960 papers
Dit artikel presenteert een op Non-negative Matrix Factorization gebaseerde methode voor het nauwkeurig en automatisch schatten van spectroscopische roodverschuivingen in MUSE-observaties, wat resulteert in een succespercentage van 93,7% en bovendien toepasbaar is voor het scheiden van ware en valse bronnen en het detecteren van gemengde bronnen.
Deze studie introduceert het Monte Carlo-framework STRIPE om te tonen dat relativistische turbulentie met hoge amplitude in microquasars via intermitterende versnelling de onverwacht harde TeV-PeV stralingsspectra kan verklaren die door LHAASO zijn waargenomen, wat afwijkt van traditionele Fermi-II-modellen.
Dit artikel gebruikt een machine-learning-aangepaste catalogus van 1,5 miljoen quasar-kandidaten en Planck CMB-data om de -spanning te onderzoeken en concludeert dat de huidige metingen minder bewijs voor deze spanning bieden dan eerder gedacht, hoewel systematische fouten zoals steekproefonvolledigheid de resultaten nog steeds beïnvloeden.
Dit artikel schat de maximale energie van zonnevlammen in door statistische relaties uit moderne waarnemingen toe te passen op de grootste historische zonnevlekken, en concludeert dat de Zon theoretisch vlammen met een energie van enkele 10^34 erg kan produceren.
Dit artikel presenteert de eerste on-sky demonstratie van dual-field interferometrie bij het CHARA Array, waarmee voor het eerst de Ba-Bb sub-systeem in de drievoudige ster Piscium direct is opgelost en nauwkeurige dynamische massa's zijn bepaald voor deze bijna-tweelingsterren.
Dit artikel presenteert het ontwerp en de prestatiekenmerken van de optische kalibratiesystemen voor het Pacific Ocean Neutrino Experiment (P-ONE), waaronder nieuwe lichtpulsdrivers op basis van galliumnitraat en zelfkalibrerende modules die een hoge emissie-intensiteit en een geoptimaliseerde isotropie van 1,00 ± 0,01 bereiken.
Dit artikel presenteert nieuwe radio-polarimetrische waarnemingen van het supernovarest G309.8-2.6, die een ongebruikelijke S-vormige polarisatiestructuur en een sterk geordend magnetisch veld onthullen, en combineert deze met multi-golflengte-data om de complexe morfologie en interactie met de omgeving van dit object te verklaren.
Deze studie introduceert NEST, een model-gedreven deep learning-methode die op basis van verschillende ster-evolutiemodellen de leeftijden van 1,3 miljoen sterren schat met een snelheid die 60.000 keer sneller is dan traditionele Bayesiaanse aanpassingen, waardoor grootschalige studies van de galactische archeologie mogelijk worden.
Dit artikel presenteert een relativistisch zelfconsistent analytisch raamwerk dat aantoont dat het meenemen van relativistische effecten de voorspelde vormingsfrequentie van extreme massa-ratio inspirals (EMRIs) met ongeveer een factor acht verhoogt ten opzichte van Newtonse benaderingen, wat cruciaal is voor de nauwkeurige inschatting van detecties door ruimtewetgravitatiegolfobservatoria zoals LISA en Taiji.
Dit onderzoek toont aan dat kinetische energie-dissipatie in subsonische turbulentie voornamelijk wordt bepaald door vorticiteit en vertraagd optreedt ten opzichte van injectie, terwijl dissipatie in supersonische turbulentie sterk gecorreleerd is met dichtheid en zich uitstrekt over schokgolven en vorticiteit op meerdere schalen.
Dit onderzoek analyseert de langdurige spectrale variabiliteit van de getijdenverstoring Jet J1644+57 en concludeert dat de corona snel uitbreidt tijdens de vroege fase van de jet-uitbarsting en vervolgens stabiliseert, waarbij zachte en harde röntgenstraling gelijktijdig uit dezelfde regio worden uitgezonden.
Dit artikel beschrijft hoe het HERMES-instrument aan boord van de SpIRIT CubeSat voor het eerst de milliseconde-tijdsoplossing van de Crab-pulsar in het röntgenbereik heeft aangetoond, wat aangeeft dat compacte satellieten nu vergelijkbare prestaties kunnen leveren als grote observatoria.
Dit artikel toont aan dat de spinperiodes van magnetars en X-ray dim geïsoleerde neutronensterren clusteren rond een maximale waarde van ongeveer 12 tot 15 seconden, wat wijst op een gemeenschappelijk fysiek mechanisme dat de waarneembare levensduur van deze sterren beëindigt.
In dit artikel wordt de driedimensionale evolutie van twee opeenvolgende coronale massa-ejecties (CME's) van actieve regio AR 12994 naar Mercurius geanalyseerd met behulp van een herziene kegelmodel en multi-view waarnemingen, waarbij de geometrie, kinematica en impactrichting worden gekwantificeerd om toekomstige voorspellingen voor planeten in het zonnestelsel te verbeteren.
Deze studie analyseert recente sterformatie in het dwergonregelmatige sterrenstelsel DDO 43 door GALEX-UV- en WISE-infrarooddata te vergelijken, waarbij een algemene correlatie wordt gevonden maar enkele gebieden worden geïdentificeerd die mogelijk door stof verduisterde sterformatie vertonen.
Deze studie toont aan dat off-axis jet-cocoon-emissie van lange gamma-ray bursts de waargenomen eigenschappen van snelle X-ray-transienten, zoals hun hoge luminositeit, zachte spectra en ontbrekende gamma-ray-gegenparten, op natuurlijke wijze kan verklaren.
Het ODIN-onderzoek bevestigt zes massieve protoclusters bij kosmisch middag (z ≈ 2.4 en 3.1), reconstrueert hun driedimensionale structuren en onthult dat sterrenstelsels in de dichtste kernen een tekort aan zwakke emissielijnen vertonen en sneller worden uitgeschakeld dan in het veld, met een sterker effect bij hogere roodverschuivingen.
Dit onderzoek concludeert dat, ondanks de verstrooiing van CM-achtige planetoïden door de groei van Saturnus, gasweerstand en migratie de meeste objecten terugdrijven naar het binnenste zonnestelsel, waardoor de verontreiniging van het CI-reservoir in de buitenste regio's verwaarloosbaar blijft en deze reservoirs grotendeels geïsoleerd blijven.
Deze studie presenteert een hybride strategie die een supervisie-gebaseerde supernova-score integreert in het PineForest-activiteitsframework voor anomaliedetectie, waardoor de ontdekkingsefficiëntie van supernova's in ZTF-data wordt verbeterd zonder de brede zoekcapaciteit voor andere astrofysische anomalieën te compromitteren.
Dit artikel presenteert een nieuw analytisch model dat aantoont dat directe massa-overdracht via een stroom inefficiënt is in het opspinnen van een accretor tot kritieke rotatie, waardoor sterren meer dan een tiende van hun oorspronkelijke massa kunnen vergaren zonder deze limiet te bereiken, terwijl ook wordt gekwantificeerd hoe baanparameters en donorrotatie de massabehoudsfactie beïnvloeden.