960 papers
In dit artikel wordt de alpha-versie van silmarel voorgesteld, de eerste software die gravitatiegolf- en elektromagnetische waarnemingen combineert om gelenste binair zwarte gaten te reconstrueren en zo de multimessenger-astronomie voorbij de huidige beperkingen te brengen.
Dit artikel toont aan dat variaties in de sterformatiegeschiedenis van sterrenstelsels, in plaats van een constante vormingsrate, leiden tot grotere en warmere geïoniseerde gebieden en een andere topologie en timing van de 21-cm-signalen tijdens het tijdperk van reionisatie.
Dit artikel presenteert de eerste systematische studie van neutrino-emissies van massieve sterren, waarbij voor het eerst continu wordt gevolgd van de pre-supernova-evolutie tot de vroege kerninstortingsfase om sterke correlaties tussen neutrino-eigenschappen en de interne structuur van de progenitor te kwantificeren.
Dit artikel onderzoekt kosmologische ruimtetijden waarin de ruimtelijke kromming tijdsafhankelijk is en van teken kan veranderen, waardoor topologische overgangen mogelijk worden die consistent zijn met globale hyperboliciteit, en analyseert de globale eigenschappen en Killing-vectoren van drie dergelijke geometrieën.
Dit artikel presenteert een trade-studie voor de Nancy Grace Roman-ruimtetelescoop die concludeert dat een ultradiep survey van minimaal 0,56 vierkante graden met zes filters de onzekerheid op de UV-lichtfunctie bij hoge roodverschuivingen (z~6-9) met een factor 2-4 kan verkleinen ten opzichte van bestaande JWST-programma's.
Dit artikel analyseert het transport van relativistische zonne-energetische deeltjes tijdens de uitgebreide gebeurtenis van 28 oktober 2021 door middel van multi-satellietobservaties en modellering, en concludeert dat de brede ruimtelijke uitbreiding het gevolg is van een smalle injectieregio gecombineerd met efficiënte dwarsveld-diffusie.
Dit artikel presenteert de eerste resultaten van het FEAST-programma, waarbij met JWST/NIRSpec-spectroscopie wordt aangetoond dat het mogelijk is om de interactie tussen opkomende jonge sterrenclusters en hun omringende interstellair medium in de nabije spiraalstelsel NGC 628 tot in detail te bestuderen, waardoor nieuwe inzichten worden verkregen in de feedbackmechanismen van jonge, massieve sterren voordat supernova's optreden.
Op basis van HST- en JWST-observaties van jonge sterrenhopen in vier nabije sterrenstelsels concludeert dit onderzoek dat de tijd die nodig is om het omringende gas te verdrijven sterk afhankelijk is van de massa van de cluster, waarbij zwaardere clusters sneller vrijkomen dan lichtere, wat cruciale beperkingen oplegt aan sterrenvormingsmodellen en planetenvorming.
Dit artikel toont aan dat het aangepaste transportbandmodel voor clusterformatie aangeeft dat de totale hoeveelheid materiaal die ooit een sterrenvormend gebied bereikt, de belangrijkste factor is voor het onderscheid tussen intermediaire en massale sterrenvorming, waardoor standaard oppervlaktedichtheidsdrempels in vroege evolutiestadia tot misclassificatie kunnen leiden.
Uit langdurige spectropolarimetrische monitoring blijkt dat de oppervlakteteveld van Polaris opmerkelijk stabiel is en dat de eerste directe meting van de rotatieperiode van een klassieke Cepheïde 100,29 dagen bedraagt, wat nieuwe inzichten biedt in de rotatie- en magnetische eigenschappen van deze ster.
Dit onderzoek toont aan dat de hoeveelheid massa die lage-massasterren tijdens hun RGB-fase verliezen, de belangrijkste factor is om de tijd van het stoppen van sterrenvorming in dwergsterrenstelsels te bepalen op basis van de verhouding tussen AGB- en RGB-sterren.
Dit artikel presenteert een volledig voorwaarts gemodelleerde Bayesiaanse analyse van Melkweg-Cepheïden die selectie-effecten en de schijfgeometrie van de Melkweg expliciet meeneemt, waardoor een robuuste kalibratie van de lokale afstandsschaal en de Hubble-constante wordt verkregen die de Hubble-spanning bevestigt.
Dit artikel valideert de selectie van Lyman-alfa-uitstralende sterrenstelsels door de ODIN-survey met behulp van uitgebreide DESI-spectroscopie en bevestigt een hoge bevestigingsgraad van 92-96% voor de kandidaten op roodverschuivingen z=2.4, 3.1 en 4.5.
Dit artikel toont aan dat het supermassieve spiraalstelsel UGC 8179, ondanks zijn extreme massa, lokale sterrenvormingsprocessen volgt die vergelijkbaar zijn met die van typische spiraalstelsels, maar met een onderdrukte sterrenvorming in de kern veroorzaakt door de invloed van de bulge.
Deze paper presenteert een datareductiemethode voor OPTICAM-tijdreeksen van exoplaneten die een 3×3-medianefilter gebruikt om het effect van onvoorspelbare warme pixels te minimaliseren en zo de fotometrische precisie te maximaliseren.
Deze studie presenteert een uitgebreide compilatie van SOFIA/HAWC+ waarnemingen die aantonen dat de polarisatie van interstellair stof in nabije sterrenvormende regio's sterk afhankelijk is van de waarnemingsresolutie en kolomdichtheid, wat wijst op een ontkoppeling van het lokale magnetisch veld van het grootschalige veld van de Melkweg.
Deze studie voorspelt dat de combinatie van toekomstige Type Ia-supernova-data van het LSST, BAO-metingen van DESI en CMB-observaties aanzienlijk strengere beperkingen zal opleveren op de donkere energie en de som van neutrino-massa's dan huidige datasets, met een verwachte verbetering van de donkere-energie-beperkingen met een factor 2 tot 2,5.
Dit artikel presenteert schattingen van de eigenschappen van zwarte gaten in 861 Type-1 actieve galactische kernen in het North Ecliptic Pole Wide Field, waarbij gebruik wordt gemaakt van infrarood- en optische data om betrouwbare metingen te verkrijgen die minder gevoelig zijn voor stofextinctie.
In dit artikel wordt een nieuw, uitlegbaar model voorgesteld dat data-onzekerheid direct verwerkt om onzekere astronomische tijdsreeksen met een vergelijkbare nauwkeurigheid als state-of-the-art methoden te classificeren, terwijl het tegelijkertijd inzicht biedt in de onderliggende lichtkromme-eigenschappen.
Dit artikel beschrijft een fysisch onderbouwde methode die de helling van de lineaire relatie tussen zonnevlek- en facula-oppervlakken gebruikt om de amplitude van zonnevlekcycli met hoge nauwkeurigheid 3 tot 4 jaar voor het maximum te voorspellen, wat resulteerde in een correcte voorspelling van een sterkere Cyclus 25 dan eerder werd geraamd.