2418 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel onderzoekt de lokale equivalentie van cirkelgraaftoestanden, bewijst dat deze gesloten zijn onder -lokale complementatie, koppelt ze aan planaire codetoestanden om hun klassieke simulatie te verklaren, en toont aan dat het tellen van LU-equivalente graaftoestanden -hard is.
Dit artikel ontwikkelt een niet-extensieve thermodynamische formalisme voor de eenzijdige shift op een eindig alfabet, gebaseerd op Tsallis' generalisatie van de Boltzmann-entropie, en bewijst fundamentele resultaten over het bestaan, de uniciteit en de differentieerbaarheid van -evenwichtstoestanden en -druk.
In dit artikel passen de auteurs methoden uit de theorie van complexe halfenkele Lie-algebra's toe om een worteltheorie te ontwikkelen voor een klasse van eenvoudige -gegradeerde (kleur) Lie-algebra's, en classificeren zij onder de aanname dat de Cartan-deelalgebra zelf-centraliserend is, alle eindig-dimensionale representaties via een hoogste-gewichtstelling en een stelling over volledige reduzibiliteit.
Dit paper stelt dat hydrodynamica kan worden begrepen als een cospan van differentieel-graduele variëteiten die de microscopische theorie, de BF-theorie van behouden stromen en de hydrodynamische theorie met elkaar verbindt.
Dit artikel verifieert dat persistente waarnemers in hypergraafsubstraten voldoen aan de Conant-Ashby Good Regulator-theorema, waardoor natuurlijke gradiëntafstijging als unieke leerregel wordt afgeleid en een verband wordt gelegd tussen Wolfram's hypergrafen en Vanchurin's kosmologie via een modelafhankelijke afleiding van de regimeparameter alpha.
Dit artikel introduceert een op fluctuaties gebaseerd canoniek raamwerk met een cumulanten-ratio criterium voor de identificatie van derde-orde faseovergangen, wat een directe link legt met microcanonische methoden en toepasbaar is in evenwichtszowel als niet-evenwichtssystemen.
Het artikel toont aan dat voor een klasse van toestandsintegraalmodellen op gevormde pseudo-3-variëteiten, waaronder de randformulering van Teichmüller TQFT, de Boltzmann-gewichten die aan een tetraëder zijn toegewezen de tetraëdervergelijking oplossen, waarbij de dihedrale hoeken van de tetraëder fungeren als spectrale parameters.
Dit artikel bewijst het principe van de limiterende absorptie en beschrijft de stationaire verstoringstheorie voor Fermi's 1936-model van een neutron dat verstrooit op een gebonden proton, waarbij uiteindelijk Fermi's formule voor de verstrooiingsdoorsnede in de Born-benadering wordt afgeleid.
Deze studie analyseert de zwakke-koppellimiet van de integraalvergelijking van het rooster-niet-lineaire Schrödinger-model door een op maat gemaakte asymptotische expansie te ontwikkelen die de Bose-Einstein-verdeling, de totale dichtheid en de grondtoestandsenergie onthult, terwijl het ook een instanton-actie en een herlevende transserie-structuur voorspelt.
Deze paper identificeert een klasse van links-invariante pseudo-Riemannse metrieken op Lie-groepen, gekenmerkt door co-isotrope commutatieve ideaal, waarvoor de Laplace-Beltrami-vergelijking via de niet-commutatieve integratiemethode kan worden gereduceerd tot een exact oplosbare eerste-orde partiële differentiaalvergelijking met niet-lokale symmetrie-operatoren.