1605 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit paper waarschuwt dat neurale surrogaten voor multischaal PDE's door spectrale bias en onomkeerbare informatieverlies vaak falen in echt chaotische scenario's, maar wel waardevol kunnen zijn in gunstige omstandigheden zoals medium-range weersvoorspelling, mits er wordt ingezet op hybride modellen en betere rapportage.
Dit artikel introduceert een grafentheoretische methode die het aantal en de lokalisatie van massaloze modi in gelattiseerde theorie-ruimtemodellen uitsluitend bepaalt aan de hand van de topologie van de bijbehorende bipartiete graaf en de Dulmage-Mendelsohn-decompositie, onafhankelijk van modelparameters.
Dit artikel introduceert een nieuw type kwantumspel waarbij strategische interactie ontstaat uit de onderlinge koppeling van onderscheidbare kwantumwandelaars via discrete-tijds wandelingen, wat leidt tot stabiele evenwichten die puur voortvloeien uit de onderliggende unitaire dynamica en interferentie-effecten.
Dit artikel bewijst het bestaan van macroscopische lussen in het willekeurige lussenmodel op spaarzame willekeurige grafen door een deterministische driftmethode te ontwikkelen die een algemene criterium op basis van kleine-sets-ruimtheid oplevert, wat leidt tot ondergrenzen voor de kans op macroscopische lussen wanneer de randdichtheid een specifieke drempel overschrijdt.
Deze paper bewijst rigoureus dat de aantrekkingsbasins van identieke Kuramoto-oscillatoren op een ring een octopusachtige structuur hebben met een volume dat exponentieel afneemt met het windinggetal en zich voornamelijk in filamentaire tentakels bevindt, waarmee een eerder op simulaties gebaseerde conjectuur van Zhang en Strogatz wordt bevestigd.
Dit artikel biedt een volledige karakterisering van het fasegedrag van het Ising-model op een twee-gemeenschappen stochastic block model, waarbij de auteurs een uniekheid/niet-uniekheid overgang aantonen en de convergentie van de magnetisatievector naar een mengsel van Dirac-maten in het superkritische regime, evenals een quenched centrale limietstelling en niet-Gaussische fluctuaties in het subkritische en kritische regime, analyseren.
Dit artikel onderzoekt de complexiteit van de TAP-vrije-energie voor Ising-spin-glassen door drie conjectures te formuleren die een nauwkeurige link leggen tussen het tellen van TAP-toestanden en de grote-afwijkingssnelheidsfunctie van de partitiefunctie, waarbij een ondergrens voor de geanneelde complexiteit wordt bewezen die de eerste voorspelling bevestigt.
Dit artikel bestudeert instanton-telling in vierdimensionale supersymmetrische gauge-theorieën op de opgeblazen door de moduileruimte te formuleren als een kwivervariëteit met stabiliteitsparameters, waardoor wandkruisingseffecten kunnen worden geanalyseerd en de Nakajima-Yoshioka-formule voor het opblazen kan worden afgeleid.
Dit artikel ontwikkelt een exacte padintegralenrepresentatie voor de dynamica van kwantumsystemen met een eindig-dimensionale Hilbertruimte in een discrete faseruimte, waarbij wordt aangetoond dat volledige entanglementdynamica vereist dat alle fluctuatiestromen van de actie worden meegenomen en niet slechts de klassieke sector.
In dit paper worden drie nieuwe asymptotische modellen voor koude plasma's afgeleid en wordt de goedgesteldheid ervan bewezen, waarbij ook het optreden van golfbreking voor een specifiek unidirectioneel model wordt aangetoond.