1605 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel vestigt een rigoureuze wiskundige fundering voor het Martin-Siggia-Rose-padintegraalformalisme door een exotische B-reeksrepresentatie van de Feller-halve groep voor één-dimensionale Itô-diffusies af te leiden en de exacte equivalentie daarvan met de perturbatieve padintegraalconstructie aan te tonen.
Dit artikel presenteert een methode voor het construeren van polynoom superintegrabele magnetische geodetische stromen op reductieve homogene ruimten door het genereren van twee commuterende families van eerste integralen uit de Lie-algebra en een invariante affiene doorsnede, waardoor een gereduceerde Poisson-algebra wordt vastgesteld die superintegrabele systemen oplevert met expliciete actie-hoekcoördinaten, zoals gedemonstreerd in specifieke SU(3)-voorbeelden.
Dit artikel leidt een heterogene Cattaneo-Vernotte-vergelijking af uit stochastische interpretaties van diffusie met positie-afhankelijke coëfficiënten, en biedt exacte oplossingen voor de waarschijnlijkheidsdichtheid en de gemiddelde kwadratische verplaatsing die ergodische breking in het systeem blootleggen.
Dit artikel onderzoekt de unitaire invariantie van Connes-spectraalafstanden in eindig-dimensionale spectraaldrietallen, leidt elementaire eigenschappen van optimale elementen af en toont aan dat specifieke constructies afstanden kunnen opleveren die equivalent zijn aan kwantumspoorafstanden.
Dit artikel vestigt het -contact Hamilton–De Donder–Weyl-formalisme als een uitgebreid geometrisch raamwerk voor het modelleren van dissipatieve veldvergelijkingen, en biedt essentiële analytische hulpmiddelen en expliciete Hamiltoniaanse beschrijvingen voor een breed scala aan niet-lineaire niet-conservatieve partiële differentiaalvergelijkingen.
Dit artikel stelt een variationeel kader voor voor het modelleren van accretieve oppervlaktegroei in elastische structuren door configuraties te bepalen via een onder beperkingen geminimaliseerde structurele gemiddelde compliantie, wat leidt tot een tijd-continu onder beperkingen gradientstroom die rekening houdt met door groei geïnduceerde restspanningen en potentiële niet-uniekheid.
Dit artikel stelt een nieuw raamwerk voor voor het modelleren van volumetrische groei in lineaire elasticiteit door de groeitensor te formuleren als de oplossing van een aan beperkingen gebonden optimalisatieprobleem dat wordt gedreven door een objectieve functionaal, in plaats van te vertrouwen op voorgeschreven fenomenologische wetten, wat numeriek wordt opgelost via eindige-elementen-discretisatie als een geprojecteerde gradiëntstroom.
Door dimensiereductie toe te passen op op geleidbaarheid gebaseerde modellen, toont deze studie aan dat twee door feedback gereguleerde fysiologische mechanismen ten grondslag liggen aan de variabiliteit in ionkanaal-expressie die een stabiele neuronale functie handhaaft, waardoor het ontwerpen van een modelonafhankelijke neuromodulatieregel voor diverse neuronale populaties mogelijk wordt.
Dit artikel breidt geïtereerde graafsystemen uit van het primitieve naar het reduceerbare kader, waarbij rigoureuze definities en equivalente voorwaarden worden vastgesteld voor multifractaliteit en multischaalvrijheid in fractale grafen, terwijl wordt bewezen dat de bijbehorende spectra eindig en discreet zijn.
Dit artikel stelt vast dat de Fourier-dimensie van imaginaire Gaussische multiplicatieve chaos op de eenheidscirkel in de subkritieke fase bijna zeker is, terwijl het tevens het falen bewijst om tot een kritieke Sobolev-ruimte te behoren en aantoont dat de hoogfrequente coëfficiënten convergeren naar onafhankelijke complexe Gaussische variabelen, waardoor ze effectief als witte ruis gedragen.