2425 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Deze paper identificeert de onderliggende kwantumgroepstructuur van Double-Scaled SYK om de bulk-discretisatie te verklaren, trompet- en brane-amplitudes af te leiden en de bulk-Hilbertruimte te factoriseren in randvrijheidsgraden, met een analoog resultaat voor DSSYK.
Dit artikel bewijst dat de dynamica van snelle modi in kwantumoperator-systemen, ongeacht of ze chaotisch zijn of niet, een universele willekeurige-matrixbeschrijving vertoont die leidt tot een theoretisch gefundeerde methode, de spectrale bootstrap, voor het benaderen van spectraalfuncties.
Dit artikel biedt een pedagogische inleiding tot het zwarte-gat-informatieverliesprobleem voor lezers met kennis van speciale relativiteit en quantummechanica, waarbij wordt betoogd dat er geen werkelijk paradox bestaat en dat voorstellen voor afwijkingen van gevestigde theorieën inherent tegenstrijdig zijn.
In dit werk wordt de statistische complexiteit van continu-variabele kwantumkanalen gedefinieerd als de maximale complexiteit die een kanaal kan genereren vanuit een toestand met minimale complexiteit, en wordt deze definitie toegepast om zowel Gaussische als niet-Gaussische kanalen te analyseren aan de hand van informatie-theoretische grootheden gebaseerd op de Husimi Q-functie.
Dit overzichtspaper belicht klassieke elektrostatische resultaten, zoals potentialen voor ballen en hyperellipsoïden en balayage-maten, en demonstreert hun toepassing in de statistische mechanica en de theorie van willekeurige matrices voor het voorspellen van asymptotische configuratie-integrale, deeltjesdichtheden en fluctuatieformules.
Dit artikel toont aan dat de semiklassische Einstein-vergelijkingen voortvloeien uit de kwantumrelatieve entropie en haar evenredigheid met een oppervlakteverandering, waarbij modulaire theorie en het Bekenstein-Hawking-formulier worden gebruikt om Jacobson's thermodynamische afleiding te generaliseren en de centrale rol van kwantuminformatie in gekromde ruimtetijden te benadrukken.
Hoewel eerdere studies suggereerden dat kromming de verstrengeling in de Sitter-ruimte versterkt, toont dit onderzoek aan dat een volledig lokale analyse juist een afname van verstrengeling tussen lokaal ondersteunde modi laat zien, terwijl de correlaties toenemen, wat de fundamentele verstrengelingsstructuur van het vacuüm door de kosmologische constante verandert.
Dit artikel introduceert een grafgebaseerde variant van kwantummagische vierkanten, bewijst dat het kwantum-analoog van de stelling van Birkhoff–von Neumann al faalt voor de cyclus via een expliciet tegenvoorbeeld, en toont aan dat deze objecten compacte vrije spectrahedra vormen die kunnen worden beschreven door monieke lineaire matrixongelijkheden.
Dit artikel bewijst met behulp van de deformatietheorie van Gerstenhaber de existentie en uniciteit van complexe nilpotente Lie-algebra's via pseudobosonische operatoren, terwijl de uniciteit voor de bredere klasse van pseudobosonische -algebra's nog een open probleem blijft.
In dit artikel wordt de existentie en partiële regulariteit van een zwakke oplossing bewezen voor het systeem dat de interactie tussen een star lichaam en een viskeus vloeistof beschrijft, waarbij een originele aanpak wordt gebruikt om de analytische uitdagingen van een aan het lichaam gekoppeld referentiekader te overwinnen en een nieuw bewijs te leveren voor Leray's Théorème de Structure, zij het met regulariteitsresultaten die enkel voor grote tijden gelden.