1694 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel construeert een nieuwe klasse van conformale randtoestanden met SO(n)-symmetrie in de SU(n)₁ WZW-theorie en identificeert deze analytisch via de integreerbaarheid van ULS-spinketens als de grondtoestanden van SO(n) Affleck-Kennedy-Lieb-Tasaki-modellen, waarbij de randentropie exact wordt berekend.
Dit artikel bewijst met behulp van combinatorische methoden de covariantie van op-shell verstrooiingsamplitudes en leidt een expliciete gesloten formule af voor boomniveau-verstrooiingsfuncties met willekeurig veel externe poten, zonder afhankelijk te zijn van specifieke Lagrangian-formuleringen.
Dit artikel introduceert en valideert nieuwe structuurbehoudende discontinu-Galerkin-methoden voor de Cahn-Hilliard-Navier-Stokes-vergelijkingen met gedegenereerde mobiliteit, die optimale convergentie, massabehoud en energiedissipatie garanderen terwijl ze aanzienlijke rekenkosten besparen zonder in te leveren op nauwkeurigheid.
Dit artikel bewijst dat het maximaliseren van het aantal vervulde lineaire constraints over een eindig veld (max-LINSAT) onder de aanname dat P ≠ NP niet beter benaderd kan worden dan de willekeurige toewijzingsratio r/q, een grens die samenvallt met de limiet van de decoded quantum interferometry (DQI) en zo de scheidslijn markeert tussen worst-case hardheid en potentieel quantumvoordeel.
In dit artikel worden karakteristieke identiteiten voor de gesplitste Casimir-operator van de Lie-algebra $so(2r)$ in spinorrepresentaties afgeleid, waarmee projectoren op invarianten deelruimten worden geconstrueerd om uitdrukkingen voor kleurfactoren in gauge-theorieën te verkrijgen en een nieuwe oplossing voor de Yang-Baxter-vergelijking te vinden.
Dit artikel vestigt de Drinfeld-correspondentie tussen Poisson-Liegroepen en hun infinitesimale tegenhangers, Lie-bialgebra's, in de oneindig-dimensionale setting voor reguliere Lie-groepen op basis van geschikte vectorruimtes, met name nucleaire Fréchet- en Silva-ruimtes, zoals loopgroepen en universal overdekkingsgroepen van diffeomorfismegroepen.
Dit artikel vergelijkt causale fermionsystemen met niet-commutatieve meetkunde en gegeneraliseerde spoor-dynamica om te concluderen dat de kerninnovatie van causale fermionsystemen ligt in het coderen van relaties tussen ruimtetijdpunten via een veralgemeende tweepunts-correlator in plaats van Synge's wereldfunctie, waarbij alle drie de theorieën als gemeenschappelijk resultaat een vezelbundel in plaats van een blote ruimtetijd voorspellen.
Dit artikel biedt een rigoureuze constructie van Dyson-Brownse beweging op een Jordan-curve, analyseert de fundamentele eigenschappen ervan en leidt onder aanvullende gladheidsvoorwaarden de bijbehorende Fokker-Planck-Kolmogorov-vergelijking, de convergentie naar de stationaire verdeling, grote afwijkingen bij lage temperatuur en de McKean-Vlasov-grensvergelijking af.
Dit artikel bewijst de goedgesteldheid van de warmtevergelijking in domeinen met topologische overgangen, zoals splitsing en samenvoeging, door anisotrope ruimte-tijdfunctieruimtes te introduceren die de bestaande theorie voor cilindrische domeinen uitbreiden.
Dit artikel toont aan dat de Gibbs-verschijnsel bij de Fourier-benadering van het tekenfunctie met Krawtchouk-polyomen afwijkt van de klassieke constante en dat de steilheid van deze benadering begrensd is door , in tegenstelling tot wat geldt voor klassieke orthogonale polynomen.