364 papers
Biologie en natuurkunde vloeien in dit vakgebied samen om het complexe leven onder de microscoop te ontrafelen. Van hoe moleculen bewegen tot de krachtlijnen in een cel, hier wordt de fysica van het leven verkend zonder onnodig jargon. Het is een wereld waar de wetten van de natuurkunde worden toegepast om biologische mysteries op te lossen.
Op Gist.Science vinden we elke nieuwe preprint uit deze categorie direct op bioRxiv. Onze team verwerkt deze publicaties zodat u zowel een heldere samenvatting in gewone taal als een diepgaande technische analyse krijgt. Dit maakt de meest recente inzichten toegankelijk voor iedereen, ongeacht uw achtergrond.
Hieronder vindt u de nieuwste artikelen over biofysica, zorgvuldig geselecteerd en samengevat voor u.
Deze studie toont aan dat 2D Ti3C2Tx MXene-nanoblaadjes op effectieve wijze plasma-eiwitkenmerken specifiek voor de ziekte van Alzheimer vastleggen door een distincte eiwitcorona te vormen die verrijkt is met hnRNPs, annexines en ontstekingsmediatoren, waardoor een robuuste moleculaire profilering en differentiatie tussen patiënten en gezonde controles mogelijk wordt.
Dit artikel stelt een minimaal model voor dat aantoont dat gematigde fagen onderscheid kunnen maken tussen lysis en lysogenie uitsluitend op basis van de multipliciteit van infectie (MOI) via specifieke koppelingsmechanismen, zoals gastheerenzymen, die een snel werkende asymmetrie creëren tussen de twee regulerende pathways.
Deze studie presenteert de cryo-EM-structuur en biochemische karakterisering van een BRAF/CRAF-heterodimeer, waaruit blijkt dat hoewel de algehele organisatie lijkt op die van RAF-homodimeren, de negatieve lading in het N-terminale zure (NtA)-motief niet essentieel is voor activatie, wat suggereert dat de rol ervan ligt in het moduleren van lokale ruggegraatsdynamiek en conformationele stabiliteit in plaats van specifieke interfaciële herkenning.
Dit onderzoek vestigt een duurzaam en reproduceerbaar raamwerk voor de fabricage van gedefinieerde liposomale fasen door hydratverhoudingen te optimaliseren, sonicatoringsprotocollen met een sonde te verfijnen om oververhitting te voorkomen, en een op Python gebaseerd machinelearninghulpmiddel voor de karakterisering van vesikelgrootte te ontwikkelen.
Deze studie maakte gebruik van iPALM en PERPL-analyse om de hoogprecieze driedimensionale organisatie van ZASP, α-Actinine-2 en het Z1Z2-epitoom van titine binnen de Z-schijven van hartspiercellen in kaart te brengen, waarbij bleek dat terwijl ZASP en α-Actinine-2 een vergelijkbaar herhalend patroon vertonen, het Z1Z2-epitoom een onderscheidende structurele rangschikking toont.
Deze studie toont aan dat Yoda-moleculen, die eerder werden geacht selectief PIEZO1 te activeren, ook effectief PIEZO2 agoniëren door de open-kans te verhogen en de inactivatie te vertragen, waarbij de verhoogde potentie van Yoda2 wordt toegeschreven aan een specifieke zoutbruginteractie, wat aldus een herbeoordeling vereist van hun gebruik bij het onderscheiden van de functies van PIEZO-kanalen.
Deze studie ontwikkelt een nieuw kinetisch raamwerk dat Lagrangiaanse dynamica en Hill-spiervergelijkingen combineert om aan te tonen dat bipedale afstootmechanica efficiënt schalen over diverse lichaamsmassa's, wat bevestigt dat Tyrannosaurus rex in staat was te springen, en biedt een nieuwe methodologie voor het ontwerpen van schaalbare bio-geïnspireerde robots.
De auteurs ontwikkelden triplet tumbling microscopy (TTM), een veelzijdige beeldvormingstechniek die gebruikmaakt van infrarood-triggerbare triplettoestanden om rotatie-diffusie in levende cellen te meten, waardoor de kwantificatie van assemblage, grootte en dynamiek van proteïnecomplexen in real-time en in situ mogelijk wordt zonder dat voorafgaande kennis van de interagerende partners vereist is.
Met behulp van single-molecule imaging en krachtspectroscopie onthult deze studie dat de checkpoint-mediator Dpb11 de colocalisatie van het Mec1-Ddc2-kinasecomplex met zijn activatoren op gegapte DNA faciliteert door Mec1-Ddc2 direct naar ss-dsDNA-overgangen te rekruteren en ssDNA te overbruggen om de effectieve gap-lengte te verminderen.
Deze studie toont aan dat, hoewel de meeste strategieën voor dimensiereductie leiden tot een onderprestatie van quantum-kernel SVM's ten opzichte van klassieke baselines bij de classificatie van trabeculair bot, UMAP de enige methode is die het mogelijk maakt dat quantum-kernels concurrerend blijven, alhoewel het waargenomen voordeel statistisch niet significant is en waarschijnlijk wordt opgeblazen door afhankelijkheid van de vouw, samen met bevindingen dat ZZ quantum-kernels geen gladde metrische structuren voor regressietaken kunnen vastleggen.