1605 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel bewijst kwantummixing voor eigenfuncties van Schrödingers-operatoren op compacte hyperbolische oppervlakken die in de Benjamini-Schramm-grens naar het hyperbolische vlak convergeren, door gebruik te maken van de Duhamel-formule en de exponentiële mixing van de geodetische stroom.
Dit artikel presenteert een algemeen theoretisch raamwerk voor oppervlakte-gemedieerde autocatalytische processen, waarbij een hernieuwingsvergelijking en een Fokker-Planck-benadering worden gebruikt om universele schaalwetten af te leiden die bepalen of populaties uitsterven of explosief groeien.
Deze paper bewijst dat de exponentiële vervalrate van kwantum Markov-semigruppen met betrekking tot het KMS-inproduct wordt ondergrensd door die van het GNS-inproduct, een resultaat dat geldt voor alle semigruppen met een getrouwe normale invariant toestand op willekeurige von Neumann-algebra's en niet beperkt is tot Gaussische gevallen.
Dit artikel definieert een -invariante tropische zèta-functie voor convexe domeinen, bewijst dat deze voor -strikt convexe domeinen in twee dimensies een meromorfe uitbreiding toelaat met een pool bij waarvan de residu evenredig is met de equiaffine omtrek, en leidt hieruit een asymptotisch gedrag van voor het rooster-omtrek af.
Dit artikel toont aan dat versnellende schaaloplossingen in het universum kunnen worden verkregen zonder donkere energie, mits er een specifieke interactie bestaat waarbij donkere materie deeltjes creëert en energie overdraagt aan een barotrope vloeistof.
Dit artikel presenteert de eerste rigoureuze theorie voor de convergentie van belief propagation in projectieve verstrengelde paar-toestanden met sterke injectiviteit, waarbij wordt aangetoond dat lokale perturbaties slechts een exponentieel afnemende invloed hebben op de oplossing (een fenomeen dat 'algoritmische lokaliteit' wordt genoemd), waardoor lokale observabelen efficiënt en nauwkeurig kunnen worden berekend.
Dit artikel bewijst dat kristallisatie optreedt voor willekeurige normen in het vlak onder het Heitmann-Radin-potentiaal, waarbij de minimizers afhankelijk zijn van het kussingsgetal en overgaan van driehoeks- naar vierkantroosters, en onderzoekt numeriek faseovergangen voor Lennard-Jones- en Epstein-zeta-potentialen.
Dit artikel definieert de uitgediende randen Ti en Spi voor asymptotisch vlakke ruimtetijden, waarbij het aantoont dat deze Carrolliaanse structuren de asymptotische symmetrieën, verstrooiingsdata voor massieve velden en Stromingers matching-voorwaarden op een invariant en geometrisch onderbouwd manier verenigen.
Dit artikel onderzoekt generalisaties van het Vershik-Kerov-grensprobleem, gemotiveerd door topologische snaartheorie en supersymmetrische ijkertheorie, en bewijst dat de grensvorm in de context van dubbel-elliptische generalisaties wordt beheerst door een algebraïsche kromme van genus twee, wat onverwachte dualiteiten tussen enumeratieve en equivariante parameters suggereert.
Dit artikel onderzoekt de relatie tussen de gegeneraliseerde Schur-index van 4d en superconforme veldtheorieën en de niet-relativistische limieten van integrabele modellen, waarbij het aantoont dat deze indices kunnen worden uitgedrukt in termen van eigenfuncties van elliptische Calogero-Moser- en Ruijsenaars-Schneider-systemen.