2418 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel toont aan dat voor Gaussische zuivere verliesdynamica een exacte wet van kwantumreversibiliteit geldt met een scherpe fasegrens waarbij de minimale omkeerkost verdwijnt bij een kritieke verhouding tussen compressie en thermische ruis, terwijl de omkeerbaarheid van zuivere niet-klassieke toestanden dynamisch onhaalbaar blijft.
Dit artikel beschrijft een stabiele en snelle numerieke methode voor het oplossen van akoestische multilichamenscatteringproblemen in twee en drie dimensies, waarbij lokale scatteringmatrices worden berekend met de Methode der Fundamentele Oplossingen (MFS) om een goed geconditioneerd globaal lineair stelsel te vormen dat efficiënt oplosbaar is met iteratieve solvers.
Dit artikel bewijst de continuïteit van het spectrum van Dirac-operatoren voor bijna-commutatieve modellen onder variaties in de Riemannse metriek en de eindigdimensionale factor, gebruikmakend van een nieuwe methode gebaseerd op spectrale propinquiteit die ook toepasbaar is op volledig niet-commutatieve voorbeelden.
Dit artikel presenteert een Hamiltoniaans reductieprocedure voor veldtheorieën over affiene hoofdvezelbundels die een canonieke identificatie introduceert om de gereduceerde multisymplectische ruimte zonder connectie te beschrijven, en dit kader illustreert aan de hand van moleculaire draden.
Dit artikel presenteert een niet-perturbatieve beschrijving van de moduli-ruimten van gegeneraliseerde Maxwell-theorieën met behulp van afgeleide differentiaalmeetkunde, waarbij de Batalin-Vilkovisky-formalisme en differentiaalcocohomologie worden gecombineerd om Dirac-ladingkwantificatie en abelse dualiteit te verklaren, en de compactificatie langs gesloten Riemannse variëteiten te analyseren.
Dit artikel berekent de quasinormale modi van neutrale scalaire verstoringen in extremale Reissner-Nordström-black holes door de mastervergelijking te koppelen aan de kwantum Seiberg-Witten-curve in de Nekrasov-Shatashvili-limiet, wat leidt tot niet-perturbatieve resultaten die numerieke benchmarks nauwkeurig reproduceren en het quasi-resonantie-gedrag van massieve proeven vastleggen.
Dit artikel ontwikkelt de theorie van covariante kwantumrelaties en -grafieken in een eindig-dimensionale setting met een compacte kwantumgroep, en past deze toe om noodzakelijke en voldoende voorwaarden voor covariante kanalen te formuleren en zero-error communicatieschema's te classificeren via covariante homomorfismen.
Dit artikel presenteert een rigoureuze raamwerk voor causale perturbatieve kwantumveldentheorie van het algemene Yang-Mills-model, waarbij de chronologische producten worden beschreven met behulp van Wick-submonomen en de ijk-invariantie voor boom- en lusscontributies in de tweede orde van de perturbatietheorie strikt wordt bewezen.
Dit artikel presenteert een uitgebreide studie over de $SIM(2)$ en $ISIM(2)$-groepen, hun algebraïsche structuren en projectieve representaties binnen het kader van Very Special Relativity, waarbij gebruik wordt gemaakt van de Inönü-Wigner-contractie en de formalisme van Bargmann.
Dit artikel introduceert het concept van aangepaste connecties voor principale 3-bundels door lokale beschrijvingen af te leiden via -algebra's en differentiaalcohomologie, met een specifieke toepassing op de U-dualiteit en het liftende van T-dualiteit naar M-theorie.