De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.

Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.

Regularized integrals and manifolds with log corners

Dit artikel introduceert een natuurlijk geometrisch raamwerk voor logaritmisch divergente integralen op variëteiten met hoeken, waarbij een nieuwe morfismennotie in logaritmische geometrie wordt gebruikt om de regel limϵ0logϵ:=0\lim_{\epsilon\to 0} \log \epsilon := 0 te interpreteren en zo een unieke, functoriële karakterisering van geregulariseerde integratie te geven die de fundamentele wetten van de calculus respecteert.

Clément Dupont, Erik Panzer, Brent Pym2026-04-03🔢 math-ph

Euler transformation for multiple qq-hypergeometric series from wall-crossing formula of KK-theoretic vortex partition function

Deze paper toont aan dat transformatieformules voor meervoudige qq-hypergeometrische series overeenkomen met muurkruisingsformules voor KK-theoretische vortex-partitiefuncties in 3d N=2\mathcal{N}=2 en N=4\mathcal{N}=4 gauge-theorieën, en biedt een geometrische interpretatie hiervan in termen van de handsaw quiver-variëteit.

Yutaka Yoshida2026-04-03🔢 math-ph

Existence of higher degree minimizers in the magnetic skyrmion problem

In dit artikel wordt bewezen dat er in een variatiemodel voor ultradunne ferromagnetische films met Dzyaloshinskii-Moriya-interactie energieminimalisatoren met een hogere topologische graad bestaan, mits het domein voldoende groot of slank is, en dat deze minimalisatoren in een geschikt parameterregime concentreren tot punt-achtige skyrmionconfiguraties.

Cyrill B. Muratov, Theresa M. Simon, Valeriy V. Slastikov2026-04-03🔬 cond-mat.mes-hall