562 papers
De auteurs van dit paper stellen een correctie voor voor een van de elliptische blokken in het NS-sectie van 2D superconforme veldtheorieën, waarbij ze de noodzaak van deze correctie aantonen en de formule verifiëren via numerieke checks van kruisingssymmetrieën en recursierelaties.
Dit artikel onderzoekt een 'black bounce'-oplossing als kwantumcorrectie uit stringtheorie, waarbij een door T-dualiteit geïspireerde energiedichtheid een niet-singuliere geometrie creëert die zwarte gaten en wormgaten verbindt, en analyseert de thermodynamica, energievoorwaarden en observatie-imprints via de Event Horizon Telescope om de minimale lengteschaal te beperken.
Dit artikel presenteert een systematische studie van het continuumspectrum van sferische multifrequente Proca-sterren, toont aan dat deze toestanden interpoleren tussen discrete stationaire staten en demonstreert dat een subset hiervan lineair stabiel is tegen algemene perturbaties.
Deze studie lost de verwarring rondom topologische fasen in (2+1)D Hamiltoniaans rooster-QED op door aan te tonen dat Wilson-fermionen, in tegenstelling tot staggered-fermionen, niet-triviale topologische regimes met niet-nul Chern-getallen mogelijk maken, en levert via exacte diagonalisatie een onderbouwing voor kwantumsimulaties van deze fenomenen.
Dit artikel bewijst dat logaritmische schaling van de lokale-operator-verstrengeling voor Rényi-entropieën met voldoende is om kwantumoperatoren efficiënt te simuleren met matrix-productoperatoren, terwijl volumewet-schaling voor dit verhindert, waardoor er een formele link wordt gelegd tussen kwantumchaos en klassieke simulatie.
Dit artikel onderzoekt het effect van vacuüm-Čerenkovstraling veroorzaakt door niet-minimale Lorentz-schending en stelt, gebruikmakend van data van ultra-hoge-energie kosmische straling, strenge grenzen aan isotrope coëfficiënten in het quark-sectoren.
De auteurs weerleggen de beweringen dat dimensie-nul scalair velden met een vierde-orde Lagrangiaan het kosmologische constantprobleem kunnen oplossen of oorsprong kunnen zijn van dichtheidsfluctuaties, door aan te tonen dat de theorie onverenigbaar is met eenheid door de aanwezigheid van een 'ghost' en een verstorende vijfde kracht.
Dit artikel presenteert een unificerend raamwerk waarin het behoud van coherentie in de laagste fonon-manifold door een gekwantiseerd gravitonenbad, in tegenstelling tot de onvermijdelijke decoherentie door een klassiek gravitatieveld, dient als operationeel criterium om de kwantum- of klassieke aard van gravitatiegolven te diagnosticeren met behulp van mesoscopische optomechanische systemen.
In dit artikel worden de exacte één-lus QED-effectieve acties voor een spinorveld in een uniforme elektrisch veld binnen een tweedimensionale globale (anti-)de Sitter-ruimtetijd afgeleid met behulp van de in-out-formalisme, waarbij de interactie tussen het elektrisch veld en de ruimtetijdkrromming leidt tot uitdrukkingen in termen van Hurwitz-zetafuncties die de bekende limietgevallen van zuivere (A)dS en Minkowski-ruimte correct reproduceren.
Deze paper presenteert een verbeterd Twee-Higgs-dubletmodel afgeleid van een zesdimensionale -eenveldtheorie op een orbifold, waarbij de introductie van op de brane gelokaliseerde kinetische termen zorgt voor een automatisch CP-behoudend en -symmetrisch Higgspotentieel op boomniveau, terwijl de zachte -symmetriebreking en de waargenomen Higgs-massa op één-lusniveau worden gegenereerd.
Deze studie toont aan dat de Lamb-verschuiving van atomen met zeer kleine middelpuntzoekende versnelling intrinsiek anisotroop is en sterk afhankelijk van de polarisatierichting, waarbij rotatie zelfs bij lage versnellingen de energieniveaus significant kan beïnvloeden, vooral wanneer de hoeksnelheid de overgangsfrequentie overtreft.
In dit artikel worden de kubieke interacties en amplitude's van Chiral Higher Spin Gravity afgeleid uit covariante bewegingsvergelijkingen, worden propagatoren voor willekeurige spin afgeleid, en wordt bevestigd dat alle boomdiagram-amplitude's in een afgesneden versie van de theorie verdwijnen.
Dit artikel presenteert een systematische studie van kink-oplossingen in tweecomponenten scalair veldentheorieën met kwartische potentialen, waarbij via de Bogomolny-formalisme nieuwe modellen worden geïdentificeerd die continue families van kinks met complexe interne structuur ondersteunen.
Dit artikel presenteert een algemeen covariante formulering van de operatorproductontwikkeling in D-dimensionale Euclidische conforme veldtheorieën, waarbij de expansie wordt georganiseerd in machten van de geodetische afstand en waarbij wordt aangetoond dat krommingstermen, zoals de Schoutentensor, universeel optreden en van praktisch belang zijn voor berekeningen in conforme perturbatietheorie op gekromde ruimten.
In dit artikel wordt de schaal van unitairheidschending voor een niet-minimaal gekoppeld scalair veld met kwadratische zelfkoppeling onderzocht en wordt door het berekenen van zes-punt verstrooiingsamplitudes in zowel de Jordan- als de Einstein-fase de onafhankelijkheid van het resultaat van het gekozen referentiekader aangetoond.
Dit artikel beschrijft hoe de unitaire irreducibele representaties van asymptotische symmetriegroepen universele infraroodkenmerken van QED en zwaartekracht coderen en onderzoekt supermomentum-eigentoestanden als alternatief voor de traditionele aangeklede-toestandenbenadering om een infrarood-uiteindelijke S-matrix te definiëren.
Dit artikel toont aan dat meetkundige observabelen, zoals lengte, gemeten door verschillende waarnemers in de Minkowski-ruimtetijd, generiek niet Poisson-commuteren, wat belangrijke inzichten biedt voor de zoektocht naar een fundamentele schaal in de kwantumzwaartekracht.
Dit artikel beschrijft een covariante kwantisatie van type II superdeeltjes in de spinor bewegende frame-formulering, wat leidt tot de ontdekking van een verborgen -symmetrie in lineaire 10D superzwaartekracht en een verenigde beschrijving van superamplitudes voor zowel type IIA als type IIB theorieën.
Het paper concludeert dat de vorming van een Schwarzschild-zwart gat geen continu proces is, maar een discontinuïteit in de ruimtetijd vereist die wijst op de noodzaak van een niet-continu, mogelijk gekwantiseerd raamwerk om gravitationele singulariteiten te beschrijven.
De auteurs wijzen in deze commentaar op fouten in de derde-orde correcties voor het slow-roll-spectrum van Ballardini et al., die het gevolg zijn van het verkeerd evalueren van driedimensionale integralen door eerst te Taylor-ontwikkelen in plaats van de integraal te benaderen, wat wordt bevestigd door numerieke Monte-Carlo-integratie die overeenkomt met hun oorspronkelijke analytische resultaten.