2418 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Deze paper definieert een cobordismecategorie voor arithmetische topologie met behulp van pro-p-groepen en relative Poincaré-dualiteit, classificeert de bijbehorende twee-dimensionale topologische kwantumveldentheorieën via Frobenius-algebra's met extra operaties, en gebruikt dit kader om formules af te leiden voor het tellen van Galois-extensies van lokale p-adische velden.
Dit artikel weerlegt de recente bewering dat de padintegraalkwantisering van ijkingstheorieën noodzakelijkerwijs een verzwakking van Lagrange-constraints vereist, en verduidelijkt in plaats daarvan dat dit verschijnsel voortkomt uit het vastleggen van een ijking op het niveau van het actieprincipe, met een analoog mechanisme in de Hamiltoniaanse formalisme.
Dit artikel introduceert een exact oplosbaar string-net-model dat de universele mechanisme van globale symmetrie-fragmentatie onthult, waarbij de interne Hilbertruimten van niet-abeliaanse anyonen in Symmetrie-Verrijkte Topologische fasen splijten in coherente, niet-lineaire symmetrierepresentaties die nieuwe wegen openen voor topologische kwantumberekening.
Dit artikel bewijst dat de entropie van verstrengeling voor vrije fermionen in niet-willekeurige, ergodische velden voldoet aan de oppervlakwet, door de spectrale eigenschappen te analyseren voor diverse Schrödinger-operatoren, waaronder quasiperiodieke, limiet-periodieke en chaotische potentiëlen.
In dit artikel wordt een twee-parameter Chern-Simons-Schrödinger-energiefunctional afgeleid voor een gas van wisselwerkende abelse anyonen, die de niet-lineaire Landau-niveaus beschrijft en laat zien hoe tegen-roterende vortexen de stabiliteit van het gas tegen ineenstorting vergroten.
Dit artikel toont aan dat voor een niet-triviale spectrale drietal op een niet-commutatieve torus, waarbij de Dirac-operator via partiële conformale herschaling is gerelateerd aan de volledig equivariante Dirac-operator, zowel de spectrale torsie als de Einstein-tensor identiek nul zijn.
Dit artikel analyseert de consistentie van deformaties van de Heisenberg-algebra in het kader van Hamiltoniaanse systemen met beperkingen en biedt een procedure om deze deformatie op de Poisson-algebra te induceren na symplectische reductie, met specifieke toepassing op rotatie-invariante gevallen en de Hamiltoniaanse beperking in de algemene relativiteitstheorie.
In dit werk wordt een volledige classificatie gegeven van conformale Hamilton-operatoren met eindige rang in één dimensie, waarbij wordt aangetoond dat de correlatiefuncties homogene polynomen zijn die worden bepaald door de conformale Ward-identiteiten.
Dit artikel onderzoekt het asymptotische gedrag van grondtoestanden van de niet-lineaire Schrödinger-vergelijking bij de eindpunt-poten van de niet-lineariteit, waarbij wordt bewezen dat deze convergeren naar respectievelijk een Gaussische functie (Gausson) en een Aubin-Talenti algebraïsche soliton, met sterke convergentie en expliciete asymptotische schattingen.
In dit artikel worden verfijnde hydrodynamische modellen voor lipidbilayers afgeleid die moleculaire uitlijning expliciet meenemen via een scalair ordeparameter, wat leidt tot een oppervlakte Landau-Helfrich-model voor asymmetrische en een oppervlakte Beris-Edwards-model voor symmetrische bilayers, terwijl de volledig geordende gevallen de bekende oppervlakte (Navier-)Stokes-Helfrich-modellen teruggeven.