3 tot 4 jaar voor het maximum te voorspellen, wat resulteerde in een correcte voorspelling van een sterkere Cyclus 25 dan eerder werd geraamd.
Dit paper introduceert een innovatieve LMPSO-algoritme voor het gelijktijdig detecteren van gravitatiegolven van meervoudige Galactische binairs, wat de nauwkeurigheid verbetert en de vals alarmratio verlaagt ten opzichte van traditionele methoden, met name voor signalen met een lage signaal-ruisverhouding.
Dit artikel stelt dat de waarnemingen van jonge, super-Eddington-akkretende zwarte gaten in het vroege heelal door de James Webb-ruimtetelescoop kunnen worden verklaard door geometrisch dikke schijven die een 'zoektlicht'-configuratie creëren, waarbij collimatie en schaduwvorming de ionisatiestructuur en emissielijnen bepalen en zo een plausibele route bieden voor snelle groei van zwarte gaten.
Dit artikel toont aan dat zelf-interagerende vage donkere materie (SFDM) met een specifieke massa en zelfkoppelingsconstante in staat is om de rotatiecurves van 17 sterrenstelsels uit de SPARC-database succesvol te modelleren en dynamisch te reconstrueren via mergersimulaties.
Dit artikel onderzoekt het MaVaN-model voor het late heelal met behulp van -metingen en concludeert dat het, hoewel het de -spanning enigszins vermindert, geen statistisch significant voordeel biedt ten opzichte van het standaard CDM-model.
Deze studie gebruikt CROCODILE-simulaties om aan te tonen dat feedback van actieve galactische kernen de verdeling van baryonen beïnvloedt en zo de dispersiemaat van Fast Radio Bursts verandert, waardoor de verhouding tussen het intergalactische medium en de halo's rondom sterrenstelsels beter kan worden gekwantificeerd.
Deze studie introduceert een nieuw PCA-gebaseerd framework voor 3x2pt-gegevensanalyse dat de informatieverlies door lineaire schaalverwachtingen minimaliseert en aanzienlijk strakkere beperkingen oplevert voor gemodificeerde zwaartekrachttheorieën zonder afhankelijkheid van -metingen.
Dit artikel presenteert een uitgebreide catalogus van meer dan een miljoen gefotometrisch geclassificeerde bronnen in 26 nabije sterrenstelsels, waarbij machine learning wordt gebruikt om honderdduizenden robuuste zware sterren, waaronder rode superreuzen en gele hyperreuzen, te identificeren voor verder evolutionair onderzoek.
Op basis van een steekproef van ongeveer 500.000 sterrenstelsels onthult dit artikel dat de spreiding in de sterrenvormingsactiviteit op de hoofdreeks wordt veroorzaakt door fluctuaties in de accretiestromen die worden gereguleerd door de sterrendichtheid, wat leidt tot een opmerkelijke symmetrie in de fundamentele parameters van sterrenstelsels boven en onder deze reeks.
Met behulp van diepe JWST/NIRSpec-spectra van de Blue Jay-survey heeft dit onderzoek voor het eerst systematisch neutraal gas in massieve sterrenstelsels bij 'Cosmic Noon' (z ~ 2) onderzocht via Ca II H en K-absorptielijnen, waarbij een nieuwe empirische relatie is vastgesteld tussen Ca II en Na I om de massa en het uitstroomtempo van neutraal gas nauwkeuriger te schatten.
Dit artikel stelt dat de recente ontdekking van 'Little Red Dots' (rode, verduisterde quasar-achtige objecten) in het vroege heelal kan worden verklaard door de vorming van zware zwarte gaten als gevolg van ultra-sterk zelf-interagerende donkere materie (uSIDM), wat een plausibel mechanisme biedt voor de snelle groei van superzware zwarte gaten die moeilijk te verklaren zijn in het standaard CDM-model.
Deze paper presenteert een universeel model dat de maximale energie van stralingsgordels in planetaire en bruine dwerg-magnetosferen voorspelt op basis van het oppervlaktew magnetisch veld, wat leidt tot een asymptotische limiet van ongeveer 7 TeV en nieuwe inzichten biedt over galactische kosmische straling en synchrotronemissie bij exoplaneten.