85 papers
Dit artikel breidt eerdere bevindingen over de entanglementstraal in (2+1)D Yang-Mills-theorie uit door de topologische structuur van deze straal te analyseren, waarbij wordt aangetoond dat deze straal de intrinsieke dikte van de fluxbuis vertegenwoordigt die volledig doorgesneden moet worden om een niet-nul bijdrage aan de entanglemententropie te verkrijgen.
In dit werk wordt een strategie met een Pauli-Villars-gereguleerde fotonpropagator toegepast op CLS-ensemble's om de elektromagnetische bijdrage aan het pionmassaverschil te berekenen, waardoor lastige eindige-volumeeffecten worden vermeden en een directe vergelijking met fenomenologie mogelijk wordt gemaakt.
Deze paper introduceert een efficiënt algoritme dat de Quantum Minimally Entangled Typical Thermal States (QMETTS)-methode toepast op -gauge-theorieën met chemische potentiaal, waarbij specifieke meetbasissen worden afgeleid om Gauss' wet te handhaven en een geoptimaliseerde bemonsteringsmethode wordt voorgesteld om ruis op kwantumhardware te minimaliseren.
Deze studie diagnosticeert de prestaties van de Aquila Rydberg-atomplatform door bitstring-metingen van een tweebenige ladder te analyseren met cumulatieve waarschijnlijkheidsverdelingen en gefilterde wederzijdse informatie, waarbij wordt geconcludeerd dat imperfecte statenvoorbereiding in plaats van uitleesfouten de belangrijkste beperkende factor is voor de nauwkeurigheid.
Dit werk presenteert als tweede deel van een reeks een oneindig-dimensionale matrixrepresentatie voor willekeurige gauge-invariante operatoren op een trivalente vertex binnen de loop-string-hadron-benadering van SU(3) rooster-Yang-Mills-theorie, wat een zelfstandig rekenkader oplevert dat sneller is dan het onderliggende Schwinger-boson-framework.
Dit artikel onderzoekt de haalbaarheid van het berekenen van verstrooiingsfaseverschuivingen op quantumcomputers in een eendimensionaal model, waarbij resultaten op IBM-hardware laten zien dat twee qubits nog goede overeenkomst tonen, maar drie qubits falen door gate-fouten en thermische relaxatie.
Deze studie lost de verwarring rondom topologische fasen in (2+1)D Hamiltoniaans rooster-QED op door aan te tonen dat Wilson-fermionen, in tegenstelling tot staggered-fermionen, niet-triviale topologische regimes met niet-nul Chern-getallen mogelijk maken, en levert via exacte diagonalisatie een onderbouwing voor kwantumsimulaties van deze fenomenen.
Deze studie presenteert de eerste systematische berekening van p-Λ-verstrooiing uit rooster-QCD, waarbij de verkregen strooiingslengtes en effectieve bereiken in goede overeenstemming blijken met experimentele metingen en bevestigen dat het p-Λ-systeem aantrekkende interacties vertoont.
Deze studie presenteert een rooster-QCD-spectroscopieonderzoek naar de massa's van de geconjectureerde H-dibaryon in vijf verschillende kanalen bij negen temperaturen, waarbij wordt vastgesteld dat de 27-plet-kanalen de zwaarste massa's hebben en de -kanalen de lichtste, met een negatief massaverschil ten opzichte van twee -deeltjes voor het singlet, en bij lage temperaturen.
Dit artikel beschrijft hoe niet-perturbatieve Hamiltoniaanse theorie wordt gebruikt om lattice QCD-gegevens over pion-elektroproductie bij de drempel te vertalen naar fysische elektrische dipoolamplitudes, waarbij een nieuwe uitdrukking wordt afgeleid die zowel de reële als imaginaire delen van de overgangsamplitudes bepaalt op basis van alleen de interacties in de eindtoestand.
Dit artikel toont aan dat multipartiete verstrengeling, met name via specifieke composities die voldoen aan sterke subadditiviteit en zwakke monotonie, een doeltreffende methode biedt om kritieke punten in 1+1D-systemen zoals het kwantum-Ising-model en Rydberg-atoomarrays nauwkeuriger te lokaliseren dan individuele entanglement-maatstallen, waarbij een gefilterde benadering via wederzijdse informatie als ondergrens dient.
Dit artikel biedt een overzicht van de vooruitgang in functionele QCD bij het beschrijven van de fasestructuur van QCD, met een speciale focus op de voorspellende kracht van deze methode voor nieuwe fasen en experimentele signalen bij hoge dichtheden.
Dit artikel voorspelt de massaspectra van volledig zware baryonen en pentaquarks door een combinatie van geavanceerde machinelearning-methoden en een uitgebreide analytische massavormule, waarmee zowel bekende experimentele data worden bevestigd als voorspellingen worden gedaan voor nog niet waargenomen toestanden.
Dit artikel beschrijft hoe de gradient flow exacte renormalisatiegroep (GFERG) wordt gebruikt om een manifest gauge-invariante niet-perturbatieve Wilson-actie in kwantumelektrodynamica te bestuderen, waarbij de gauge-invariantie exact behouden blijft en kritieke exponenten worden afgeleid in de grote -benadering.
In dit artikel wordt met behulp van oneindige matrixproducttoestanden in een Hamiltoniaanse roostergaastheorie aangetoond dat een dynamisch axionveld de effectieve -hoek in het Schwinger-model automatisch naar een CP-bewarend minimum laat relaxeren, waarmee de oplossing voor het sterke CP-probleem niet-perturbatief wordt geverifieerd en de axionmassa wordt bepaald.
Deze studie presenteert de eerste berekening van de -meson-nucleon verstrooiing op het fysieke punt met Lattice QCD, waarbij wordt geconcludeerd dat er geen gebonden toestanden (pentaquarks) bestaan in de -golf kanalen, hoewel de interactie in de isospin -kanaal aantrekkend is en sterker dan in het analoge -systeem.
Deze studie gebruikt (2+1)-flavor rooster-QCD bij het fysische punt om aan te tonen dat de interactie tussen een nucleon en een triply-charmed Omega-baryon over het algemeen aantrekkelijk is, maar niet sterk genoeg om een gebonden dibaryon-toestand te vormen.
Dit artikel presenteert een niet-perturbatieve bepaling van de baryonknooppuntmassa in -dimensionale Yang-Mills-theorie via rooster-simulaties en bevestigt de Svetitsky-Yaffe-conjectuur door de hoge-temperatuur-gedraging te vergelijken met het twee-dimensionale drie-toestanden Potts-model.
Dit artikel rapporteert over de bepaling van de schaal en de sterke koppelingsconstante in het gradiëntstroomschema voor 2+1-flavor QCD met HISQ-ensembles, waarbij nieuwe waarden voor de schaalparameters , en worden vastgesteld en een polynoomvoorspelling voor de roosterafstand wordt afgeleid.
Dit artikel onderzoekt het gebruik van Wilson-fermionen in plaats van gestaggerde fermionen voor de kwantumsimulatie van (2+1)D QED, waarbij wordt aangetoond dat alleen Wilson-fermionen de juiste topologische fasen kunnen realiseren en zo een theoretische basis bieden voor toekomstige experimenten op kwantumcomputers.