1088 papers
Deze studie toont aan dat de Cherenkov Telescope Array Observatory (CTAO) na minimaal 100 uur waarneming het hadronische karakter van gammastraling kan onderscheiden, waarbij de supernovaresten Cassiopeia A, RX J1713.7-3946 en HESS J1731-347 worden uitgesloten als PeVatron-kandidaten, terwijl HAWC J2227+610 onbeslist blijft.
Deze studie gebruikt gecontroleerde simulaties om aan te tonen dat bij een vaste halo-massa de concentratie van de donkere-materie-halo de belangrijkste factor is die de grootte van sterrenstelsels bepaalt, gevolgd door de spin, terwijl de baryonfractie een onderdrukkend en niet-monotoon effect heeft.
Deze studie identificeert met behulp van DESI DR1-data honderden extreem metaalarme sterrenstelsels die, door hun verhoogde en ondiepe sterrenvormingsrelatie en afwijking van de lokale metaalverhouding, sterke lokale analogen blijken te zijn voor de vroege sterrenstelsels uit het jonge heelal.
In dit artikel wordt SwinYNet voorgesteld, een transformer-gebaseerd multi-task model dat Fast Radio Bursts direct uit tijd-frequentiegegevens detecteert, segmenteert en parameters schat zonder dure voorverwerking, waarbij het met hoge nauwkeurigheid en real-time snelheid presteert op consumentengpu's en zelfs tot de bevestiging van bekende pulsars heeft geleid.
Dit artikel presenteert een uitgebreide catalogus van 339.128 puntbronnen in de Grote Magelhaense Wolk, gebaseerd op de diepe en hoogresolutie 1,3 GHz MeerKAT-observaties die aanzienlijk gevoeliger zijn dan eerdere ASKAP-surveys.
Dit onderzoek suggereert dat variaties in de verhouding tussen de massa van het elektron en die van het proton in het galactische centrum (SgrB2) worden waargenomen via methanol-spectra, terwijl dergelijke verschuivingen in Orion-KL ontbreken, wat mogelijk wijst op een interactie tussen donkere materie en het Higgs-veld.
Dit artikel introduceert een volledig tijdsdomein-benadering voor gravitatiegolf-inferentie, genaamd *tdanalysis*, die via versnelde lineaire algebra en GPU-ondersteuning de beperkingen van traditionele frequentiedomein-methoden overwint en efficiënt omgaat met datahiaten en complexe signaalstructuren.
Dit onderzoek analyseert radio-observaties van 53 getijdenverstoringgebeurtenissen om de dichtheidsprofielen van het circumkernale medium rondom rustende supermassieve zwarte gaten te beperken, waarbij blijkt dat de analyse van de sluitingsrelatie een efficiënte methode is die consistent is met eerdere schattingen.
Deze studie analyseert de intradagvariaties in de röntgenstraling van de blazar OJ 287 met XMM-Newton-gegevens en concludeert dat de emissie in zachte en harde energiebanden cospatial is, wordt gedomineerd door roodruis en het gevolg is van zowel deeltjesversnelling als synchrotronafkoeling.
Met behulp van TESS-observaties met een hoge tijdsoplossing hebben onderzoekers de optische lichtkrommen van de blazar S5 0716+714 geanalyseerd, waarbij ze variabiliteit, een mogelijke quasi-periodieke oscillatie van ongeveer 6,5 uur en complexere statistische processen dan een eenvoudige gedempte willekeurige wandeling hebben vastgesteld.
Dit onderzoek naar de Seyfert-galaxie Mrk 530, gebaseerd op 24 jaar X-ray monitoring, onthult dat variaties in de accretiesnelheid de koppeling tussen de schijf en de corona regelen, wat zowel de langetermijnevolution van het spectrum als de waargenomen kortetermijnoscillaties in 2018 verklaart.
Dit artikel introduceert een nieuwe statistische componentenscheidingsmethode op basis van de Scattering Covariance-statistieken om het galactische stofsignaal van de Cosmic Infrared Background-anisotropieën te scheiden in Planck-observaties, waardoor nauwkeurigere kaarten van interstellaire verkleuring op middelbare en hoge galactische breedtes mogelijk worden.
Dit artikel rapporteert de detectie van een waarschijnlijke quasi-periodieke oscillatie met een periode van ongeveer 2,4 jaar in de 37 GHz radiolichtkromme van de blazar Ton 599, gebaseerd op data van 1990 tot 2020.
De auteurs presenteren een open-source dynamisch model dat de abiotische zwavelcyclus op aarde-achtige planeten simuleert en aantoont dat het ontbreken van microbieel metabolisme leidt tot een aanzienlijk andere verdeling van zwavel in mariene sedimenten, met name een veel hogere concentratie sulfaten en een veel lagere concentratie sulfiden dan op de huidige aarde.
Deze studie voert een Bayesiaanse inferentie uit van de toestandsvergelijking van koude dichte materie binnen een dichtheidsafhankelijk relativistisch gemiddeld-veldmodel, waarbij inverse mapping wordt gebruikt om thermodynamische consistentie te waarborgen en multi-messenger data, variërend van chiraal effectief veldtheorie tot NICER-observaties, worden gecombineerd om de eigenschappen van neutronensterren, zoals een straal van ongeveer 11,6 km en een causale geluidssnelheid, nauwkeurig te beperken.
In deze studie werden 272,2 uur aan FAST-observatiegegevens van 13 dubbele neutronenster-systemen geanalyseerd met behulp van het Fast Folding Algorithm en de PYSOLATOR-code om naar radiosignalen van metgezellen te zoeken, waarbij hoewel de detectie van bekende pulsars werd verbeterd, geen enkele nieuwe metgezel werd gevonden.
Deze studie presenteert handmatig verzamelde groottemetingen en kenmerken van 2.002 meervoudige radio-AGN's uit de ROGUE I-catalogus, waarbij de relatie tussen hun morfologie, omgevingscondities (zoals clusterassociatie) en fysieke eigenschappen zoals jetstabiliteit en vermogen wordt onderzocht.
Deze studie toont aan dat het combineren van de waarschijnlijkheid van afwijking van non-variabiliteit met de correlatiecoëfficiënt tussen de W1- en W2-banden van NEOWISE-lichtcurves een betrouwbare methode is om AGN's te selecteren op basis van variabiliteit in het middelinfrarood, zelfs in optisch inactieve gastheergalaxieën.
Deze studie introduceert een nieuwe machine learning-methode die, gecombineerd met Bayesiaanse optimalisatie, simultaan ALMA-beelden en spectraal energie-verdelingen analyseert om fundamentele parameters van protoplanetaire schijven te bepalen, waarbij blijkt dat de schijfmassa's breder en ondieper zijn dan eerder geschat en dat de schaalhoogte en afvlakking afnemen naarmate de schijven evolueren van Class I naar Class II.
Op basis van directe N-lichaamsimulaties concluderen de auteurs dat een populatie van millisecondepulsaars afkomstig uit zowel overlevende als verstoord bolvormige sterrenhopen de waargenomen gammastraal-uitstoot in het galactische centrum volledig kan verklaren, wat een astrofysische oorsprong bepleit boven die van donkere materie.