2416 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel toont aan dat de Fourier-dimensie van multifractale Mandelbrot-cascades op planaire -curven met niet-verdwijnende kromming maximaal is, namelijk gelijk aan het infimum van de lagere puntsgewijze dimensie van de maat.
Dit artikel toont aan dat de golffunctie van het heelal in theorieën met conformaal gekoppelde scalaire deeltjes in FRW-ruimtetijden voldoet aan een grafische co-actie, waardoor de volledige analytische structuur kan worden begrepen in termen van acyclische minor van Feynman-diagrammen en de kinematische stroom voor alle deeltjesmultipliciteiten en lusordes wordt gereproduceerd.
Dit artikel bewijst dat de complexiteit van het simuleren van niet-Markoviaanse Gaussische baden op lange tijdschalen voornamelijk wordt bepaald door de aanwezigheid van scherpe niet-analytische kenmerken in het spectrum, en niet door de simulatieduur zelf, aangezien het aantal benodigde exponentiën voor veel spectra onafhankelijk van de tijd kan blijven.
Dit artikel presenteert Monte Carlo-schattingen van de kritieke krommen die de convergentiegrenzen definiëren voor drie specifieke twee-matrixmodellen in het -vlak, en vergelijkt deze resultaten met exacte oplossingen en functionele renormalisatiegroep-benaderingen.
Dit artikel presenteert de constructie en eigenschappen van een zelf-dual perverse schilfer , gebaseerd op technieken van MacPherson en Vilonen, waarvan de cohomologie voldoet aan bepaalde vereisten van de snaartheorie zoals beschreven door T. Hubsch.
Dit artikel karakteriseert symboolcorrespondenties voor quarksystemen met $SU(3)$-symmetrie, waarbij zuivere systemen op het complexe projectieve vlak worden beschreven door karakteristieke getallen en gemengde systemen op de vlagvariëteit door karakteristieke matrices, en biedt tevens een $SU(3)$-ontleding van het product van kwantumoperatoren en hun overeenkomstige verdraaide producten.
In dit artikel wordt een onzekerheidsprincipe voor Lipschitz-afbeeldingen op deelverzamelingen van Banachruimten afgeleid, dat voor lineaire operatoren op Hilbertruimten reduceert tot het Heisenberg-Robertson-Schrödinger-onzekerheidsprincipe.
Dit artikel ontwikkelt een wiskundig raamwerk voor semi-Riemannse variëteiten met een veranderende signatuur en een transversale radical, waarin wordt aangetoond dat de aanwezigheid van een beginhypervlak leidt tot pseudo-tijdachtige lussen die een consistente onderscheiding tussen verleden en toekomst onmogelijk maken.
Dit artikel presenteert een oplossing voor het uitbreidingsprobleem van categorische dualiteiten in kwantumspinketens naar kwantumcellulaire automaten, waarbij een scherp categorisch criterium wordt geleverd voor het bestaan van dergelijke uitbreidingen en de verzameling van mogelijke uitbreidingen wordt gekarakteriseerd als een torsor over de inverteerbare objecten in de bijbehorende symmetriecategorie.
Dit artikel presenteert twee nieuwe resultaten voor niet-Hermitische systemen: een interpolerend centrale-grensstellingstheorema voor lineaire statistieken in het elliptische Ginibre-ensemble en een veralgemeend holografisch principe dat de evenredigheid tussen de deeltjesvariatie en de verstrengelingentropie bewijst voor willekeurige niet-rotatiesymmetrische gebieden in twee dimensies.